@beyondthesunset.official: Το τροχαίο έγινε ένα βροχερό βράδυ του Νοεμβρίου. Ο Γιώργος και η Ελένη γύριζαν από μια οικογενειακή επίσκεψη όταν ένα αυτοκίνητο πέρασε στο αντίθετο ρεύμα. Δεν πρόλαβαν ούτε να φτάσουν στο νοσοκομείο. Πίσω τους έμειναν πέντε παιδιά. Ο μεγαλύτερος ήταν δεκατριών. Η μικρότερη μόλις τριών. Στο σπίτι επικρατούσε σιωπή. Οι συγγενείς συζητούσαν χαμηλόφωνα. «Τα παιδιά πρέπει να χωριστούν», είπε κάποιος. «Μια οικογένεια μπορεί να πάρει τα δύο, άλλη τα άλλα τρία.» Η θεία τους, η Άννα, σηκώθηκε απότομα. «Όχι.» Όλοι την κοίταξαν. «Δεν θα χωριστούν.» «Άννα, είναι πέντε παιδιά. Πώς θα τα μεγαλώσεις μόνη σου;» Η Άννα κοίταξε τα πέντε φοβισμένα πρόσωπα. «Δεν ξέρω πώς. Αλλά θα το κάνω.» Οι παππούδες από την πλευρά του πατέρα είχαν μεγάλη περιουσία. Σπίτια, χωράφια, χρήματα. Όμως δεν ήθελαν να αναλάβουν τα παιδιά. «Δεν μπορούμε», έλεγαν. Κι έτσι η Άννα πήρε τα πέντε αδέλφια στο μικρό της σπίτι. Από εκείνη την ημέρα η ζωή της άλλαξε. Το πρωί καθάριζε γραφεία. Το μεσημέρι βοηθούσε σε ένα εστιατόριο. Το βράδυ έραβε ρούχα στο σπίτι. Κοιμόταν ελάχιστα. Όταν δεν έφταναν τα χρήματα, άνοιγε ένα μικρό κουτί. Μέσα είχε τα κοσμήματά της. Τα πούλησε ένα-ένα. Μια μέρα ο μεγαλύτερος τη ρώτησε: «Θεία, γιατί δεν φοράς πια το δαχτυλίδι σου;» Η Άννα χαμογέλασε. «Δεν μου χρειάζεται.» Δεν του είπε ότι είχε πληρώσει τα δίδακτρα του. Αργότερα πούλησε και το παλιό πιάνο της αδελφής της, το μοναδικό πράγμα που της είχε απομείνει από εκείνη. Με τα χρήματα αγόρασε χειμωνιάτικα ρούχα και πλήρωσε τους λογαριασμούς. Τα χρόνια πέρασαν. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Δέκα πεντε χρόνια μετά, κανείς δεν έμενε πια στο μικρό σπίτι. Είχαν γίνει πέντε νέοι άνθρωποι, ο καθένας με τη δική του ζωή. Μια μέρα τους τηλεφώνησε η Άννα. «Θέλω να έρθετε όλοι την Κυριακή. Έχω κάτι να σας πω.» Κανείς δεν ήξερε τι. Την Κυριακή μαζεύτηκαν όλοι. Η Άννα στάθηκε μπροστά τους. «Παιδιά μου… νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας πω κάτι.» Ο μεγαλύτερος σηκώθηκε. «Τι συμβαίνει;» Η Άννα έβγαλε από την τσάντα της έναν παλιό φάκελο. «Πριν από δέκα χρόνια, οι παππούδες σας άφησαν σε εμένα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Μου είπαν να σας χωρίσω σε διαφορετικές οικογένειες και να κρατήσω την περιουσία για εσάς όταν μεγαλώσετε.» Τα παιδιά πάγωσαν. «Και τι έκανες;» ρώτησε η μικρότερη. Η Άννα χαμογέλασε. «Το αρνήθηκα. Δεν μπορούσα να σας χωρίσω για κανένα ... Και τότε έγινε κάτι που η Άννα δεν περίμενε. Τα πέντε αδέλφια σηκώθηκαν ταυτόχρονα και την αγκάλιασαν. «Δεν θέλουμε σπίτια», είπε ο μεγαλύτερος. «Ούτε χρήματα», είπε η αδελφή του. «Εμείς θέλουμε εσένα», είπε η μικρότερη. Η Άννα λύγισε από τα κλάματα. Και τότε ακούστηκε μουσική. Στην πόρτα στεκόταν ένας μεταφορέας. Πίσω του υπήρχε ένα παλιό πιάνο. Το πιάνο της μητέρας τους. Τα παιδιά το είχαν αγοράσει πίσω, κρυφά, με τα πρώτα τους χρήματα. «Δεν ήταν δικό σου για πάντα, θεία», είπε ο μικρότερος. «Ήταν δικό μας. Και τώρα επιστρέφει σπίτι.» Η Άννα ακούμπησε τα χέρια της πάνω στα πλήκτρα. Και για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια έπαιξε μια μελωδία που της είχε μάθει η αδελφή της. Πέντε παιδιά κάθονταν γύρω της. Δεν ήταν πια ορφανά. Είχαν γίνει οικογένεια. Και εκείνη τη μέρα κατάλαβαν όλοι κάτι: Οικογένεια δεν είναι πάντα εκείνος που σου δίνει το αίμα του. Είναι εκείνος που, όταν όλοι φεύγουν, μένει. #οικογενεια #ορφανα #πιανο #μουσικη #αδελφια