සමහර මිනිස්සු අපේ ජීවිතයට එන්නේ හැමදාම අපි ළඟ ඉන්න නෙවෙයි… එක කාලයක අපිව සතුටු කරලා, තවත් කාලයක අපිට පාඩම් කියලා දෙන්න. ඊයේ අපිත් එක්ක හිනාවුණු කෙනා, අද අපිව දැක්කත් නොදැක්කා වගේ යන්න පුළුවන්. ඊයේ අපේ දුක අහපු කෙනා, අද අපේ කඳුළු ගැන කිසිම දෙයක් නොදන්න කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. ඒක තමයි ජීවිතේ අමුතුම සත්‍යය… අහස හැමදාම එකම පාටින් තියෙන්නේ නැහැ. උදේ නිල් පාටට තිබුණු අහසක්, හවස රතු පාට වෙලා, රෑ කළුවරේ හැංගෙනවා. ඒත් අපි අහස එක්ක තරහ වෙන්නේ නැහැ… මොකද අපි දන්නවා, වෙනස්වීම අහසේ ස්වභාවය කියලා. එහෙනම් මිනිස්සු වෙනස් වුණාම ඇයි අපිට මෙච්චර රිදෙන්නේ? ඇත්තටම අපිට රිදෙන්නේ ඔවුන් වෙනස් වුණු එකටත් වඩා, ඔවුන්ගෙන් තවමත් ඊයේ හිටපු මිනිස්සුන්වම බලාපොරොත්තු වෙන නිසා. සමහරවිට අතීතය දිහා බලලා “ඇයි එයා දැන් මෙහෙම?” කියලා අහනවට වඩා, “එයා එදා මගේ ජීවිතයේ හිටපු කාලය ලස්සනට ගෙවුණා” කියලා පිළිගන්න එක හිතට ටිකක් පහසු වෙයි. මොකද… හැමෝම අපේ ජීවිතයේ හැමදාම ඉන්න ඕන මිනිස්සු නෙවෙයි. සමහරු එන්නේ මතකයක් වෙන්න, සමහරු එන්නේ පාඩමක් වෙන්න, තවත් සමහරු එන්නේ අපිට අපිවම හොයාගන්න උදව් කරලා යන්න. ඒ නිසා… වෙනස් වුණු මිනිස්සුන්ට දොස් නොකියා, අතීතයේ හිටපු ඔවුන්වම අදත් සොයන්නේ නැතුව, ඔවුන් අපේ ජීවිතයේ ලියලා ගිය පිටුවක් විතරක් කියලා පිළිගන්න. මොකද කාලයත් එක්ක අහස වෙනස් වෙනවා වගේම, මිනිස්සුත් වෙනස් වෙනවා… ඒත් සමහර මතක… කාලය කොච්චර ගියත් හිත ඇතුළේ තියෙන්නේ ඊයේ තිබුණු පාටින්මයි. 🙂🤍🥀 - @itzz_hashi_01