ဒေါက်တာတိုးလွင်သည် ဆရာဝန်စဖြစ်သည့်အချိန်မှစတင်ကာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ သွားလာရခက်ခဲပီး ဆရာဝန်အများစု မသွားချင်၊မသွားဝံ့သည့် နေရာဒေသ အများအပြားသို့ ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ထမ်းဆောင်လာခဲ့သည်မှာ ယခုနှစ်ရောဆိုလျှင် ၁၃နှစ်တိတိ ရှိပြီဖြစ်သည့် ဝါရင့်ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မိမိစိတ်ဆန္ဒအလျှောက် သွားလာတာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းများထဲတွင် သံယောဇဉ်၊အနှောင်အဖွဲ့မရှိခြင်းကလည်း တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း(၁၀)နှစ်သားအရွယ်ကတဲက မိဖနှစ်ပါးလုံး ပြိုင်တူဆုံးပါးသွားပြီး တစ်ဦးတည်းသော အမေ့၏ မောင်(ဦးလေး)ဖြစ်သူမှ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပီး ကျောင်းထားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ဉာဏ်ထက်သော မောင်တိုးလွင်တစ်ယောက် (၁၀)တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက်အောင်ယုံမျှမက (၅)ဘာသာဂုဏ်ထူးပါခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတဲကဝါသနာပါသည့် ဆရာဝန်အလုပ်အားရွေးချယ်ပြီး ဆေးကျောင်းတတ်ခဲ့ပါသည်။ အစစအရာရာ လိုအပ်သည်များကိုလဲ ဉီးလေးဖြစ်သူလူပျိုကြီးမှ မငြီးမငြူဖြည့်ဆည်းပေးရှာသည်။ မောင်တိုးလွင်ကလဲ မိဖသဖွယ် ဦးလေးဖြစ်သူကို ချစ်‌သည်။ ကျောင်းဆင်းကာ အလုပ်သင်ဆရာဝန်ဘဝရောက်ချိန်တွင် မိမိရည်မှန်းချက်နှင့် ဆန္ဒများအား ဦးလေးအား ပြောပြသော် ဦးလေးမှ မကန့်ကွက်ယုံသာမကဘဲ စိတ်၏ ယုံကြည်ရာအတိုင်း လျှောက်လမ်းဖို့ ခွန်အားပေးပါသည်။ ဒီလိုနှင့်ပင် အိမ်ထောင်မပြု၊ ချစ်သူရည်းစားမထားသေးဘဲ ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အစွန်အဖျားဒေသများသို့ ဒေါက်တာတိုးလွင်တစ်ယောက် စေတနာနှင့် ဝါသနာအရင်းပြုပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတော့သည်။ ရခိုင်ပြည်နယ် တောင်ကုတ်မြို့လေး၏ မြို့ဦးဘုရားရှိ ရင်ပြင်တော်ပေါ်တွင်နေ့စဉ်အချိန်မှန် ညနေ၅နာရီထိုးသည်နှင့် ပုတီးစိပ်၊ တရားထိုင်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို မြို့သူ၊ မြို့သားများ နေ့စဉ်မြင်တွေ့ရပါသည်။ ထိုသူသည် ဒေါက်တာတိုးလွင်ပင်ဖြစ်သည်။၄နာရီ ဆေးခန်းပိတ်ပြီးတာနှင့် ရေချိုး၊ အဝတ်စားလဲပြီး နေ့စဉ်မပျက် ဤမြို့ဦးစေတီရှိရာသို့လာရောက်ပီး တရားထိုင်ခြင်း၊ ပုတီးစိပ်ခြင်းများကို နေ့စဉ်မပျက် ပြုလုပ်လေ့ရှိပါသည်။ အေးချမ်းငြိမ်သက်သည့် နေရာတွင် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် တရားထိုင်ခြင်း၊ပုတီးစိပ်ခြင်းသည်ပင် ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးအဖော်မွန်ဖြစ်သည်ဟု ဒေါက်တာတိုးလွင်တစ်ယောက် ခံယူထားသဖြင့် ရောက်လေရာ ဒေသများတွင် နေ့စဉ်ပုံမှန် (အရေးကြီးလူနာ ရှိသည့်နေ့များမှအပ) မမေ့မ‌လျော့ ပြုလုပ်လေ့ရှိပါတယ်။ ယခုလဲ (၅)နာရီကျော်သည်နှင့် ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်ရောက်ရှိနေပီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် တရားထိုင်ပီး ဝင်လေထွက်လေ ရှုမှတ်နေပါသည်။ တရားမှတ်နေရင်း မိနစ်(၂၀)ခန့်အကြာတွင် မိမိနောက်ကျောဖက်‌ဆီမှ တမံတလင်းပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို တရွတ်တိုက်ဆွဲလာသလိုအသံမျိုး ထင်ထင်ရှားရှားကြားလိုက်ရပါသည်။ မိမိနှင့် မဆိုင်ဟုအောက်မေ့ပြီး ခေတ္တပြန့်လွင့်သွားသည့် စိတ်ကိုပြန်စုစည်းပီး ဆက်၍ တရားရှုမှတ်နေလိုက်ပါသည်။ ထိုအသံသည် ရပ်မသွားဘဲ မိမိ၏ နောက်ကျောဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းတိုးကပ်လာနေသည်ကို အတိုင်းသားကြားနေရပါသည်။ မရတော့ပေ။ စိတ်ကိုမည်သို့မျှ စုစည်းမရတော့သည့်အဆုံး တင်‌ပြင်ခွေထိုင်ရင်း ခေါင်းကို စောင့်ငဲ့ပီး နောက်သို့ လှည့်ပီးကြည့်လိုက်ရာ..။ ..ဟင်...။ အံ့ဩစိတ်ကြောင့် ‌မျက်မှောင်ကြုံ့၍ စိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်မိပါတယ်။သူတွေ့လိုက်ရသည်က သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပုံပန်းမကျစွာ ထိုင်နေသည့် ရခိုင် ဘုန်းကြီးအိုကြီးတစ်ပါး။ သင်္ကန်းများမှာ လွန်စွာဟောင်းနွမ်းနေပြီး ညာဖက်ပုခုံးအထက်မှာတော့ နီညိုရောင် လွယ်အိပ်တစ်လုံးကို ကြိုးထုံးပြီးလွယ်ထားလေရဲ့။ တရားထိုင်နေတာ မြင်နေရဲ့နဲ့ ဒီတိုင်း ပုံမှန်‌လာရင် ရရဲ့နဲ့ ဘာလို့ ဖင်တရွတ်ဆွဲလာရတာလဲဟု အပြစ်တင်စကားဆိုရန် ထိုဘုန်းကြီးအိုကြီးအား အကဲခက်လိုက်ရာ။ ဟာ....။ဒုတိယအကြိမ် ဒေါက်တာတိုးလွင်တစ်ယောက် အံ့ဩပီး စိတ်မကောင်းစရာမြင်ကွင်းအားမြင်လိုက်ရလေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပုံမကျ ပန်းမကျ ထိုင်နေသည့် ဘုန်းကြီးအိုကြီးတွင် ဒူးခေါင်းတိတိမှ ပြက်နေသည်ကို သနားစဖွယ်မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် မည်သည့်အပြစ်တင်စကားမှ မဆိုရက်တော့ဘဲ ငေးကြောင်ပီး ကြည့်နေမိလေသည်။ ..ဆရာလေး..ဆရာလေး.. ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ ခပ်တိုးတိုးခေါ်သံကြောင့် ငေးကြောင်ပီး ကြည့်နေသည့် ဒေါက်တာတိုးလွင်တစ်ယောက် အသိစိတ်ပြန်ကပ်သွားရပါသည်။ "ဆရာလေးက ဒီဘုရားမှာ နေ့စဉ် တရားထိုင်၊ ပုတီးစိပ်နေတဲ့ ဒေါက်တာလေးမို့လား" "မှန်ပါ့ဘုရား.တပည့်တော်နံမည် မောင်တိုးလွင်ပါဘုရား၊ တပည့်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲဘုရား" ဘုန်းကြီးအိုကြီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး..။ " ကျုပ်အခြေနေအရ ဒေါက်တာဆီက အကူညီလိုအပ်မယ်လို့ ထင်မယ်ဆိုလဲ ထင်ချင်စရာပါလေ၊ ကျုပ်မှာ ခြေထောက်၂ချောင်းကလွဲပီး အကုန်ပြည့်စုံပါတယ်"ဟု ပြောပီး..။ (ဆက်ရန်) ဒူးပြက်‌နေတဲ့ ဘုန်းကြီးအိုကြီးက ဒေါက်တာတိုးလွင်ဆီ ဘာ့ကြောင့်ရောက်လာတာလဲ? ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ပျောက်ဆုံး‌သွားတဲ့ ဂျပန်စစ်သားတွေနဲ့ သာမန် ‌ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုတွေ ဆက်စပ်နေတာလဲ? ဘယ်အရာကများ ဒေါက်တာတိုးလွင်ကို သူတန်ဖိုးထားတဲ့ ဆရာဝန်အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်စေတာလဲ? "အပိုင်း(၂)မှာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုပေးပါရန်" #တော်ဝင်ဘားမား #သမိုင်းအမှန်ဖော်ထုတ်သူ #မြန်မာ့သမိုင်း - @palae.palae54