1. Home
  2. Detail

@sayalover13: #Джиган #вась #42 #аура #пиупау

w13
w13
Open In TikTok:
Region: US
Thursday 24 September 2026 14:04:58 GMT
551
26
0
17

Music

Download

No Watermark .mp4 (0MB) Watermark .mp4 (0MB) Music .mp3

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @sayalover13, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Татьяна Мурадян: “Менің үйім – Қазақстан” Қазақстан – әлемдегі этникалық құрамы бай елдердің бірі. Мұнда жүзден астам этнос өкілдері бір шаңырақ астында, ортақ мақсат жолында еңбек етіп жатыр. Бүгінде «бірлік» ұғымы біз үшін жай ғана сөз емес, елдіктің берік іргетасына айналды. Otpannews.kz тілшісі балалық шағын қазақтардың ортасында өткізген, өз болмысын қазақилықпен қатар ұштастыратын Қазақстан ассамблеясының мүшесі, медиатор Татьяна Мурадянмен сұхбаттасып, әңгіме өрбітті. Татьяна – қоғамға белсене араласқан жан. Ол Іскер әйелдер ассоциациясының, Қазақстан халқының ассамблеясы және Аналар кеңесінің мүшесі, сондай-ақ Армян аналар кеңесінің төрағасы. Ол Әзербайжанда дүниеге келсе де, өмірінің көп бөлігін Қазақстанда өткізгенін айтады. “Мен Әзербайжан елінде тудым. Бірақ менің Отаным – Қазақстан. Өйткені мен осы елде өмірімнің көп бөлігін өткіздім. Осы елде оқыдым, жұмыс істеп, отбасын құрдым. Ұл-қызымды дүниеге әкеліп, осы елден дос таптым. Қазақстанның нанын жеп, асын іштім. Осындай құтты шаңырақ астында өмір сүріп жүргеніме ризамын. Мен – Қазақстанның патриотымын”,- деді Татьяна Мурадян. Оның жек көретін сауалдарының бірі – “Қазақстаннан көшуді жоспарлайсыз ба?”. Айтуынша, осы сұрақты естісе төбе шашы тік тұрып, тіпті ренжіп те қалады. Өйткені Татьяна үшін Қазақстан тек өмір сүріп жүрген ел емес, Қазақстан – оның үйі. “Менің достарым да, таныстарым да, ортам да – қазақ. Ұлтым басқа болса да жаным қазақылыққа тартып тұрады. Менің отбасым да, елім де – көпұлтты. Дәл қазір отбасымызда қазақ ұлтынан адам жоқ. Бірақ қазақ дәстүрі мен салты біздің күнделікті тіршілігімізге әбден сіңіп кеткен. Анам да, мен де, балаларым да қонақ күткенді жақсы көреміз. Үйге келген мейманның қолына су құйып, үйге көрпе жайып, ет асамыз. Бауырсақ ұсынып, асығыс жанға наннан ауыз тиюге береміз. Ұлым – мерекелік іс-шараларды қазақ тілінде жүргізетін мектептегі белсенді оқушы”,- деді Татьяна Мурадян. Оның айтуынша, қазақтың әр ғұрпының мәні – зор. “Батамен ел көгереді” демекші, Таня да ылғи алғыс алуға тырысады. “Мен осы күнге дейінгі өмірімнің 57 жылын Қазақ елінде өткізіппін. Ал анам мұнда не бәрі 17 жасында келін болып босаға аттап, қазіргі Қызылсай, сол кездегі ескі Жаңаөзенге көшіп келді. Анам да, бауырларым да, мен де осы елде өсіп-өнудеміз. Анам киелі Маңғыстаудың топырағына әбден бауыр басты. Тіпті ел ішіндегі өзге қалаға барғанда да Маңғыстаудың той-томалағын, жиындарын сағынып отырады”,- деді Татьяна. Таняның анасы Анна әжей бүгінде 77 жаста. Қазақстанда 60 жыл өмір сүріп келе жатқан кейуана зейнет жасынан өтсе де еңбек етіп, жұмыс істеп келеді. “Биыл қарттар үйінде жұмыс істеп жүргеніме – 34 жыл. Мен мұнда жұмыс істеп, замандастарыммен