@kefayat.jabiri: این فقط یک تلاوت معمولی نیست.این ذکری است که بیش از ۱۰۰۰ سال از طریق زنجیره تصوف_از استاد به شاگرد از قلبی به قلب دیگری منتقل شده است لحظاتی در زندگی وجود دارد که هیچ کلامی نمیتواند درد درونتان را بیان کند .وقتی خواب به سراغتان نمی آید.وقتی سکوت سنگین ترین صدا به نظر میرسد.وقتی زخمی چنان عمیق حمل میکنید که حتی نامش را نمیدانید. مولوی این احساس را می شناخت.او از فاصله دور درباره دلشکستگی ننوشته است.او آن را زندگی کرده است.او با آن گریه کرده است.او با تلاوت آن.راه خود را از میان آن باز کرده است.و در تاریک ترین شب هایش.این ذکر را زمزمه میکرد ۱۰۰ بار هر شب.نه به این دلیل که ضعیف بود.بلکه به این دلیل که میدانست.قلبی که در شکستگی اش خدا را می خواند نزدیک ترین قلب به شفا است. بزرگان صوفی از مولوی گرفته تا غزالی و ابن عربی.چیزی را درک کردند که روانشناسی مدرن تازه شروع به اثبات آن کرده است.آن صدا نیت و تکرار.قلب را دوباره سیم کشی میکند.آن تلاوت مقدس نه تنها ذهن را آرام میکند. بلکه به جاهایی میرسد که دارو نمیتواند به آنها دست بزند وقتیکه این ذکر را ۱۰۰ بار تکرار میکنید: سیستم عصبی شما شروع به کند شدن میکند غم انباشته شده در سینه شما شروع به آزاد شدن میکند قلب شما به یاد میآورد که تنها نیست خواب به طور متفاوتی فرا میرسد عمیق تر و آرام تر چیزی از درون شما بیرون میدهد