मसँग अमेरिकाको ड्राइभिङ लाइसेन्स छ, नेपालको ड्राइभिङ लाइसेन्स पनि छ, र इन्टरनेशनल ड्राइभिङ परमिट पनि छ। अमेरिकामा करिब छ वर्षमा ८० हजार माइलभन्दा बढी गाडी चलाउँदा मैले एकपटक पनि ट्राफिक जरिमाना तिर्नुपरेन। तर नेपालमा भने अहिलेसम्म करिब छपटक जरिमाना तिरिसकेको छु। म एउटै चालक हुँ। त्यसैले कहिलेकाहीँ आफैँलाई प्रश्न गर्छु—समस्या ममा मात्रै हो कि हाम्रो सडक, संकेत, नियम कार्यान्वयन र ट्राफिक व्यवस्थापनको प्रणालीमा पनि केही सुधार गर्नुपर्ने ठाउँ छन्? मैले गल्ती गरेको ठाउँमा जरिमाना तिर्नुपर्छ, र मैले तिरेको पनि छु। सडकको नियम पालना गर्नु मेरो जिम्मेवारी हो, किनकि मेरो सावधानीले अरू मानिसको जीवन सुरक्षित हुन्छ। तर नियम कार्यान्वयन गर्ने तरिका पनि नागरिकलाई सम्मान गर्ने, बुझाउने र सहयोग गर्ने किसिमको भयो भने कति राम्रो हुन्थ्यो। ट्राफिक प्रहरीको काम सजिलो छैन। दिनभर धुलो, घाम, भीड र अव्यवस्थाबीच उभिएर सडक सम्हाल्‍नु आफैँमा कठिन सेवा हो। त्यसका लागि उहाँहरू सम्मानका पात्र हुनुहुन्छ। तर अर्कोतर्फ, हरेक नागरिकलाई “पक्रिनुपर्ने व्यक्ति” जस्तो व्यवहार गर्दा प्रहरी र जनताबीच दूरी बढ्छ। जानाजान, पटक-पटक नियम तोड्ने व्यक्तिलाई कानुनअनुसार कारबाही अवश्य हुनुपर्छ। तर सामान्य गल्तीमा सम्भव भएसम्म सम्झाउने, मार्गदर्शन गर्ने र सहयोग गर्ने संस्कार पनि विकास हुनुपर्छ। नागरिकको सोच यस्तो होस्: **“म नियम मान्छु, ताकि म अरूलाई सुरक्षित राख्‍न सकूँ।”** ट्राफिक प्रहरीको सोच यस्तो होस्: **“म नागरिकलाई सहयोग गर्छु, ताकि सडक अझ सुरक्षित बनोस्।”** हामी दुवै नेपाली हौँ। एकअर्कालाई जित्‍नुपर्ने होइन, एकअर्कालाई सुरक्षित राख्‍नुपर्ने हो। अत्यधिक दबाबले सम्बन्ध राम्रो हुँदैन। जनताको पीडा र निराशालाई पनि बुझिदिनुहोस्। नागरिकले पनि प्रहरीलाई शत्रु होइन, सडक सुरक्षाका साथीका रूपमा हेर्न सिकौँ। मेरो कामना यत्ति हो—**ट्राफिक प्रहरी र जनताबीचको सम्बन्ध फेरि विश्वास, सहयोग र पारस्परिक सम्मानमा आधारित बनोस्।** त्यो दिन आयो भने हाम्रो सडक मात्रै होइन, हाम्रो समाज पनि अझ सभ्य र सुन्दर हुनेछ। - @ndlama591