@adrisyakatha: भाग्यमा नभएर मात्र हो, नत्र एक जना छिन, जसलाई आफ्नो प्राणभन्दा बढी माया गरेकै हो मैले। जिन्दगीमा सबैभन्दा गाह्रो कुरा कसैलाई माया गर्नु होइन रहेछ, सबैभन्दा गाह्रो त आफूले साँचो मनदेखि माया गरेको मान्छेलाई आफ्नो भाग्यमा रहेनछ भनेर स्वीकार गर्नु रहेछ। मेरो जीवनमा पनि एक जना थियो। नाम सम्झिँदा आज पनि मन केही बेर रोकिएजस्तो हुन्छ। उसको आवाज सुन्दा मनमा छुट्टै शान्ति आउँथ्यो, उसको एउटा सानो खुसीमा पनि मेरो संसार पूरा भएजस्तो लाग्थ्यो। मैले उसलाई प्रेम मात्र गरेको थिइनँ, आफ्नो भविष्यका सपनाहरूमा समेत उसलाई राखेको थिएँ। उसलाई दुःख पर्दा मेरो मन दुख्थ्यो। ऊ रिसाउँदा म आफैँलाई दोष दिन्थेँ। ऊ चुप लाग्दा हजारौँ कुरा सोच्थेँ। उसको एउटा “ठीक छु” भन्ने शब्दभित्र पनि उसको मनको पीडा खोज्ने गर्थेँ। सायद प्रेम त्यही रहेछ— आफूभन्दा पहिले अर्को मान्छेको खुसी सोच्नु। मैले उसलाई कहिल्यै खेलौना सम्झिनँ। समय बिताउनका लागि साथ खोजेको पनि होइन। मन लाग्दा बोल्ने र मन नलाग्दा छोड्ने सम्बन्ध पनि थिएन त्यो। म त साँच्चै उसको साथमा जीवन बिताउने सपना देख्थेँ। उसको दुःखमा काँध बन्ने, उसको आँसु पुछ्ने, उसको खुसीमा मुस्कुराउने र जिन्दगीले जस्तोसुकै मोड ल्याए पनि हात नछोड्ने कसमजस्तै विश्वास थियो मनमा। तर जिन्दगीले चाहेको कुरा कहाँ सधैँ भाग्यले दिन्छ र? हामीबीच माया कम भएर दूरी आएको होइन। विश्वास सकिएर सम्बन्ध टुटेको पनि होइन। कहिलेकाहीँ दुई जना मान्छेले एकअर्कालाई असाध्यै माया गर्दा पनि परिस्थिति उनीहरूको पक्षमा हुँदैन रहेछ। समय बदलियो। परिस्थिति बदलियो। हाम्रो बाटो बदलियो। हिजोसम्म हरेक दिन कुरा गर्ने मान्छेसँग आज कुरा गर्न पनि हजार पटक सोच्नुपर्ने अवस्था आयो। हिजोसम्म “हामी” भनेर सोच्ने मनले आज “ऊ आफ्नो बाटोमा, म आफ्नो बाटोमा” भनेर सम्झाउन सिक्नुपर्‍यो। धेरैपटक मनले भन्यो— “एकपटक फेरि बोलाऊ, एकपटक फेरि रोकाऊ, एकपटक फेरि भन कि म अझै त्यहीँ छु।” तर मुखले केही भन्न सकेन। किनकि कहिलेकाहीँ प्रेममा जित्नुभन्दा पनि चुपचाप हार स्वीकार गर्नुपर्ने रहेछ। आफ्नो मन रोए पनि अर्को मान्छेको जिन्दगीमा बोझ बन्न नहुने रहेछ। आज पनि उसको सम्झना आउँछ। तर अब उसको जिन्दगीमा फर्किने इच्छा होइन, उसको जिन्दगी राम्रो होस् भन्ने चाहना आउँछ। सायद यही नै साँचो प्रेमको अन्तिम रूप हो— मान्छे आफ्नो नहोस्, तर उसको खुसीको कामना भने मनले गरिरहोस्। कहिलेकाहीँ पुराना कुरा सम्झिँदा आफैँसँग एउटा प्रश्न गर्छु— “यदि हामीबीच यति धेरै माया थियो भने, किन सँगै हुन सकेनौँ?” उत्तर एउटै आउँछ— माया थियो, तर भाग्यमा थिएन। त्यसैले आज कसैले मेरो प्रेमको कथा सोध्यो भने म यति मात्र भन्छु— हो, एक जना थियो। जसलाई मैले आफ्नो प्राणभन्दा बढी माया गरेकै हो। उसको लागि आफ्ना धेरै खुसीहरू बिर्सिएकै हो। उसको एउटा मुस्कानका लागि आफ्ना सयौँ पीडा लुकाएकै हो। तर अन्त्यमा बुझें— कसैलाई मनदेखि चाहँदैमा ऊ आफ्नो भाग्यमा लेखिएको हुन्छ भन्ने रहेनछ। कतिपय मान्छेहरू हाम्रो जिन्दगीमा सधैँ साथ दिन आउँदैनन्, केही त केवल हामीलाई प्रेम के हो, बिछोड के हो, सम्झना के हो र मनभित्र कसैलाई राखेर पनि उसलाई छोड्नुपर्दा कस्तो हुँदो रहेछ भनेर सिकाउन आउँदा रहेछन्। आज ऊ मेरो साथमा छैन। तर मेरो सम्झनामा उसको ठाउँ अझै खाली भएको छैन। उसलाई पाउन नसकेको पीडा त छ, तर उसलाई साँचो मनले माया गरेकोमा कुनै पछुतो छैन। किनकि केही प्रेमहरू विवाह, साथ र मिलनमा पुगेर मात्र सफल हुँदैनन्। कहिलेकाहीँ एउटा मान्छेलाई जीवनभर सम्झिरहन सक्ने गरी माया गर्नु पनि प्रेमको एउटा अधुरो तर सुन्दर कथा रहेछ। भाग्यमा नभएर मात्र हो, नत्र एक जना थियो— जसलाई मैले आफ्नो प्राणभन्दा बढी माया गरेकै हो। अनि आज पनि मनको कुनै कुनामा एउटा कुरा चुपचाप बाँचेको छ— “तिमी मेरो हुन नसके पनि, तिमीलाई माया गरेको त्यो समय मेरो जिन्दगीको सबैभन्दा साँचो समय थियो।” लेखक : अदृश्य कथा @अदृश्य मन @✍️शब्दको 🎖️भन्डार📕✍️🎸 #foryoupage #for #viralvideo #shots #aitrend

अदृश्य कथा

Open In TikTok:

Region: SA

Monday 14 September 2026 18:50:39 GMT