تندی د ساقي تریو، تشې کاسې شوې، ځئ چې ځو ناسویو پتنګانو، ډیوې مړې شوې، ځئ چې ځو بې لارې وو، په لار شو چې راهبر شو رانه ورک موسکۍ راته له ورایه مرحلې شوې، ځئ چې ځو یارانو په پښتون اشنا مې دا نه و ګمان جرګې له نیمې لارې راستنې شوې، ځئ چې ځو شاید غرور یې مات کا دا زموږ بلا نوشي رندانو د ساقي چې سترګې سرې شوې، ځئ چې ځو محفل ته رقیبان یې په خپل ځای راواستول اوس جوړې نورې نورې تماشې شوې، ځئ چې ځو تل ستوري رهبري کړي، پکې کم دي غلچکي جوپې تېرې له پاسه راخورې شوې، ځئ چې ځو واعظ که راته نن کړي نصیحت په نوي رنګ ملګرو دا کیسې خو اوس زړې شوې، ځئ چې ځو شاید چې بله شوې ده ډیوه د میخانې ماښام شو د اسمان لمنې سرې شوې، ځئ چې ځو حمزه وایي بدل به کړي د وخت اکربکر چې سترګې د حالاتو پوښتنې شوې، ځئ چې ځو The Soul of Pashto Poetry: Haroon Bacha Sings Hamza Baba "تندی د ساقي تریو، تشې کاسې شوې، ځئ چې ځو..." Step into the timeless world of classic Pashto literature with this mesmerizing rendition, brought to life in the distinct, soulful voice of the legendary Haroon Bacha. In this profound ghazal, the father of Pashto mysticism and poetry, Amir Hamza Shinwari (Hamza Baba), uses deep metaphorical layers of Sufism, longing, and disillusionment. The recurring refrain—“ځئ چې ځو” (Let’s go, it's time to leave)—echoes a poignant call of detachment when the gathering loses its warmth, the guide disappears, and the true seekers realize it is time to move on. #pashtopoetry #hamzababa #haroonbacha #viral #Foryou - @salmanwrites04