ထမင်းဝအောင်ရှာကျွေးနိုင်ရုံနဲ့ မယူတော့ဘူး “မင်းကို ထမင်းဝအောင် ရှာကျွေးနိုင်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သိမ်းပိုက်လို့ရတဲ့ ခေတ် မဟုတ်တော့ဘူး။ တချို့မိန်းမတွေက ကိုယ့်ထမင်း ကိုယ် ရှာစားနိုင်တယ်။ ကိုယ့်အဝတ် ကိုယ် ဝယ်နိုင်တယ်။ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တည်ဆောက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် “ငါက ရှာကျွေးနိုင်တယ်” ဆိုတာကို ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးအရည်အချင်းလို့ မမြင်တော့ဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်က ဗိုက်ပြည့်ဖို့အတွက် အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူး။ သူမက ကိုယ့်ဘဝကို ပိုကောင်းလာစေမယ့်သူကို ရွေးတယ်။ စကားပြောရင် နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို လေးစားတဲ့သူ။ သူမ တိုးတက်လာတာကို မကြောက်တဲ့သူ။ အိမ်ထောင်ရေးကို “ငါကျွေးတယ်၊ မင်းနားထောင်” ဆိုတဲ့ အာဏာနဲ့ မတိုင်းတဲ့သူ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထမင်းရှာကျွေးတာက တာဝန်တစ်ခုပါ။ လေးစားမှု၊ နားလည်မှုနဲ့ တန်းတူလက်တွဲနိုင်မှုကတော့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုလုံးပါ။ ဒါကြောင့် ထက်မြက်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်က “ငါရှာကျွေးမယ်” ဆိုတဲ့စကားကို ကြားတာနဲ့ မယုံကြည်တော့ဘူး။ သူမမေးတာက— “မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လောက်ကျွေးနိုင်လဲ” မဟုတ်ဘူး။ “မင်းနဲ့အတူနေရင် ငါ့ဘဝက ဘယ်လောက်ပိုတန်ဖိုးရှိလာ မလဲ” ဆိုတာပဲ။ ဗိုက်ပြည့်ဖို့အတွက်တော့ ကိုယ်တိုင်ရှာစားလို့ရတယ်။ ဘဝတစ်ခုလုံး လက်တွဲဖို့အတွက်တော့ ထမင်းထက်ပိုတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကိုပဲ ရွေးတော့တယ်။ #Crd #fyp - @suisui108