ทฤษฎี “คนที่ไม่ชอบขอความช่วยเหลือ” “คนที่พึ่งตัวเองจนเก่ง อาจเคยขอความช่วยเหลือ แล้วพบว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น” คนบางคนไม่ได้อยากเข้มแข็งไปเสียทุกเรื่อง เขาเพียงเรียนรู้ว่า การคาดหวังให้ใครช่วย มักจบลงด้วยความผิดหวัง เมื่อเคยร้องขอแล้วถูกเพิกเฉย เคยบอกว่าไม่ไหวแล้วไม่มีใครรับฟัง หรือเคยฝากความหวังไว้กับใคร แล้วสุดท้ายต้องกลับมาจัดการทุกอย่างตามลำพัง เขาจึงค่อย ๆ เลิกขอ เลิกเล่าความลำบาก เลิกแสดงความอ่อนแอ และฝึกแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง จนคนรอบข้างเข้าใจว่า เขาเป็นคนเก่งที่ไม่ต้องการใคร ทั้งที่ความจริงแล้ว ลึก ๆ เขาอาจยังอยากมีใครสักคน ที่มองเห็นความเหนื่อย ก่อนที่เขาจะต้องเอ่ยปากขอ คนที่ไม่ชอบขอความช่วยเหลือ มักกลัวการเป็นภาระ กลัวติดค้างน้ำใจ และกลัวที่สุดว่า หากยื่นมือออกไปแล้วไม่มีใครยื่นมือกลับมา ความรู้สึกเดิมจะย้อนกลับมาทำร้ายอีกครั้ง เขาจึงเลือกเหนื่อยเอง เพราะอย่างน้อย ความเหนื่อยยังเจ็บน้อยกว่าการถูกทอดทิ้ง แต่จำไว้นะ การพึ่งพาตัวเองเป็นความสามารถที่น่าภูมิใจ ขณะเดียวกัน เราก็ไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างเพียงลำพังตลอดชีวิต ลองเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ กับคนที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัย ค่อย ๆ เปิดพื้นที่ให้ใครบางคนได้ช่วย และเรียนรู้ใหม่ว่า การขอความช่วยเหลือไม่ทำให้คุณค่าของเราลดลง เพราะความสัมพันธ์ที่ดี ไม่ได้มีไว้เพียงแบ่งปันความสุข บางครั้งมันมีไว้ช่วยกันถือ ในวันที่สิ่งที่เราแบก หนักเกินกว่าสองมือของเราจะรับไหว “คนที่เข้มแข็งที่สุด อาจไม่ใช่คนที่ทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แต่อาจเป็นคนที่ยอมให้ตัวเอง ได้รับการดูแลจากใครสักคนอีกครั้ง” - @manasnowviitsq