. :
Tanggap ko na hindi ka talaga para sa akin. At simula nang naglakas-loob akong lumayo, naging mas tahimik at payapa ang mga gabi ko. Ngunit may kakaibang kapalit ang katahimikang iyon. Kasabay ng pagbitaw sa’yo, tila may saya rin akong naiwan—iyong simpleng saya na, kahit saglit, ay marunong magpagaan ng mabibigat na araw. Marahil, ganoon talaga ang ilang paghihiwalay. Hindi lahat ng bagay ay nagtatapos kasabay ng paglayo. May mga alaala na patuloy na bumabalik kahit matagal nang wala ang taong pinagmulan ng mga iyon. May mga lugar, kanta, oras ng gabi, at maliliit na bagay na biglang nagiging paalala ng isang panahong akala natin ay kaya nating kalimutan. Kaya hindi ko masasabing nakalimutan ko na ang lahat. Hindi pa. At baka hindi naman kailangang madaliin ang paglimot. Dahil ang paghilom ay hindi palaging nangangahulugang wala ka nang naaalala. Minsan, ang tunay na paghilom ay ang pagdating sa puntong kaya mo nang balikan ang nakaraan nang hindi na nito hinihingi na bumalik ka roon. Sa ngayon, iyon muna ang sinusubukan kong matutunan: ang tanggapin na may mga taong naging mahalaga sa atin, ngunit hindi naman talaga nakalaan na manatili. Hindi sumang-ayon ang tadhana sa atin. Sa kabila ng mga pagkakataong nagtagpo tayo, hindi nito hinayaang magkatuluyan ang ating mga landas. Pero kung may susunod mang buhay, sana sa pagkakataong iyon, sumang-ayon naman ang tadhana.
2026-09-18 01:10:54