දැනුනු තැන්වල ඉතිරි උනේ අදටත් පපුව පිච්චෙන මතක ගොඩක් විතරයි…!! 🥺❤️‍🩹 කාලය ගෙවිලා ගියාට සමහර මතක අපෙන් ඈත් වෙන්නේ නෑ… අපි කොච්චර දුර ගියත් ඒ මතක අපි පස්සෙන් එනවා… සමහර තැන්වලට ගියාම නොදැනුවත්වම පරණ දවස් මතක් වෙනවා… සමහර ගීතයක් ඇහුණම අතීතයේ කෙනෙක් ආයෙත් හිත ඇතුළට එනවා… සමහර වචනයක් ඇහුණම කාලෙකට කලින් කෙනෙක් කියපු දේවල් ආයෙත් ඇහෙනවා වගේ දැනෙනවා… ඒ වෙලාවට අපි කොච්චර වෙනස් වෙලා හිටියත් හිත නම් ඒ පරණ තැනටම ආපහු යනවා… මොකද… අපිට මිනිස්සු අමතක කරන්න පුළුවන් වුණත් ඔවුන් එක්ක ගත කරපු හැඟීම් අමතක කරන්න එච්චර ලේසි නෑ… කෙනෙක් එක්ක දවසක් ගත කළාට ඒ දවසේ මතකය අවුරුදු ගණනක් ජීවත් වෙන්න පුළුවන්… කෙනෙක් එක්ක කතා කරපු වචන ටිකක් අදටත් හිතේ රැඳෙන්න පුළුවන්… කෙනෙක් එක්ක හිනාවුණු තැනක් අදටත් ඇස් තෙත් කරන්න පුළුවන්… ඒක තමයි මතකවල හැටි… ඒවාට කාලයක් නෑ… ඒවාට දුරක් නෑ… ඒවාට අයිතියක් නෑ… අපිට ඕනෙ වෙලාවක ආයෙත් ඇවිත් හිතේ දොරට තට්ටු කරනවා… සමහර මතක සතුටක් අරගෙන එනවා… ඒත් සමහර මතක සතුටට වඩා අහිමිවීම මතක් කරනවා… “එදා අපි මෙහෙම හිටියා…” “එදා එයා මෙහෙම හිනා වුණා…” “එදා අපිට මෙච්චර ලස්සන දවස් තිබුණා…” කියලා මතක් වෙනකොට අද අපි ළඟ ඒ කිසි දෙයක් නැති බව හිතට දැනෙනවා… ඒක තමයි වැඩිපුරම රිදෙන්නේ… මතකය නෙවෙයි… මතකය ඇතුළේ ඉන්න මිනිස්සු අද අපි ළඟ නැති එක… කාලයක් තිබුණා… ඒ මනුස්සයාගේ පුංචි message එකක් ආවම මුළු දවසම ලස්සන වෙන… එයාගේ හඬ ඇහුණම හිතට සැනසීමක් දැනෙන… එයා ළඟ ඉන්නකොට ලෝකෙම අමතක වෙන… ඒත් අද… එකම මනුස්සයා මතකයක් විතරක් වෙලා… කතා කරන්න හිතෙනවා… ඒත් කතා කරන්න බැරි දුරක් තියෙනවා… හොයන්න හිතෙනවා… ඒත් හොයන එකෙන් මොනවද වෙනස් වෙන්නේ කියලා තේරෙනවා… ඒ නිසා නිහඬව ඉන්නවා… මතකය ආවම නිහඬවම දරාගන්නවා… ඇස් තෙත් වුණාම කාටවත් නොපෙනෙන්න හිත ඇතුළේම පිසදගන්නවා… මොකද සමහර වේදනා කවුරුත් සනසන්න බැරි තරම් තමන්ගේම වෙනවා… කෙනෙක් අහිමි වුණාම අපිට අහිමි වෙන්නේ ඒ කෙනා විතරක් නෙවෙයි… ඔහු එක්ක තිබුණු අපේ පුරුදුත් අහිමි වෙනවා… අපේ හිනාවෙන්න හේතුත් අහිමි වෙනවා… දවසේ කතා කරන්න තිබුණු පුංචි පුංචි දේවලුත් අහිමි වෙනවා… ඒ නිසාම අහිමිවීම කියන්නේ එක මනුස්සයෙක් නැතිවීමකට වඩා ලොකු දෙයක්… එක ජීවිතයක් ඇතුළේ තවත් ජීවිතයක් නැතිවීමක් වගේ… ඒත් කාලය අපිට එක දෙයක් උගන්වනවා… සමහර මිනිස්සු අපේ ජීවිතේට එන්නේ හැමදාම ඉන්න නෙවෙයි… සමහර අය අපිට ලස්සන මතක ටිකක් දීලා යන්න එනවා… සමහර අය අපේ හිතේ ජීවිත කාලෙටම ඉතිරි වෙන පරිච්ඡේදයක් වෙලා යනවා… ඔවුන් නැති වුණත් ඒ පරිච්ඡේදය මැකෙන්නේ නෑ… ඒ නිසා අද මං අතීතය එක්ක සටන් කරන්නේ නෑ… මට අහිමි වූ මිනිස්සුන්ට වෛර කරන්නෙත් නෑ… මොකද ඔවුන් එක්ක තිබුණු ලස්සන දේවල් නරක අවසානයක් නිසා සම්පූර්ණයෙන්ම නරක කරන්න මට ඕනෙ නෑ… මං ඒ මතක තියාගන්නවා… ඒත් ඒ මතක ඇතුළේ ජීවත් වෙන්නේ නෑ… මොකද… අතීතය මතකයක් වෙන්න ඕනේ… අපේ වර්තමානය වෙන්න නෙවෙයි… ඒත් ඇත්ත කියන්නම්… අදටත් සමහර රෑවල්වල හිත නිහඬ වෙනකොට පරණ මතකයක් ඇවිත් පපුව ඇතුළේ හෙමින් පිච්චෙනවා… ඒ වෙලාවට මට හිතෙනවා… “ඇත්තටම ඒ දවස් ආයෙත් එන්න පුළුවන් වුණා නම්…” කියලා… ඒත් ඊළඟ මොහොතේම හිත මට කියනවා… ගිය දවස් ආයෙත් එන්නේ නෑ… ඒ නිසා ඒ දවස්වල තිබුණු සතුටට ස්තූති කරලා අද දවස ජීවත් වෙන්න… ඒක තමයි මං දැන් ඉගෙන ගන්න උත්සාහ කරන්නේ… අහිමි වූ දේවල් මතක තියාගන්න… ඒත් ඒවා නිසා තමන්ව නැති කරගන්න එපා… කඳුළු ආවොත් අඬන්න… මතක ආවොත් මතක් වෙන්න දෙන්න… ඒත්… ඒ මතකවලට ඔයාගේ මුළු ජීවිතයම නැවතී ඉන්න දෙන්න එපා… මොකද අතීතයේ ලස්සනම මතකයක් වුණ කෙනෙක් නැති වුණා කියලා ඔයාගේ ඉස්සරහට එන ලස්සන දවස් ටිකත් නැති වෙන්න ඕනේ නෑ… අවසානයේ… දැනුනු තැන්වල ඉතිරි වුණේ මතක ගොඩක් විතරයි… සමහර මතක හිනාවක් ගේනවා… සමහර මතක කඳුළක් ගේනවා… ඒත් දෙකම අපේ ජීවිතේ කොටසක්… ඒ නිසා අද ඒ මතක දිහා බලලා හිතට සෙමින් කියනවා… **“ඔයා මගේ ජීවිතේ ලස්සනම මතකයක් වෙලා හිටියා… ඒකට ස්තූතියි… ඒත් අද ඉඳන් ඔයාව මතක් කරමින් මගේ ජීවිතය නවත්වන්නේ නෑ…”** 🥺❤️‍🩹 මොකද… සමහර මිනිස්සු අපේ ජීවිතේ ඉතිරි නොවුණත්, ඔවුන් දුන්න මතක අපේ හිතේ සදාකාලිකවම ඉතිරි වෙනවා…!! 🥀❤️‍🩹 #popular #xyow_2 #fypage - @xyow_2