әңгіме-дүкен құрамын. Қазақ шаңырағында өсіп, жапырағым кеңге жайылды. Еліме, халқыма айтар алғысым шексіз”,- деді Анна Мурадян. Татьяна Мурадян мен оның отбасы – Қазақстандағы татулық пен бірліктің айқын көрінісі. Өйткені олар ұлты бөлек болғанымен, қазақы құндылықтарды бойына сіңіріп, осы елдің салт-дәстүрін құрметтеп, өмірінің ажырамас бөлігіне айналдырған отбасы. Татьяна Мурадянның әңгімесі Қазақстанның көпұлтты қоғамындағы үйлесім мен өзара сыйластықтың нақты дәлелі. Осындай тағдырлар арқылы «бірлік» ұғымы сөз жүзінде емес, іс жүзінде қалыптасып, елдің берік негізіне айналып отырғанын көруге болады.
Татьяна Мурадян: “Менің үйім – Қазақстан” Қазақстан – әлемдегі этникалық құрамы бай елдердің бірі. Мұнда жүзден астам этнос өкілдері бір шаңырақ астында, ортақ мақсат жолында еңбек етіп жатыр. Бүгінде «бірлік» ұғымы біз үшін жай ғана сөз емес, елдіктің берік іргетасына айналды. Otpannews.kz тілшісі балалық шағын қазақтардың ортасында өткізген, өз болмысын қазақилықпен қатар ұштастыратын Қазақстан ассамблеясының мүшесі, медиатор Татьяна Мурадянмен сұхбаттасып, әңгіме өрбітті. Татьяна – қоғамға белсене араласқан жан. Ол Іскер әйелдер ассоциациясының, Қазақстан халқының ассамблеясы және Аналар кеңесінің мүшесі, сондай-ақ Армян аналар кеңесінің төрағасы. Ол Әзербайжанда дүниеге келсе де, өмірінің көп бөлігін Қазақстанда өткізгенін айтады. “Мен Әзербайжан елінде тудым. Бірақ менің Отаным – Қазақстан. Өйткені мен осы елде өмірімнің көп бөлігін өткіздім. Осы елде оқыдым, жұмыс істеп, отбасын құрдым. Ұл-қызымды дүниеге әкеліп, осы елден дос таптым. Қазақстанның нанын жеп, асын іштім. Осындай құтты шаңырақ астында өмір сүріп жүргеніме ризамын. Мен – Қазақстанның патриотымын”,- деді Татьяна Мурадян. Оның жек көретін сауалдарының бірі – “Қазақстаннан көшуді жоспарлайсыз ба?”. Айтуынша, осы сұрақты естісе төбе шашы тік тұрып, тіпті ренжіп те қалады. Өйткені Татьяна үшін Қазақстан тек өмір сүріп жүрген ел емес, Қазақстан – оның үйі. “Менің достарым да, таныстарым да, ортам да – қазақ. Ұлтым басқа болса да жаным қазақылыққа тартып тұрады. Менің отбасым да, елім де – көпұлтты. Дәл қазір отбасымызда қазақ ұлтынан адам жоқ. Бірақ қазақ дәстүрі мен салты біздің күнделікті тіршілігімізге әбден сіңіп кеткен. Анам да, мен де, балаларым да қонақ күткенді жақсы көреміз. Үйге келген мейманның қолына су құйып, үйге көрпе жайып, ет асамыз. Бауырсақ ұсынып, асығыс жанға наннан ауыз тиюге береміз. Ұлым – мерекелік іс-шараларды қазақ тілінде жүргізетін мектептегі белсенді оқушы”,- деді Татьяна Мурадян. Оның айтуынша, қазақтың әр ғұрпының мәні – зор. “Батамен ел көгереді” демекші, Таня да ылғи алғыс алуға тырысады. “Мен осы күнге дейінгі өмірімнің 57 жылын Қазақ елінде өткізіппін. Ал анам мұнда не бәрі 17 жасында келін болып босаға аттап, қазіргі Қызылсай, сол кездегі ескі Жаңаөзенге көшіп келді. Анам да, бауырларым да, мен де осы елде өсіп-өнудеміз. Анам киелі Маңғыстаудың топырағына әбден бауыр басты. Тіпті ел ішіндегі өзге қалаға барғанда да Маңғыстаудың той-томалағын, жиындарын