unang anibersaryo ng pakikibaka sa #bahasaluneta — 9/21/25 looking back, hindi ko talaga alam kung saan ko hinugot ‘yung tapang ko last year para makibaka kasama ang mga nasa laylayan. siguro hiniram ko lang ‘yung tapang ng mga nasa laylayan. naging matapang ako dahil sa kanila, at siguro dahil parte rin ako ng mga taong araw-araw kailangang lumaban para lang marinig. naalala ko pa ‘yung sampung taong inaya ko sana. the night before the rally, excited pa kami at parang sure na pupunta kami. pero kinabukasan, halos sabay-sabay nilang sinabi na hindi na sila makakatuloy. may hindi pinayagan ng magulang, may naging anxious, at may kanya-kanyang dahilan kung bakit hindi na nila kinaya pumunta. and honestly, naiintindihan ko naman. malaking bagay din talaga pumunta sa isang rally, lalo na kung hindi ka sanay sa ganitong situation. ako rin naman, hindi rin ako sure kung makakapunta ako. hindi rin ako pinayagan ng magulang ko, at sakto rin na gender reveal day ng ate ko para sa first baby niya. kaya buong araw akong nag-iisip kung pupunta ba talaga ako o hindi. sinabi ko pa kay mama na nahihilo ako at hindi ako makakasama sa gender reveal. after that, ligo agad, bihis, tapos let’s just say… sibat agad nung nakaalis na sila. 😭 takot na takot ako. hindi ako marunong mag-commute nang maayos, hindi ako street-smart, medyo lutang ako sa directions, at honestly hindi rin ako marunong tumawid nang maayos sa crossing 😭 pero pumunta pa rin ako. pagdating ko sa luneta, mag-isa akong nakaupo sa damuhan habang kumakain ng potato corner na binili ko pa sa vmall monumento. hindi ako umupo ron dahil gutom at pagod na pagkarating, pero dahil hindi ko alam saan magsisimula, wala akong kakilala kahit isa, hindi ko alam kung saan ang start lane ng rally. may isang babae na umupo sa tabi ko at ilang beses kong napansin na nakatingin sa’kin. akala ko kung una, scammer. yun pala, mag-isa rin siya. siya si tita fe. single mom, dating assistant ng isang bigating lawyer na hindi ko na babanggitin for privacy purposes, at bumyahe pa pa-luneta galing cavite para makiisa. mula noon, hindi na ako mag-isa. kasama ko siyang naglakad sa luneta habang naririnig namin ‘yung sigaw ng mga nasa laylayan. mga taong sumisigaw ng hustisya, mga taong walang pamasahe pauwi, mga taong napilitang bumili ng payong dahil biglang umulan. nagkwentuhan kami habang naglalakad. kapag pagod, stop muna. kumain sa 7-eleven. tapos tinuruan ko pa siyang gumawa ng iced coffee kahit tiktok lang din naman ang nagturo sa’kin kung paano 😭 hanggang sa makarating kami sa last station ng rally sa mendiola. inaya niya pa akong kumain sa mcdo after dispersal, pero at that time binoboycott ko ang mcdo dahil sa palestine. kailangan ko na rin umuwi kasi gumagabi na. hindi ako pinabayaan ni tita fe. honestly, isa siya sa mga dahilan kung bakit ko na-survive ‘yung araw na ‘yon. isang taon na ang lumipas, pero sobrang vivid pa rin sa’kin ng araw na ‘yon. naalala ko kung gaano ako katakot. kung gaano ako ka-awkward mag-commute na nauwi sa moveit din. kung gaano ako ka-lost. pero pumunta pa rin ako. siguro ‘yun talaga ang tapang. hindi ‘yung hindi ka natatakot. ‘yung takot ka na nga pero sige, alis pa rin. laban pa rin. at minsan pala ang kailangan mo lang ay isang stranger na uupo sa tabi mo sa damuhan at sasabihing, “samahan kita.” naalala ko pa pagkatapos i-announce na dispersal na sa mendiola, may mga putok pa rin ng baril na naririnig. sobrang kabado ako nun, lol. one year later, sana mas marami pang managot. sana mas marami pang makulong kung mapapatunayang may pananagutan sila. isang tao pa lang ang nakakulong, pero hanggang ngayon, parang ang layo-layo pa rin ng hustisyang hinihingi ng mga taong naapektuhan. hindi dapat isang tao lang ang managot kung marami ang may pananagutan. sana walang makalusot dahil lang makapangyarihan. sana hindi matapos sa isang pangalan ang laban para sa hustisya. #BahaSaLuneta #TrillionPesoMarch #MartialLaw - @soverainne