@dr.yusufblog: İlk defa gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum Allah’ım. Çok yoruldum… Sadece bedenim değil, ruhum da yoruldu. Nasıl toparlanacağımı, nereden başlayacağımı bilmiyorum. İçimde dinmeyen bir kırgınlık var. Her geçen gün biraz daha büyüyor. Etrafımda insanlar var, kalabalıklar var… Ama ben kendimi kalabalığın ortasında yapayalnız hissediyorum. Anlaşılmadığımı, duyulmadığımı hissediyorum. Her şey üst üste geliyor Allah’ım. Bir imtihan bitmeden bir diğeri başlıyor. Bazen sadece uzaklaşmak, her şeyi bırakıp bir köşeye çekilmek istiyorum. Ama nereye gideceğimi bilmiyorum. Sonra ellerimi kaldırıp sana dönüyorum… Çünkü biliyorum ki benim gücümün yetmediği yerde senin kudretin var. Benim göremediğimi sen görüyorsun. Benim taşıyamadığımı sen biliyorsun. Allah’ım… Beni bu yükün altında ezdirme. Kalbimi kırgınlıkta bırakma. Ruhuma yeniden huzur ver. Bana sadece dayanacak güç değil, sana dayanacak bir kalp ver. Ben yolumu bilmiyorum… Ama sen yolu biliyorsun. Ben ne yapacağımı bilmiyorum… Ama sen her şeyi biliyorsun. Bana yeter ki senin kapından ayrılmamak nasip olsun.
