@mimarintersi: Çoğumuz çocukken kendi evimizde biraz misafir gibiydik. Özellikle mileniyaller ve bizden önceki jenerasyonlar. Çünkü evler çoğu zaman bize göre değil, misafire göre kuruluyordu. Mesela salon vardı ama biz çocuklar için yoktu. O oda hep "temiz" kalmalıydı. Orada koşulmazdı, bir şeye dokunulmazdı, fazla ses çıkarılmazdı. Vitrinler, kristaller, dantel örtüler... Eşyalar neredeyse kutsaldı. Biz çocuklar ise her an bir şeyi kırabilecek, kirletebilecek ya da ortalığı dağıtabilecek küçük tehditler gibiydik. Aslında o evlerin çoğunda garip bir statü gösterisi de vardı. Konu komşuya belli bir refah görüntüsü sunuluyordu ama o refah günlük hayatın içinde gerçekten yaşanmıyordu. Çocuğun kendi odası olmayabilirdi mesela ama yılda birkaç kez gelecek misafir için kapısı günlerce açılmayan kocaman bir salon mutlaka vardı. Belki de o evlerin kırılganlığı biraz buradan geliyordu. Ev yaşanmak için değil, gösterilmek için hazırlanmış gibiydi. Biz de evin içinde fazla yer kaplamamayı, el ayak altında dolaşmamayı, bir şeyleri bozmamayı öğrenerek büyüdük. Mimar olduktan sonra bunu çok düşünmeye başladım. İçinde büyüdüğümüz, çoğu zaman birbiriyle ilişkisi olmayan eşyalarla dolu o evler yerine gerçekten tasarlanmış, çocuğun da hesaba katıldığı bir evde büyümek nasıl olurdu acaba? Böyle bir ev insanın karakterini, özgüvenini hatta zevklerini nasıl etkilerdi? Belki de bu yüzden artık çocuğa gerçekten alan açan, onun ölçeğini ve günlük hayatını düşünen tasarımlar gördüğümde çok hoşuma gidiyor. Bence böyle bir ev, çocuğa farkında olmadan şunu söylüyor: "Sen de bu evin bir parçasısın. Senin hayatın da düşünülmeye değer." Peki size de tanıdık geliyor mu bunlar?

Mimar Mine Kavasoğulları

Open In TikTok:

Region: DK

Saturday 19 September 2026 11:07:22 GMT