@esmerimesmerimmm: Mən hələ də köhnə bizdə qalmışam. Hər gün eyni sima ilə qarşılaşıram, amma əvvəl tanıdığım insanı artıq görə bilmirəm. Əvvəllər səni görəndə yanına qaçardım, səninlə ünsiyyət qurmağa çalışardım. Gün ərzində həyatımda nə baş verirdisə, gəlib sənə danışardım. İndi isə sanki qarşımda yad bir sima dayanır. Düzü, indi də əvvəlki kimi yanına qaçmaq, səni qucaqlamaq, o gülüşlərinin içində itib qalmaq istəyirəm. Amma heç nə əvvəlki kimi deyil. Hər səhər xoş bir mesajla yuxudan oyandığım günlərə, gündəlik söhbətlərimizə, hətta küsüb yenidən barışdığımız anlara belə qayıtmaq istəyirəm. Bəlkə də bunların hamısını hər gün dəfələrlə beynimdə yenidən yaşadıram. Düşünürəm ki, bəlkə bu dəfə hər şey daha gözəl olar… Amma hər dəfə hansısa bir nöqtədə qırılıb geriyə baxıram. Başa düşürəm ki, nə qədər təsəvvürümdə canlandırsam da, heç nə reallıq qədər gözəl ola bilməz. Niyə hələ də belə hiss etdiyimin cavabını özüm də tapa bilmirəm. Bəlkə də bəzi hisslərin adı olmur, sadəcə insanın içində yaşayır. “Adı olmayan” bir hekayənin bu qədər iz buraxa biləcəyini heç vaxt düşünməzdim. Çünki bir vaxtlar mövzu nə olursa olsun, bir-birimizi heç vaxt buraxmayacağımıza söz vermişdik. İndi isə hər gün qarşımda duran insan mənə keçmişdən qalan ən tanış yadlıqdır.

𝒜𝓈𝒾𝓂𝒶𝓃 :

Bəzən insan həyatında elə bir nöqtəyə gəlir ki, ətrafında nə qədər insan olsa da, özünü yenə də tək hiss edir… Sanki heç kim səni tam anlamır, heç kim sənin içində baş verənləri görmür. Gülürsən, danışırsan, hər şey normal kimi görünür, amma içində bir boşluq var ki, onu heç nə doldura bilmir. Təklik əslində tək qalmaq deyil… təklik odur ki, səni anlayacaq birinin olmamasıdır. Gecələr bu hiss daha çox üzə çıxır. Hər kəs yatanda, səs-küy azalanda, insan öz fikirləri ilə baş-başa qalır. O anda anlayırsan ki, bəzən ən ağır yük danışa bilmədiklərin olur. Ürəyində qalan sözlər, demək istədiyin hisslər, amma heç vaxt deyə bilmədiklərin… hamısı içində yığılır. İnsan bəzən sadəcə istəyir ki, biri onu soruşsun, həqiqətən necə olduğunu maraqlansın… sadəcə dildə yox, ürəkdən. Amma həyat hər zaman belə olmur. Bəzən hər şeyi özün həll etməli olursan, öz yaralarını özün sarımalı olursan. Və zamanla öyrəşirsən… susmağa, gizlətməyə, içində yaşamağa. Ən qəribəsi isə budur ki, insan bu yalnızlığa alışır. Artıq kiməsə nəyisə izah etmək istəmir, çünki anlayan olmayacağını düşünür. Və beləcə, səssizcə güclənirmiş kimi görünürsən… amma əslində sadəcə hisslərini içində boğursan. Bəlkə də həyatın bizə öyrətmək istədiyi ən çətin dərs budur özümüzlə barışmaq, özümüzlə qalmağı öyrənmək… Amma yenə də insanın içində bir ümid qalır: bəlkə bir gün kimsə həqiqətən anlayar....

𝑅ə𝑠𝑢𝑙𝑧𝑎𝑑ə🪽 :

Yeteeeer

🌷 :

Olmuyacağını bilə bilə ürəyim necə yandı)

🍁 :

