@bluefriday.asmr: ASMR - Space Bubbles 💤 #asmr #asmrsounds #asmrvideo

BlueFriday.ASMR
BlueFriday.ASMR
Open In TikTok:
Region: US
Saturday 12 September 2026 23:51:13 GMT
8416
462
9
13

Music

Download

Comments

scarejulie
Amy Gazes :
So so good
2026-09-15 04:56:50
1
slay_emma0
Emma 🪷 :
Do wood soup pls
2026-09-13 06:21:33
1
emmabreitenstein
Emma :
Hi your so pretty
2026-09-13 02:38:14
0
vizyvpolond
Візи в Польщу . :
Very beautiful, 🥰 sweet and pleasant to watch and listen to — without any smudges or chewing noises.
2026-09-14 19:29:16
0
christinacarrillo18
XhRiStY23💟 :
I could just listen to that sound all day🩵🩵🩵
2026-09-13 00:14:02
1
maryamefs
🍁 :
😍😍😍
2026-09-15 02:48:55
0
db19988
Db :
Follow.@Nisha
2026-09-15 04:26:20
0
To see more videos from user @bluefriday.asmr, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

அன்பை யாசிக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படும் வலி... ஒருகாலத்தில் கேட்காமலேயே கிடைத்த அன்பை, ஒருநாள் “கொஞ்சம் அன்பாக இரு...” என்று கேட்டுப் பெற வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டால், அதைவிட வலியான உணர்வு வேறெதுவும் இல்லை. ஒருகாலத்தில் ஒருநாள் பேசாமல் இருக்க முடியாதவர், இன்று நம்முடைய ஒரு வார்த்தைக்காகக்கூட காத்திருக்க வைக்கிறார். முகத்தில் சிறு மாற்றம் தெரிந்தாலே “என்னாச்சு?” என்று கேட்டவர், இன்று கண்களில் கண்ணீர் இருந்தாலும் கவனிக்காமல் கடந்து செல்கிறார். ஒருகாலத்தில் நமக்காக நேரம் உருவாக்கியவர், இன்று அவருடைய நேரத்தில் நமக்காக சில நிமிடங்களைக்கூட தேடி ஒதுக்குவதில்லை. அப்போதுதான் அன்பை இழந்த வலியைவிட இன்னொரு வலி பிறக்கிறது... அன்புக்காக யாசிக்கும் வலி. “கொஞ்சம் என்னிடம் அன்பாக இரு...” “என்னை இப்படிப் புறக்கணிக்காதே...” “எனக்காக கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கு...” “முன்பு இருந்த மாதிரி என்னிடம் இரு...” என்று சொல்லச் சொல்ல, ஒரு கட்டத்தில் அவரிடம் கேள்வி கேட்பதைவிட நம்மையே கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்துவிடுகிறோம். “நான் அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறேனா?” “நான் அவருக்கு தொந்தரவாகிவிட்டேனா?” “அன்பு கேட்பதே தவறா?” என்று... இதுதான் இந்த வலியின் மிகவும் கொடுமையான பகுதி. “அவர் ஏன் மாறிவிட்டார்?” என்ற கேள்வி, மெல்ல மெல்ல “என்னிடம் ஏன் அன்பு இல்லை?” என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது. அதற்கிடையில் ஒருநாள் அவர் கொஞ்சம் அன்பாகப் பேசிவிட்டால்... ஒரு அழைப்பு. ஒரு அக்கறையான வார்த்தை. ஒரு பழைய நினைவைப் போல ஒரு சிரிப்பு. ஒரு எதிர்பாராத அணைப்பு. அவ்வளவுதான்... நாட்களாக சுமந்த வலியையெல்லாம் மனம் மறந்துவிட்டு, “இல்லை... அவர் இன்னும் மாறவில்லை. எல்லாம் மீண்டும் பழையபடி ஆகிவிடும்...” என்று நம்பத் தொடங்குகிறது. ஆனால் மறுநாளே மீண்டும் அதே