დადიანი ჯაბა მწერალი :
ჯაბა დადიანი
ვეფხისტყაოსანი III
თავი LIX — თავისუფლების მშიერი ხმა
ქალაქის ქვეშ ამოსულმა ხმამ კვლავ გაიმეორა:
— თავისუფლება...
ამჯერად სიტყვა მთელ ქალაქს მოედო. კოშკების კედლებმა ირყევა დაიწყეს, ქუჩებზე ქვები აცახცახდა, ხოლო ცის ოთხმა ფერმა ერთმანეთში არევა დაიწყო.
ტარიელი შეჩერდა.
მის წინ ქალაქის მთავარი მოედანი იშლებოდა. მოედნის ცენტრში უზარმაზარი ქანდაკება იდგა — ფრთებგაშლილი არსება, რომელსაც სახე არ ჰქონდა. მის მკერდზე კი ოთხი ცარიელი ადგილი ჩანდა, თითქოს იქ ოთხი გული უნდა მოთავსებულიყო.
ქანდაკების ძირში ეწერა:
„თავისუფლება, რომელსაც საზღვარი არ აქვს, შეიძლება მორიგ ტყვეობად იქცეს.“
ტარიელმა წარწერა წაიკითხა და მაშინვე მიხვდა, რომ ეს მხოლოდ გაფრთხილება არ იყო.
ქალაქი თავისუფლების სახელით იშლებოდა.
ყველა კოშკიდან ხალხი ქუჩებში გამორბოდა. ლურჯი კოშკის მცხოვრებლები იარაღებს ამტვრევდნენ, მაგრამ ზოგი მათგანი სხვებსაც ართმევდა თავდაცვის უფლებას. წითელი კოშკიდან ჯარისკაცები გამოდიოდნენ და ყველას ერთ წესრიგში მოქცევას ცდილობდნენ. ვერცხლის კოშკიდან ხალხი გამოდიოდა ერთნაირი სახეებით, ხოლო შავი კოშკიდან გამოსული ადამიანები სიცილსა და ტირილს ერთდროულად გამოხატავდნენ, თითქოს ემოციების საზღვრები წაშლოდათ.
ქალაქში ქაოსი იწყებოდა.
— ეს თავისუფლება არ არის, — თქვა ტარიელმა. — ეს სურვილების გათავისუფლებაა პასუხისმგებლობისგან.
მისი ხმა მოედანზე გაისმა.
მაგრამ პასუხად ქანდაკებამ თვალები გაახილა.
ქვის სახეზე ორი ცეცხლოვანი ნაპრალი გაჩნდა.
— შენც გინდა მათი შეზღუდვა, — თქვა ქანდაკებამ. — ყველა მმართველი ასე იწყებს. ჯერ ამბობენ, რომ ხალხს იცავენ. შემდეგ კი მათ არჩევანს ართმევენ.
— მე არ მინდა მათი არჩევანის წართმევა.
— მაშინ არაფერს გააკეთებ.
ქანდაკების ფრთები გაიშალა. მისგან შავი მტვერი გადმოიფრქვა და ადამიანებს შეეხო. ვისაც მტვერი მოხვდა, საკუთარი სურვილების ტყვე ხდებოდა: ზოგი სიბრაზით სხვებს ესხმოდა თავს, ზოგი შიშით იმალებოდა, ზოგი ძალაუფლებას ეძებდა, ზოგი კი ყველაფრის მიტოვებას ცდილობდა.
2026-09-23 20:41:43