Bazen bir kadının sessizliği, vazgeçişinin en yüksek sesidir. Kadınlar birini gerçekten sevdiklerinde öyle hemen tek kalemde silip atmazlar. Mücadele ederler. Her tartışmada bir çıkış yolu ararlar, her kırgınlıkta bir umut kırıntısına tutunurlar, her “düzelir” inancıyla bir şans daha verirler. İçlerinde fırtınalar kopsa da tutundukları o sevgiyi kolay kolay bırakmak istemezler. Çabalamak, onlar için sevginin en doğal parçasıdır. Ama her sabrın bir son durağı var. O son çaba var ya... İşte o, vazgeçmeden önceki son çırpınıştır. O an gelip çattığında ve karşı tarafın gerçekten değişmeyeceğini, verilen emeğin bir karşılığı olmadığını anladıkları o an, içlerinde bir şeyler sessizce kopar. Ve o kırılma gerçekleştiğinde ne kavga kalır ne de bir sitem. Bir sabah, yeni bir günün güneşi doğarken zihinlerinde her şey netleşir. Bağırıp çağırmadan, hesap sormadan, sadece yorulmuş bir kalbin verdiği o ağır ama kesin kararla son noktayı koyarlar. O günden sonra geri dönüş yoktur; çünkü emek bittiğinde, sevgi de yerini kabullenişe bırakır. Gözünün ardında kalmayacak kadar çok çabalayanlar, arkasına bakmadan yürümeyi en iyi bilenlerdir. Sizce bir insanın mücadeleyi tamamen bırakması için kaç şans gerek? Ya da o “son çaba” anını yaşadığınızı nasıl anladınız? Yorumlarda buluşalım... 👇 kadınlar aşık olduğu adamın düzelmeyeceğini anlayana kadar çabalamaya devam eder son çabadan sonra düzelmeyeceğini anladığında bir sabah güneşiyle tüm olayı bitirir yoluna devam eder @smtmood - @smtmood