Άκουσέ με καλά. Δεν είμαι δικός σου επειδή μου δίνεις μισθό. Αγοράζεις την εργασία μου για τις ώρες που συμφωνήσαμε. Όχι την αξιοπρέπειά μου. Κάθε πρωί έρχομαι εδώ επειδή το επιλέγω. Και όσο είμαι εδώ, θα κάνω τη δουλειά μου σωστά: θα σκέφτομαι, θα αναλαμβάνω ευθύνες και θα λύνω προβλήματα. Όχι από φόβο, αλλά επειδή αυτό απαιτώ πρώτα απ’ όλα από τον εαυτό μου. Εσύ θέλεις έναν άνθρωπο που να μπορείς να υπολογίζεις πάνω του. Να ξέρεις όμως κάτι: η χρησιμότητα δεν σημαίνει αναλωσιμότητα. Αν με θεωρείς δεδομένο, κάνεις λάθος. Δεν ζητάω προνόμια. Ζητάω σεβασμό και μια δίκαιη σχέση. Γιατί όταν η αξία που προσφέρω μεγαλώνει, είναι λογικό να μεγαλώνει και η αναγνώρισή της. Και αν κάποια στιγμή πάψω να τα βρίσκω αυτά εδώ, δεν θα με κρατήσει ο φόβος του «πού θα πάω». Θα πάω εκεί όπου η δουλειά μου έχει αξία. Γιατί δεν φοβάμαι τη δουλειά. Φοβάμαι μόνο μήπως συνηθίσω να δέχομαι λιγότερα απ’ όσα αξίζω. Και τότε δεν θα φύγω επειδή δεν άντεξα. Θα φύγω επειδή κατάλαβα. Κατάλαβα ότι μπορώ να προσφέρω περισσότερα αλλού. Κατάλαβα ότι η συνέπειά μου δεν είναι αδυναμία. Και κατάλαβα ότι καμία θέση εργασίας δεν είναι τόσο σημαντική ώστε να αξίζει να χάσεις τον σεβασμό προς τον εαυτό σου. Οπότε, όσο είμαι εδώ, θα έχεις από μένα αποτέλεσμα. Αυτό που δεν θα έχεις είναι φόβο. Γιατί ο εργαζόμενος που φοβάται, μένει. Ο εργαζόμενος που ξέρει την αξία του, επιλέγει. Και όταν επιλέξει να φύγει, δεν χρειάζεται να απειλήσει κανέναν. Απλώς κλείνει την πόρτα. Γιατί ο εργαζόμενος που ξέρει την αξία του δεν απειλεί ότι θα φύγει — απλώς φεύγει και αφήνει πίσω του το κενό που δεν κατάφερες να εκτιμήσεις. #4me #mylife #lovelife #why #child - @partoalliosafou