@eatb_4: #viral #fyp #tiktok #اكسبلور #عبارات

المصمـم عــتــب 𝑬𝑨𝑻𝑩_4
المصمـم عــتــب 𝑬𝑨𝑻𝑩_4
Open In TikTok:
Region: SA
Wednesday 16 September 2026 21:59:49 GMT
9704
180
6
48

Music

Download

Comments

user7345501813196
user7345501813196 :
ارسل
2026-09-17 01:40:25
0
user4694012699481
عثمان عكيس :
صدقت
2026-09-16 23:07:08
0
yemen.wat
Ahmed Ali Almameri ,T.🇾🇪🇵🇸 :
إي والله
2026-09-17 01:03:36
0
maleke20001
ملكᬼـ👑⍣⃟ـةالـᬼـذؤق👑 :
🌹🌹🌹🌹🌹
2026-09-16 22:32:41
0
user6130256273085
ايمن :
🥰🥰🥰
2026-09-16 22:01:25
0
yemen.wat
Ahmed Ali Almameri ,T.🇾🇪🇵🇸 :
🥺🥺🥺🥺
2026-09-17 01:03:22
0
To see more videos from user @eatb_4, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

#မြွေကိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ကြက်မလေးဟာ အဆိပ်ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တောက်လောင်နာကျင်နေခဲ့ပေမယ့် သူ့ကြက်အိမ်ထဲမှာပဲ ခိုလှုံဖို့ ပြေးလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားကြက်မတွေက “အဆိပ်ကူးသွားမှာစိုးလို့” ဆိုပြီး သူ့ကို နှင်ထုတ်လိုက်ကြတယ်။ ကြက်မလေးဟာ နာကျင်စွာ ငိုယိုရင်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မြွေကိုက်လို့ နာတာထက်၊ အခက်အခဲကြုံချိန်မှာ ကိုယ့်မိသားစုက စွန့်ပစ်လိုက်တာက ပိုနာကျင်စေခဲ့တာပါ။ သူဟာ အဖျားတက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့၊ ခြေတစ်ဖက်ကို တရွတ်ဆွဲရင်း၊ အအေးဒဏ်ကို ခံကာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မျက်ရည်တစ်စက်စီ ကျနေခဲ့တယ်။ ကြက်အိမ်ထဲက ကြက်မတွေကတော့ သူပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။ “သွားပါစေ… ငါတို့နဲ့ဝေးရာမှာပဲ သေသွားလိမ့်မယ်” လို့တောင် တချို့က ပြောခဲ့ကြတယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ငှက်ပိတုန်းတစ်ကောင် ရောက်လာပြီး ပြောတယ်။ “နင်တို့အစ်မ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ ဒီကနေဝေးတဲ့ ဂူတစ်ခုထဲမှာ နေနေတာ။ မြွေကိုက်ထားတဲ့ဒဏ်ကြောင့် ခြေတစ်ဖက်ဆုံးရှုံးသွားပြီး အစာတောင် ရှာမစားနိုင်တော့ဘူး။ နင်တို့အကူအညီ လိုနေတယ်…” ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်ခြေတွေ ပေးလာကြတယ်။ “ငါမသွားနိုင်ဘူး… ဥဥနေလို့” “ငါမသွားနိုင်ဘူး… အစာရှာနေလို့” “ငါမသွားနိုင်ဘူး… ကြက်ကလေးတွေ စောင့်နေရလို့” နောက်ဆုံးမှာ ငှက်ပိတုန်းလေးဟာ အကူအညီမရဘဲ ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။ ရက်တွေ ထပ်ကြာသွားပြီးနောက် တစ်နေ့မှာတော့ ငှက်ပိတုန်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ နာကျင်ဖွယ်သတင်းတစ်ခုနဲ့… “နင်တို့အစ်မ… ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ဂူထဲမှာ တစ်ကောင်တည်း သေဆုံးသွားတာ… မြေမြှုပ်ပေးမယ့်သူမရှိ၊ ငိုပေးမယ့်သူမရှိ…” အဲဒီအချိန်မှာ ကြက်အိမ်တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ဥဥနေတဲ့သူတွေ ရပ်သွားကြတယ်။ အစာရှာနေတဲ့သူတွေ လက်ထဲက အစေ့တွေကို ပစ်ချလိုက်ကြတယ်။ ကြက်ကလေးတွေ စောင့်နေတဲ့သူတွေတောင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားကြတယ်။ နောင်တဆိုတာ… အဆိပ်ထက်တောင် ပိုနာကျင်စေတယ်။ “ဘာလို့ အရင်က မသွားခဲ့တာလဲ…” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်မေးနေကြတယ်။ အခုတော့ အားလုံး ဂူဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ဂူထဲမှာ ကြက်မလေးကို မတွေ့ရတော့ဘူး… စာတစ်စောင်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ ဒီလိုရေးထားတယ်— “ဘဝမှာ… သင့်အသက်ရှင်နေချိန် ကူညီဖို့ လမ်းတစ်ဖက်တောင် မကူးချင်တဲ့သူတွေဟာ၊ သင်သေဆုံးသွားမှ သင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ဖြတ်ကူးလာတတ်ကြတယ်။ အသုဘပွဲမှာ ကျတဲ့ မျက်ရည်အများစုဟာ ဝမ်းနည်းလို့ မဟုတ်ဘူး… နောင်တရလို့သာ ဖြစ်တယ်…”#
#မြွေကိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ကြက်မလေးဟာ အဆိပ်ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တောက်လောင်နာကျင်နေခဲ့ပေမယ့် သူ့ကြက်အိမ်ထဲမှာပဲ ခိုလှုံဖို့ ပြေးလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားကြက်မတွေက “အဆိပ်ကူးသွားမှာစိုးလို့” ဆိုပြီး သူ့ကို နှင်ထုတ်လိုက်ကြတယ်။ ကြက်မလေးဟာ နာကျင်စွာ ငိုယိုရင်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မြွေကိုက်လို့ နာတာထက်၊ အခက်အခဲကြုံချိန်မှာ ကိုယ့်မိသားစုက စွန့်ပစ်လိုက်တာက ပိုနာကျင်စေခဲ့တာပါ။ သူဟာ အဖျားတက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့၊ ခြေတစ်ဖက်ကို တရွတ်ဆွဲရင်း၊ အအေးဒဏ်ကို ခံကာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မျက်ရည်တစ်စက်စီ ကျနေခဲ့တယ်။ ကြက်အိမ်ထဲက ကြက်မတွေကတော့ သူပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။ “သွားပါစေ… ငါတို့နဲ့ဝေးရာမှာပဲ သေသွားလိမ့်မယ်” လို့တောင် တချို့က ပြောခဲ့ကြတယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ငှက်ပိတုန်းတစ်ကောင် ရောက်လာပြီး ပြောတယ်။ “နင်တို့အစ်မ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ ဒီကနေဝေးတဲ့ ဂူတစ်ခုထဲမှာ နေနေတာ။ မြွေကိုက်ထားတဲ့ဒဏ်ကြောင့် ခြေတစ်ဖက်ဆုံးရှုံးသွားပြီး အစာတောင် ရှာမစားနိုင်တော့ဘူး။ နင်တို့အကူအညီ လိုနေတယ်…” ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်ခြေတွေ ပေးလာကြတယ်။ “ငါမသွားနိုင်ဘူး… ဥဥနေလို့” “ငါမသွားနိုင်ဘူး… အစာရှာနေလို့” “ငါမသွားနိုင်ဘူး… ကြက်ကလေးတွေ စောင့်နေရလို့” နောက်ဆုံးမှာ ငှက်ပိတုန်းလေးဟာ အကူအညီမရဘဲ ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။ ရက်တွေ ထပ်ကြာသွားပြီးနောက် တစ်နေ့မှာတော့ ငှက်ပိတုန်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ နာကျင်ဖွယ်သတင်းတစ်ခုနဲ့… “နင်တို့အစ်မ… ကွယ်လွန်သွားပြီ။ ဂူထဲမှာ တစ်ကောင်တည်း သေဆုံးသွားတာ… မြေမြှုပ်ပေးမယ့်သူမရှိ၊ ငိုပေးမယ့်သူမရှိ…” အဲဒီအချိန်မှာ ကြက်အိမ်တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ဥဥနေတဲ့သူတွေ ရပ်သွားကြတယ်။ အစာရှာနေတဲ့သူတွေ လက်ထဲက အစေ့တွေကို ပစ်ချလိုက်ကြတယ်။ ကြက်ကလေးတွေ စောင့်နေတဲ့သူတွေတောင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားကြတယ်။ နောင်တဆိုတာ… အဆိပ်ထက်တောင် ပိုနာကျင်စေတယ်။ “ဘာလို့ အရင်က မသွားခဲ့တာလဲ…” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်မေးနေကြတယ်။ အခုတော့ အားလုံး ဂူဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ဂူထဲမှာ ကြက်မလေးကို မတွေ့ရတော့ဘူး… စာတစ်စောင်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ ဒီလိုရေးထားတယ်— “ဘဝမှာ… သင့်အသက်ရှင်နေချိန် ကူညီဖို့ လမ်းတစ်ဖက်တောင် မကူးချင်တဲ့သူတွေဟာ၊ သင်သေဆုံးသွားမှ သင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ဖြတ်ကူးလာတတ်ကြတယ်။ အသုဘပွဲမှာ ကျတဲ့ မျက်ရည်အများစုဟာ ဝမ်းနည်းလို့ မဟုတ်ဘူး… နောင်တရလို့သာ ဖြစ်တယ်…”#

About