сағынып отырады”,- деді Татьяна. Таняның анасы Анна әжей бүгінде 77 жаста. Қазақстанда 60 жыл өмір сүріп келе жатқан кейуана зейнет жасынан өтсе де еңбек етіп, жұмыс істеп келеді. “Биыл қарттар үйінде жұмыс істеп жүргеніме – 34 жыл. Мен мұнда жұмыс істеп, замандастарыммен әңгіме-дүкен құрамын. Қазақ шаңырағында өсіп, жапырағым кеңге жайылды. Еліме, халқыма айтар алғысым шексіз”,- деді Анна Мурадян. Татьяна Мурадян мен оның отбасы – Қазақстандағы татулық пен бірліктің айқын көрінісі. Өйткені олар ұлты бөлек болғанымен, қазақы құндылықтарды бойына сіңіріп, осы елдің салт-дәстүрін құрметтеп, өмірінің ажырамас бөлігіне айналдырған отбасы. Татьяна Мурадянның әңгімесі Қазақстанның көпұлтты қоғамындағы үйлесім мен өзара сыйластықтың нақты дәлелі. Осындай тағдырлар арқылы «бірлік» ұғымы сөз жүзінде емес, іс жүзінде қалыптасып, елдің берік негізіне айналып отырғанын көруге болады.
11 giờ đêm, chồng tôi mới về đến nhà. Tôi định làm ầm lên… cho đến khi nhìn thấy đôi giày của anh. Suốt hơn hai tháng, chồng tôi thường xuyên về muộn. Ban đầu là 8 giờ. Rồi 9 giờ. Có hôm gần 11 giờ đêm anh mới bước vào nhà. Lần nào tôi hỏi, anh cũng chỉ nói: “Công ty dạo này nhiều việc.” Tôi bắt đầu bực. Tôi cũng đi làm. Tan ca lại vội vàng đón con, đi chợ, nấu cơm, tắm cho con rồi dỗ con ngủ. Còn anh? Ngày nào cũng về khi mọi thứ trong nhà gần như đã xong. Tối hôm ấy, tôi nhìn đồng hồ. 11 giờ 07 phút. Mâm cơm đã nguội từ lâu. Con gái ngủ rồi. Tôi ngồi ngoài phòng khách, trong đầu chuẩn bị sẵn cả đống câu để nói với anh. Rồi cửa mở. Anh bước vào, người đầy bụi, khuôn mặt mệt mỏi. Tôi vừa định lên tiếng thì anh cúi xuống tháo giày. Và tôi nhìn thấy nó. Đôi giày công sở anh vẫn mang mỗi ngày đã rách một mảng lớn ở đế. Đôi tất bên trong ướt sũng. Tôi hỏi: “Giày anh bị sao thế?” Anh lập tức đẩy nó vào góc. “Đi nhiều nên rách thôi.” Tôi thấy lạ nhưng không hỏi thêm. Sáng hôm sau, lúc lấy áo chồng đem giặt, tôi phát hiện trong túi có một chiếc áo phản quang. Không phải đồng phục công ty anh. Tối đó tôi hỏi mãi. Cuối cùng anh mới chịu kể. Suốt hơn hai tháng qua, 5 giờ chiều tan làm, anh không về nhà. Anh chạy sang một kho hàng gần công ty. Ở đó, anh bốc hàng thuê đến gần 10 giờ tối. Tôi chết lặng. “Nhà mình thiếu tiền đến mức anh phải đi làm thêm à?” Anh lắc đầu. Rồi lấy điện thoại ra cho tôi xem một bức ảnh. Đó là chiếc váy trẻ con màu trắng. Tôi nhận ra ngay. Mấy tuần trước, cả nhà đi ngang qua cửa hàng, con gái đã đứng nhìn chiếc váy rất lâu. Con bé kéo tay bố: “Sau này sinh nhật con, bố mua cho con cái này nhé.” Tháng đó chúng tôi vừa đóng tiền nhà, tiền học của con và gửi một khoản về quê. Anh không muốn lấy thêm tiền sinh hoạt. Nên anh đi làm thêm. Tôi hỏi: “Sao anh không nói với em?” Anh cười: “Có gì đâu mà nói.” Rồi nhìn về phía phòng con: “Nó chỉ có một lần lên 6 tuổi thôi mà.” Đến ngày sinh nhật, chiếc váy được đặt trên giường. Con bé mặc vào rồi chạy khắp nhà. Nó ôm cổ bố: “Con đẹp không bố?” Anh cười: “Đẹp.” Con bé chẳng hề biết chiếc váy ấy đã đổi bằng hơn hai tháng bố nó về nhà lúc gần nửa đêm. Tối hôm đó, tôi đặt trước mặt chồng một hộp giày mới. Anh mở ra rồi nhăn mặt: “Mua làm gì? Giày anh vẫn đi được.” Tôi nhìn đôi giày rách vẫn nằm trong góc. Rồi nói: “Con chỉ có một lần lên 6 tuổi.” “Nhưng chân anh…” “cũng chỉ có một đôi thôi.” #chuyendoi #tamtrang #fyp #xuhuongtiktok