தூரம்... மீண்டும் அதே புறக்கணிப்பு... மீண்டும் அதே காத்திருப்பு... இப்படித்தான் சிலர் ஒருவரை இழந்துவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில், மெல்ல மெல்ல தங்களையே இழந்துவிடுகிறார்கள். கோபப்பட வேண்டிய இடத்தில் அமைதியாகிறார்கள். கேட்க வேண்டிய கேள்விகளை கேட்காமல் விழுங்குகிறார்கள். காயப்பட்டாலும் “பரவாயில்லை...” என்று சிரிக்கிறார்கள். தங்களுக்குத் தேவையான மரியாதையையும், நேரத்தையும், கவனத்தையும் விட்டுக்கொடுத்து, “அன்பு மட்டும் கிடைத்தால் போதும்...” என்று தங்களைத் தாங்களே சமாதானப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு உண்மையை மட்டும் மறந்துவிடக் கூடாது. அன்பைக் கேட்பதில் தவறில்லை. உறவில் சில நேரங்களில் நேரத்தையும், கவனத்தையும், அக்கறையையும் கேட்க வேண்டியிருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் அடிப்படையான அன்புக்காகவே கெஞ்ச வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டால், அங்கே பிரச்சினை நம்முடைய எதிர்பார்ப்பில் மட்டும் இல்லை. அந்த உறவில் ஏற்பட்ட மாற்றத்திலும் இருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் அவருடைய வாழ்க்கையில் முக்கியமானவராக இருந்த நாம், இன்று அவருடைய சில நிமிடங்களுக்காக யாசித்து நிற்கும்போது... நாம் கேட்பது வெறும் அன்பை மட்டும் அல்ல. நம் மனம் உண்மையில் கேட்கும் கேள்வி: “உன் வாழ்க்கையில் நான் இன்னும் முக்கியமான ஒருவர்தானா?” அந்தக் கேள்விக்கு வார்த்தைகளால் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஒருவரின் நேரம், அவருடைய அக்கறை, அவருடைய அணுகுமுறை, அவருடைய சிறிய செயல்களே பல நேரங்களில் பதில் சொல்லிவிடும். அதனால் அன்பைத் தேடுங்கள்... ஆனால் அதற்காக உங்களைத் தொலைத்து விடாதீர்கள். உங்களை நேசிக்கச் சொல்லிக் கெஞ்சும் அளவுக்கு யாருடைய வாழ்க்கையிலும் உங்கள் மதிப்பு குறைந்து விடக் கூடாது. ஏனென்றால் உண்மையான அன்பு எப்போதும் கிடைக்க வேண்டுமென்று யாசிக்க வைப்பதில்லை; கிடைத்திருப்பதை உணர வைக்கும்.
அன்பை யாசிக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படும் வலி... ஒருகாலத்தில் கேட்காமலேயே கிடைத்த அன்பை, ஒருநாள் “கொஞ்சம் அன்பாக இரு...” என்று கேட்டுப் பெற வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டால், அதைவிட வலியான உணர்வு வேறெதுவும் இல்லை. ஒருகாலத்தில் ஒருநாள் பேசாமல் இருக்க முடியாதவர், இன்று நம்முடைய ஒரு வார்த்தைக்காகக்கூட காத்திருக்க வைக்கிறார். முகத்தில் சிறு மாற்றம் தெரிந்தாலே “என்னாச்சு?” என்று கேட்டவர், இன்று கண்களில் கண்ணீர் இருந்தாலும் கவனிக்காமல் கடந்து செல்கிறார். ஒருகாலத்தில் நமக்காக நேரம் உருவாக்கியவர், இன்று அவருடைய நேரத்தில் நமக்காக சில நிமிடங்களைக்கூட தேடி ஒதுக்குவதில்லை. அப்போதுதான் அன்பை இழந்த வலியைவிட இன்னொரு வலி பிறக்கிறது... அன்புக்காக யாசிக்கும் வலி. “கொஞ்சம் என்னிடம் அன்பாக இரு...” “என்னை இப்படிப் புறக்கணிக்காதே...” “எனக்காக கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கு...” “முன்பு