꧁ঔৣ☬ Manisha ☬ঔৣ꧂ :
हामी छुट्टिनुको कारण माया कम भएर थिएन होला, बरु माया हुँदा पनि एकअर्कालाई सम्हाल्ने तरिका मिलेन। मैले सम्बन्ध जोगाउन धेरै कुरा सहेर बसें, तिमीले पनि आफ्नै ठाउँबाट धेरै कुरा सहेका थियौ होला। तर बिस्तारै हाम्रो कुरा गर्नुपर्ने ठाउँमा बहस हुन थाल्यो, बुझ्नुपर्ने ठाउँमा एकअर्कालाई बुझाउन थाल्यौँ, अनि सँगै हुँदा पनि मनमा “यो सम्बन्ध अब कति दिन टिक्ला?” भन्ने डर बस्न थाल्यो। मैले तिमीलाई गुमाउने डरले धेरै कुरा चुपचाप सहँदै गएँ, तिमीले सायद मेरो त्यो मौनतालाई सबै ठीक छ भन्ने ठान्यौ। म हरेक झगडापछि पहिले जस्तै हुन खोज्थें, तर हरेकपटक केही न केही पहिलेजस्तो फर्किएन। हामीबीचको दूरी एकैदिन बनेको थिएन, साना-साना कुराहरू जम्मा हुँदै गएर बनेको थियो। एउटा मेसेजको जवाफ ढिलो हुनु, कुरा गर्न खोज्दा समय नहुनु, मन दुख्दा “पछि कुरा गरौँला” भनेर टारिनु, अनि बिस्तारै एकअर्काको दिनमा आफ्नो ठाउँ सानो हुँदै जानु। मैले धेरैपटक आफूलाई सम्झाएँ, “सम्बन्ध हो, उतारचढाव त हुन्छ।” तर एउटा समयपछि मैले महसुस गरें, म सम्बन्धमा बसेर प्रेमभन्दा बढी आफूलाई बचाउने प्रयास गरिरहेको रहेछु। तिमीलाई दोष दिन पनि मन लागेन, किनकि मैले पनि सधैँ सही व्यवहार गरेको थिइनँ। तर प्रेममा दुवै जना थाकिसकेपछि एउटाले मात्र समातेर राखेको सम्बन्ध धेरै टाढा जाँदैन रहेछ। अन्तिममा हामी छुट्टियौँ। कुनै ठूलो झगडा गरेर होइन, एकअर्कालाई घृणा गरेर पनि होइन, बस धेरैपटक मिलाउन खोजिसकेपछि अब के मिलाउने भन्ने नै बाँकी नरहेजस्तो भएर। अहिले पनि तिम्रो नाम सुन्दा मनमा केही त हुन्छ, तर पहिले जस्तो तिमीलाई फर्काउन मन लाग्दैन। मैले तिमीलाई बिर्सिएको होइन, मैले हाम्रो सम्बन्धलाई स्वीकार गर्न सिकेको हुँ। हामीले एकअर्कालाई माया गरेका थियौँ, त्यो झुट थिएन। बस, त्यो माया जीवनभरि सँगै रहन पर्याप्त भएन। कहिलेकाहीँ दुई जना एकअर्काका लागि साँचो हुन्छन्, तर पनि उनीहरूको कथा सँगै सकिँदैन।
2026-09-23 01:58:01