လူဆိုတာ ကိုယ့်လမ်းကိုယှဉ်ပြီး လျှောက်လှမ်းဖို့ ဆုံစည်းခဲ့ကြပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုယ်စီရွေးချယ်ရာ လမ်းမတွေပေါ်ဆီ ခွဲခွာထွက်ခွာသွားကြရတာ သဘာဝပါပဲ။ သူ့ဘဝလမ်းကြောင်းထဲမှာ ကိုယ်ဟာ အတူဆက်လျှောက်ဖို့ မလိုအပ်တော့တဲ့အခါ၊ သူ့ခြေလှမ်းတွေ ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်ဟာ လမ်းဘေးတစ်နေရာကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ မမြင်ကွယ်ရာ အရိပ်ကလေးထဲကနေ သူ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ထဲက ဝေဒနာနဲ့အတူ ဆုတောင်းတစ်ခုပဲ ရေရွတ်မိခဲ့တယ်။ “သူ အဆင်ပြေပါစေ၊ လျှောက်လှမ်းမယ့် ဘဝလမ်းမမှာ အဆူးအငြှောင့်မရှိ သာယာဖြောင့်ဖြူးပါစေ” ဆိုပြီးတော့ပါ။ သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ စေတနာတွေ၊ ပုံအောခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေကို သူ မမြင်နိုင်တော့တာ၊ သတိမထားမိတော့တာဟာ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေတာ မှန်ပေမဲ့ ဘာများ တတ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ်ယုံကြည်ရာ၊ ကိုယ်လိုချင်ရာ လမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်သွားကြတာမျိုး မဟုတ်ပါလား။ မျက်ရည်စတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းစွာပဲ သူမသိအောင် စိတ်ထဲကနေ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်ရပေမဲ့... ညပေါင်းများစွာမှာ တိတ်တဆိတ် ကြီးစိုးနေမယ့် ဒီရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ သူ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေဟာ လင်းလက်နေဆဲ၊ အမြဲရှိနေဆဲပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူ ပျော်ရွှင်တာကို ဝေးဝေးကနေ ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေရခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်ရင်းပေါ့...။ - @dr.ya.minn.khinn