Ответ пользователю @akos43848ka Мен де бір кезде балалықпен өз бақытымнан өзім алыстап кетіппін... Ажырасқан күні-ақ қатты өкіндім. Бірақ қайта баруға бетім болмады. Өйткені кетерде өзіме де, оған да ауыр сөздер айтып кеткен едім. Ол мені жылап, жалынса да тыңдамадым. «Кетем!» дедім де, кетіп қалдым. Содан кейінгі 16 жыл — сырттай өмір сүргеніммен, ішімде бір адамды сағынып өткен жылдар болды. Кейде өз-өзіммен арпалыстым. «Неге бұлай істедім?» деп талай рет өкіндім. Бірақ уақыт өткен сайын оған қайта баруға деген батылым да, бетім де жетпеді. Ал ол мені іздемепті... Бір күні «Мені осы уақытқа дейін неге іздемедің?» деп сұрадым. Сонда: «Мені ұнатпайтын шығар, менімен бірге тұрғысы келмейтін шығар деп ойладым. Кетер кезде маған ауыр сөздер айтып кеткен едің ғой...» — деді. Екеуміз де 16 жыл бойы бір-бірімізді сағынып, бірақ сол сағынышты өз ішімізге көміп өмір сүріппіз. Біріміз «ол мені қаламайды» деп ойласақ, екіншіміз «қайтып баруға бетім жоқ» деп жүрдік. Сөйтіп, жылдар өтті... Бір кеште есігімді біреу қақты. Ашсам — күйеуім тұр. Сол сәттегі сезімді сөзбен айтып жеткізу мүмкін емес. Екеуміз ұзақ құшақтасып тұрдық. Сөйлемедік. Тек құшақтастық... 16 жылдың сағынышы сол құшақтың ішінде тұрғандай еді. Басым айналып, мас адам сияқты болдым. Бәрі түсім секілді көрінді. Біраздан соң ғана: «Үйге кірсеңші...» — дедім. Сол кіргеннен бері әлі бірге жүрміз... Бахыт — менің күйеуім ғана емес, менің жарық дүнием. Ұрмақ түгілі боқтамайды, дауыс көтеріп сөйлегенін де көрген емеспін. Қандай өкініштің, қандай қателіктің артында қандай үлкен бақтың тұрғанын енді түсіндім. Кейде адам өз бақытының қадірін қасында тұрғанда емес, одан айырылып қалғанда түсінеді екен. Ал бізге Алла екінші мүмкіндік берді. Бахыт — менің Алла берген бақытым. 16 жыл жоғалтқанымызды қалған ғұмырымызда бірге толтырсақ екен деп тілеймін. Өмірде кейбір адамдар бір-бірінен алыстап кетеді... Бірақ жүректен алыстай алмайды. Ал жүректе қалған адамды уақыт та, қашықтық та, жылдар да өшіре алмайды екен... *** Адам баласы өмірде көп нәрседен адасуы мүмкін. Бірақ ең ауыры — өз бақытыңнан адасу. Кейде біз бақытсыздықтан емес, өзіміздің асығыстығымыздан, ашуымыздан, намысымыздан, бір сәттік шешімімізден алыстап кетеміз. Сосын жылдар бойы сол бір сәттің салмағын жүрегімізбен көтеріп жүреміз. Бұл оқиға маған бір нәрсені ұқтырды: кейбір адамдар біздің өмірімізден кетсе де, жүрегімізден кетпейді. Арада қанша жыл өтсе де, уақыт олардың орнын толтыра алмайды. Өйткені шын жақын адамды өмір емес, жүрек өлшейді. Ең қызығы — екеуі де бір-бірін сағынып жүріп, бір-бірінен үміт күтіп жүріп, үнсіз өмір сүрген. Бірі «ол мені қаламайды» деп ойлаған, екіншісі «оған қайта баруға менің бетім жоқ» деп ойлаған. Екі жүректің арасында небәрі бір қадам ғана болған, бірақ сол бір қадамға он алты жыл сыйып кеткен. Мүмкін, өмірдің ең үлкен сабақтарының бірі осы шығар: айтылмаған сөздің салмағы айтылған сөзден де ауыр болады. «Сағындым», «кешірші», «қалшы», «қайтып келші» деген сөздерді кейде намысқа жеңдіріп аламыз. Ал уақыт өткен соң, сол сөздерді айтуға мүмкіндік қалмауы мүмкін. Сондықтан адам баласы жақындарының қадірін олар қасында жүргенде білгені дұрыс. Кешіре алатын жерде кешіру, жақсы көретін жерде жақсы көру, сағынған жерде сағындым деу — әлсіздік емес. Бұл — жүректің батылдығы. Ал тағдыр кейде бізге екінші мүмкіндік береді. Бірақ екінші мүмкіндік — өткенді қайта бастау емес. Ол — өткеннен сабақ алып, бүгінді қадірлеу мүмкіндігі. Бәлкім, бұл екі адамның қайта табысуының ең үлкен мәні де осында шығар. Олар он алты жылды қайтара алмайды. Бірақ қалған ғұмырын өкінішпен емес, шүкіршілікпен өткізе алады. Кей адамдар бір-бірін жоғалтып барып табады. Кей адамдар табысқан соң ғана шын бағалай бастайды. Ал кейбір адамдарға тағдыр екінші рет есік қағады. Сол есікті ашып қалу — адамның өз қолында. Өйткені өмір бізге әрқашан қалағанымызды бермейді. Бірақ кейде жоғалттық деп ойлаған ең қымбат дүниемізді қайта әкеліп, бір ғана нәрсені түсіндіреді - @m.garysh