დადიანი ჯაბა მწერალი :
ჯაბა დადიანი
ვეფხისტყაოსანი III
თავი LXI — მომავლის უარმყოფელი
დარბაზში სიბნელე ჩამოწვა.
ქვის ბაქანზე მდგარი პირველი მომავლის ქვა ჯერ კიდევ ანათებდა, მაგრამ მისი ნათება ძლივს აღწევდა შავ გზამდე. ის გზა ნელა, უხმაუროდ მოიწევდა წინ და ყველაფერს შთანთქავდა, რასაც შეეხებოდა.
ტარიელმა ხმალი მაღლა ასწია.
— ვინ ხარ?
უსახო არსებამ თავი ოდნავ გადახარა.
— მე ვარ ის, ვინც ერთხელ ირწმუნა, რომ მომავლის შექმნა შესაძლებელია.
მისი ხმა არც კაცისას ჰგავდა და არც ქალისას. თითქოს ათასი დაღლილი ადამიანის ხმა ერთდროულად ლაპარაკობდა.
— მე ავაშენე ქალაქები, სადაც ომი არ იქნებოდა. შევქმენი კანონები, სადაც უსამართლობა ვერ იარსებებდა. დავწერე წინასწარმეტყველებები, რათა ადამიანებს შეცდომა აღარ დაეშვათ.
— და რა მოხდა? — ჰკითხა ავთანდილმა.
— ადამიანებმა მაინც აირჩიეს ტკივილი.
— იმიტომ, რომ არჩევანი ჰქონდათ, — თქვა არიონმა.
არსებამ მისკენ შემოტრიალდა.
— სწორედ არჩევანია სამყაროს ყველაზე დიდი შეცდომა.
ფრიდონმა ხმალი ამოიღო.
— მაშინ შენ უბრალოდ მტერი ხარ.
— არა, — უპასუხა არსებამ. — მტერი ის არის, ვინც რაღაცას ებრძვის. მე კი ყველაფრის დასასრულს ვეძებ.
ნესტან-დარეჯანმა ტარიელს შეხედა.
— ეს არის სიცარიელე, რომელსაც ნება აქვს.
არსებამ ხელი ასწია.
შავი გზიდან ტალღა წამოვიდა.
ტარიელმა მეგობრებს ხელი დაუქნია.
— დაიხარეთ!
ტალღამ მათ ზემოთ გადაიარა და დარბაზის კედელს შეეჯახა. სადაც შავი ნათება შეეხო ქვას, იქ არც ნაპრალი გაჩნდა და არც ნამსხვრევები ჩამოცვენილა — ქვა უბრალოდ აღარ არსებობდა.
ფრიდონმა მახვილი მოიქნია.
მისი დარტყმა შავ არსებას მოხვდა, მაგრამ მახვილი სხეულში კი არ შევიდა, არამედ უსასრულო სიბნელეში ჩაიკარგა.
არსებამ ფრიდონს შეხედა.
— ძალა ვერ დააზიანებს იმას, რასაც ფორმა არ აქვს.
ფრიდონმა მახვილი უკან გამოსწია და კბილებში გამოსცრა:
— მაშინ ფორმას მოგცემ.
2026-09-21 17:34:35