@jayriel34: HANGGANG KAILAN, LORD? Ang Kuwento ni Mika, 23 Taong Gulang Ako si Mika, 23 taong gulang. Bata pa lang ako, mulat na ako sa hirap ng buhay. Hindi yung simpleng hirap na minsan lang mararanasan. Yung hirap na kahit may gusto kang kainin, kailangan mong isipin kung may pambibili. Yung gusto mong magkaroon ng bagong gamit, pero hindi mo magawa dahil ang pera ay sakto lang para hindi kayo magutom. Marami kaming magkakapatid. At ako ang bunso na babae. Minsan, habang nakikita ko ang ibang bata na masayang pumapasok sa school, may baon, may bagong gamit at maayos na pagkain, napapatanong ako sa sarili ko: “Lord, hanggang kailan po kami magiging ganito?” May mga araw na pumapasok ako sa school na walang baon. May mga araw na ang pagkain namin ay simpleng kanin at toyo o asin. At kahit minsan ay nahihiya ako. Hindi dahil gusto ko ang ganoong buhay, kundi dahil wala akong ibang pagpipilian. Pero kahit mahirap ang buhay namin, may isang bagay akong ipinangako sa sarili ko: Hindi ko gagamitin ang kahirapan bilang dahilan para gumawa ng masama. Hindi ko kailanman naisip na dahil mahirap kami, karapatan ko nang manglamang o gumawa ng kasalanan. Sa halip, pinili kong magtiis. Pinili kong mangarap. At higit sa lahat, pinili kong lumaban. --- Habang nag-aaral ako, madalas akong kulang sa gamit. May mga pagkakataong wala akong maipambili ng kailangan sa school. May mga pagkakataon ding naiisip ko: “Kaya ko pa ba?” Pero dahil alam kong hindi madaling pagsabayin ang pag-aaral namin magkakapatid, at limitado lang ang budget ng pamilya para sa mga pangangailangan sa bahay, natuto akong gumawa ng paraan. Minsan, tumatakas ako sa pamilya ko para magtrabaho sa ibang lugar. Hindi dahil ayaw ko sa kanila. Hindi dahil gusto kong lumayo. Kundi dahil gusto kong makatulong. Gusto kong kahit kaunti, mabawasan ang bigat na pasan ng pamilya ko. Sa murang edad, natutunan kong hindi lahat ng bata ay may pagkakataong maging bata. Habang ang iba ay naglalaro, ako ay natutong mag-isip kung paano kami makakaraos bukas. Habang ang iba ay iniisip kung ano ang gusto nilang bilhin, ako ay iniisip kung saan kami kukuha ng pangkain. --- At kahit bunso ako, pakiramdam ko minsan ay maaga akong naging nanay at ate. Dahil nang mag-asawa nang maaga ang ilan sa mga nakatatanda kong kapatid, madalas akong naiiwan kasama ang mga kapatid ko. Ako ang kasama nila. Ako ang nag-aalaga. Ako ang kailangang maging matatag kahit minsan gusto ko rin namang may mag-alaga sa akin. May mga gabing tahimik akong umiiyak. Hindi dahil mahina ako. Kundi dahil napapagod din ako. May mga pagkakataong gusto ko ring sabihin: “Pwede bang ako naman? Pwede bang kahit isang araw lang, ako naman ang alagaan?” Pero kinabukasan, bumabangon pa rin ako. Dahil may mga taong umaasa sa akin. --- Habang tumatagal, napagtanto ko ang isang bagay. Hindi pala permanente ang hirap. Maaaring mahirap ang simula ng buhay mo, pero hindi ibig sabihin na ganoon na rin ang magiging katapusan mo. Hindi mo kailangang ikahiya kung saan ka nagsimula. Dahil ang kahirapan ay hindi sukatan ng pagkatao. Ang walang pera ay hindi ibig sabihin na wala kang halaga. At ang taong maraming pinagdaanan ay hindi ibig sabihin na talunan siya. Minsan, ang mga taong pinakamaraming pinagdaanan ang siyang may pinakamatibay na puso. --- Ngayon, 23 na ako. Hindi ko pa masasabi na nasa lugar na ako kung saan ko gustong makarating. Pero proud ako sa sarili ko. Dahil kapag binalikan ko ang batang si Mika na pumapasok sa school na walang baon, minsan walang ulam, kulang sa gamit, at maraming gabing nagtatanong sa Diyos kung kailan matatapos ang hirap... Gusto kong yakapin ang batang iyon. At sabihin: “Salamat dahil hindi ka sumuko.” “Salamat dahil kahit mahirap, hindi ka gumawa ng masama.” “Salamat dahil pinili mong lumaban.” At higit sa lahat... “Darating din ang araw na maiintindihan mo kung bakit kailangan mong pagdaanan ang lahat ng iyon.” --- at mapapasabi kana lang na self subrang proud ko sayo🥹🥰🫡

😎Dayana🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

Open In TikTok:

Region: PH

Friday 18 September 2026 09:33:12 GMT