11 giờ đêm, chồng tôi mới về đến nhà. Tôi định làm ầm lên… cho đến khi nhìn thấy đôi giày của anh. Suốt hơn hai tháng, chồng tôi thường xuyên về muộn. Ban đầu là 8 giờ. Rồi 9 giờ. Có hôm gần 11 giờ đêm anh mới bước vào nhà. Lần nào tôi hỏi, anh cũng chỉ nói: “Công ty dạo này nhiều việc.” Tôi bắt đầu bực. Tôi cũng đi làm. Tan ca lại vội vàng đón con, đi chợ, nấu cơm, tắm cho con rồi dỗ con ngủ. Còn anh? Ngày nào cũng về khi mọi thứ trong nhà gần như đã xong. Tối hôm ấy, tôi nhìn đồng hồ. 11 giờ 07 phút. Mâm cơm đã nguội từ lâu. Con gái ngủ rồi. Tôi ngồi ngoài phòng khách, trong đầu chuẩn bị sẵn cả đống câu để nói với anh. Rồi cửa mở. Anh bước vào, người đầy bụi, khuôn mặt mệt mỏi. Tôi vừa định lên tiếng thì anh cúi xuống tháo giày. Và tôi nhìn thấy nó. Đôi giày công sở anh vẫn mang mỗi ngày đã rách một mảng lớn ở đế. Đôi tất bên trong ướt sũng. Tôi hỏi: “Giày anh bị sao thế?” Anh lập tức đẩy nó vào góc. “Đi nhiều nên rách thôi.” Tôi thấy lạ nhưng không hỏi thêm. Sáng hôm sau, lúc lấy áo chồng đem giặt, tôi phát hiện trong túi có một chiếc áo phản quang. Không phải đồng phục công ty anh. Tối đó tôi hỏi mãi. Cuối cùng anh mới chịu kể. Suốt hơn hai tháng qua, 5 giờ chiều tan làm, anh không về nhà. Anh chạy sang một kho hàng gần công ty. Ở đó, anh bốc hàng thuê đến gần 10 giờ tối. Tôi chết lặng. “Nhà mình thiếu tiền đến mức anh phải đi làm thêm à?” Anh lắc đầu. Rồi lấy điện thoại ra cho tôi xem một bức ảnh. Đó là chiếc váy trẻ con màu trắng. Tôi nhận ra ngay. Mấy tuần trước, cả nhà đi ngang qua cửa hàng, con gái đã đứng nhìn chiếc váy rất lâu. Con bé kéo tay bố: “Sau này sinh nhật con, bố mua cho con cái này nhé.” Tháng đó chúng tôi vừa đóng tiền nhà, tiền học của con và gửi một khoản về quê. Anh không muốn lấy thêm tiền sinh hoạt. Nên anh đi làm thêm. Tôi hỏi: “Sao anh không nói với em?” Anh cười: “Có gì đâu mà nói.” Rồi nhìn về phía phòng con: “Nó chỉ có một lần lên 6 tuổi thôi mà.” Đến ngày sinh nhật, chiếc váy được đặt trên giường. Con bé mặc vào rồi chạy khắp nhà. Nó ôm cổ bố: “Con đẹp không bố?” Anh cười: “Đẹp.” Con bé chẳng hề biết chiếc váy ấy đã đổi bằng hơn hai tháng bố nó về nhà lúc gần nửa đêm. Tối hôm đó, tôi đặt trước mặt chồng một hộp giày mới. Anh mở ra rồi nhăn mặt: “Mua làm gì? Giày anh vẫn đi được.” Tôi nhìn đôi giày rách vẫn nằm trong góc. Rồi nói: “Con chỉ có một lần lên 6 tuổi.” “Nhưng chân anh…” “cũng chỉ có một đôi thôi.” #chuyendoi #tamtrang #fyp #xuhuongtiktok
เจ้าตัวน้อย #03 #ลูกไม้สีดํา #ฟีดดดシ
เจ้าตัวน้อย #03 #ลูกไม้สีดํา #ฟีดดดシ
@Cê Tá Doido Festival #cetadoidocy #mjmusiccy
@Cê Tá Doido Festival #cetadoidocy #mjmusiccy
#lawandcrime #truecrime #criminaldefense #foryou #fyp
#lawandcrime #truecrime #criminaldefense #foryou #fyp


About

Legal