இருந்த மாதிரி என்னிடம் இரு...” என்று சொல்லச் சொல்ல, ஒரு கட்டத்தில் அவரிடம் கேள்வி கேட்பதைவிட நம்மையே கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்துவிடுகிறோம். “நான் அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறேனா?” “நான் அவருக்கு தொந்தரவாகிவிட்டேனா?” “அன்பு கேட்பதே தவறா?” என்று... இதுதான் இந்த வலியின் மிகவும் கொடுமையான பகுதி. “அவர் ஏன் மாறிவிட்டார்?” என்ற கேள்வி, மெல்ல மெல்ல “என்னிடம் ஏன் அன்பு இல்லை?” என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது. அதற்கிடையில் ஒருநாள் அவர் கொஞ்சம் அன்பாகப் பேசிவிட்டால்... ஒரு அழைப்பு. ஒரு அக்கறையான வார்த்தை. ஒரு பழைய நினைவைப் போல ஒரு சிரிப்பு. ஒரு எதிர்பாராத அணைப்பு. அவ்வளவுதான்... நாட்களாக சுமந்த வலியையெல்லாம் மனம் மறந்துவிட்டு, “இல்லை... அவர் இன்னும் மாறவில்லை. எல்லாம் மீண்டும் பழையபடி ஆகிவிடும்...” என்று நம்பத் தொடங்குகிறது. ஆனால் மறுநாளே மீண்டும் அதே தூரம்... மீண்டும் அதே புறக்கணிப்பு... மீண்டும் அதே காத்திருப்பு... இப்படித்தான் சிலர் ஒருவரை இழந்துவிடக் கூடாது என்ற பயத்தில், மெல்ல மெல்ல தங்களையே இழந்துவிடுகிறார்கள். கோபப்பட வேண்டிய இடத்தில் அமைதியாகிறார்கள். கேட்க வேண்டிய கேள்விகளை கேட்காமல் விழுங்குகிறார்கள். காயப்பட்டாலும் “பரவாயில்லை...” என்று சிரிக்கிறார்கள். தங்களுக்குத் தேவையான மரியாதையையும், நேரத்தையும், கவனத்தையும் விட்டுக்கொடுத்து, “அன்பு மட்டும் கிடைத்தால் போதும்...” என்று தங்களைத் தாங்களே சமாதானப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு உண்மையை மட்டும் மறந்துவிடக் கூடாது. அன்பைக் கேட்பதில் தவறில்லை. உறவில் சில நேரங்களில் நேரத்தையும், கவனத்தையும், அக்கறையையும் கேட்க வேண்டியிருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் அடிப்படையான அன்புக்காகவே கெஞ்ச வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டால், அங்கே பிரச்சினை நம்முடைய எதிர்பார்ப்பில் மட்டும் இல்லை. அந்த உறவில் ஏற்பட்ட மாற்றத்திலும் இருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் அவருடைய வாழ்க்கையில் முக்கியமானவராக இருந்த நாம், இன்று அவருடைய சில நிமிடங்களுக்காக யாசித்து நிற்கும்போது... நாம் கேட்பது வெறும் அன்பை மட்டும் அல்ல. நம் மனம் உண்மையில் கேட்கும் கேள்வி: “உன் வாழ்க்கையில் நான் இன்னும் முக்கியமான ஒருவர்தானா?” அந்தக் கேள்விக்கு வார்த்தைகளால் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஒருவரின் நேரம், அவருடைய அக்கறை, அவருடைய அணுகுமுறை, அவருடைய சிறிய செயல்களே பல நேரங்களில் பதில் சொல்லிவிடும். அதனால் அன்பைத் தேடுங்கள்... ஆனால் அதற்காக உங்களைத் தொலைத்து விடாதீர்கள். உங்களை நேசிக்கச் சொல்லிக் கெஞ்சும் அளவுக்கு யாருடைய வாழ்க்கையிலும் உங்கள் மதிப்பு குறைந்து விடக் கூடாது. ஏனென்றால் உண்மையான அன்பு எப்போதும் கிடைக்க வேண்டுமென்று யாசிக்க வைப்பதில்லை; கிடைத்திருப்பதை உணர வைக்கும்.

About