Nə sən unutdun məni, nə də mən unutdum səni. Sadəcə elə bir yerə gəlib çıxdıq ki, nə sən axtarırsan məni, nə də mən axtarıram səni. Halbuki bir vaxtlar günün necə keçdi deyə soruşmadan belə rahat qala bilmirdik. İndi isə günlər, həftələr keçir, bir-birimizin səsini belə eşitmirik.Bəzən telefonun ekranına baxıb adını görmək istəyirəm. İçimdən sənə yazmaq, “necəsən?” demək keçir. Amma sonra əlim dayanır. Çünki bilirəm, artıq o “necəsən?” əvvəlki kimi sadə bir sual olmayacaq. Ardında çox şey olacaq — keçmiş, yarımçıq qalan sözlər, deyilməyən hisslər, qayıtmayacaq günlər...Bəlkə sən də məni xatırlayırsan. Bəlkə hansısa mahnıda, hansısa küçədə, hansısa tanış qoxuda bir anlıq mən düşürəm yadına. Bəlkə sən də yazmaq istəyib yazmırsan. Mən bunu bilmirəm. Amma bir şeyi bilirəm: insan həqiqətən unutduğu adamın adını bu qədər sakit şəkildə ürəyində daşımaz.Mən səni unutmağa çalışmadım əslində. Sadəcə yoxluğuna öyrəşməyə çalışdım. Sənin olmadığın günlərdə yaşamağı, darıxanda susmağı, sənə danışmaq istədiyim şeyləri içimdə saxlamağı öyrəndim. Amma öyrəşmək unutmaq deyilmiş.İndi sən öz həyatını yaşayırsan, mən də öz həyatımı. Bəlkə yollarımız bir daha kəsişməyəcək. Bəlkə bir gün adını eşidəndə əvvəlki kimi ürəyim ağrımayacaq. Amma bu gün üçün həqiqət budur: sən mənim üçün bitmiş bir hekayə deyilsən, sadəcə davamını yaza bilmədiyim bir hekayəsən.Nə sən unutdun məni, nə də mən unutdum səni... Sadəcə ikimiz də susmağın daha doğru olduğunu düşündük. Və beləcə, bir vaxtlar bir-birinə çox yaxın olan iki insan, indi bir-birindən xəbərsiz yaşamağa məcbur oldu.Bəlkə də bizim ən böyük ayrılığımız getmək deyildi... Bir-birimizi hələ də içimizdə daşıya-daşıya, bir-birimizə heç nə deməməyimiz idi.

kamil011_ :

sozu ata bilersiz?

👸🏻 :

2 ildi bir yerdəydik, Bəlkədə bu kimisi üçün az vaxt ola bilər ama inanırsız o az vaxtda o qədər çətinliklərdən keçmişdiy ki, pis günümüzdə olub yaxşı günümüzdə, o həyatımın sonuna kimi yanımda olacaqina inanaraq hər kəsi qarşıma almışdım, ailəmi, dostlarımı, təhsilimi, bir söznən həyat tərzimi dəyişdirmisdim. 2 qardaşımla xeyli vaxt düşmən kimi olmuşduq, sırf biz xoşbəxt olaq deyə səsim çıxmadı eybi yox dedim vaxtıylə hər şey düzələr. onun hər vəziyyətində yanında olmuşam pulu olanda olmuyanda, ailə problemləri olub gəlib mənə danişanda hər şeyini mənə danışan da yanındaydım. ac olsamda yalanan toxam deyirdim, nəsə istəməyə ürəyim getmirdi, bir dönəri onnan bolub yeyən qız olmuşam, evdəkilərə yalan danışıb onan görüşə gedirdim, hətta polislər belə bizi tutmuşdu ama vaz keçmədik, onun əlində pul yoxuydu, yığdigim son qəpiyinə kimi vermişdim həmin gün... qısaca danişilasi çox şey var ama hətta danışa danışa bitmiyəcək qədər. Axrda bezdi, ayrıldı, məni sixirsan dedi, onun evə gec getdiyine görə dalasdiqim üçün hər şeyi silib atdi, ayrılan kimidə başkasına getdi, canim çıxdı səsim çıxmadı, ama haminin yaninda məni başı aşağı elədi. hamıya tövsiyəm odur ki heç kimə dəyərindən artıq dəyər verməyin, kiməsə görə heç nəyinizdən keçməyin, və kim olur olsun heç kimə çox bağlanmayın birdə güvənməyin🙏🏻

𝟐𝟎. :

Özün də saxtaydın, məhəbbətin də, Nə sevgin gerçəkdi,nə qısqanclığın.

• 𓄂 Kəbi •♐️ :

mhsmv99 :

Heçne yox genc yaşmda evimdə prablemlere göre mekdebden aralaşıb 13 yaşmnan işlemeli olandan sora bildimki men uduzmuşam

Nihad_🪡 :

777 :

mm666.10 heç kim səni mənim qədər sevməyəcəy.)

:) :

" Niye Çıxdıq Bu Yola Biz "

777 :

yolsuz :