संयुक्त राष्ट्रसंघको महासभामा प्रस्तुत सम्बोधनको नेपाली अनुवाद: संयुक्त राष्ट्र महासभाको ८१औँ सत्र नेपालका सम्माननीय प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहद्वारा सम्बोधन २४ सेप्टेम्बर २०२६ न्युयोर्क श्रीमान् अध्यक्षज्यू, श्रीमान् महासचिवज्यू, महामहिमहरू, विशिष्ट प्रतिनिधिहरू, तथा उपस्थित दिदीबहिनी तथा दाजुभाइहरू, म यहाँ हिमालयको काखमा अवस्थित एक दुर्गम देश नेपालबाट आएको छु—मानवताका लागि एउटा गम्भीर चेतावनी बोकेर। म चाहन्थेँ कि आज यहाँ उभिएर म केवल विकास, लोकतन्त्र, शान्ति र एउटा युवा राष्ट्रका सपनाहरूको बारेमा मात्र कुरा गरूँ। तर आज मैले अकल्पनीय स्तरको मृत्यु र विनाशको पीडा सुनाउनुपरेको छ। घर फर्किएर कहिल्यै नआउने आफ्ना प्रियजनको बाटो हेरिरहेका परिवारहरूको व्यथा सुनाउनुपरेको छ। माटो, ढुङ्गा र बाढीको भेलमा बेपत्ता भएका र सायद कहिल्यै फेला नपर्ने शवहरूको खोजी गरिरहेका समुदायहरूको पीडा सुनाउनुपरेको छ। केही मिनेटमै बगेर नामेट भएका पुल, सडक, विद्यालय, घर र जीविकोपार्जनका साधनहरूको कथा सुनाउनुपरेको छ। र, दिगो विकास लक्ष्यहरू हासिल गर्ने दिशातर्फ लम्किँदै गरेको एउटा देशको यात्रा कसरी एक्कासि रोकियो, त्यो यथार्थ सुनाउनुपरेको छ। ==== चार हप्ताअघि मात्रै, संसारले नेपालका हिमाली बस्तीहरूमा आएको त्यो विनाशकारी बाढीको भयानक दृश्य देख्यो—जसलाई धेरैले "हिमाली सुनामी" को संज्ञा दिएका छन्। भोटेकोशी-त्रिशूलीको त्यो विपत्ति केवल एक स्थानीय त्रासदी मात्र थिएन, त्यो सम्पूर्ण विश्वका लागि एउटा चेतावनी थियो। र आज म यहाँहरूलाई सोध्न चाहन्छु: के हामीले त्यो चेतावनीलाई साँच्चिकै सुनेका छौँ त? लगभग तीन वर्षअघि, हाम्रै सगरमाथाको छायामा उभिएर संयुक्त राष्ट्रसंघका महासचिवज्यूले मडारिँदै गरेको जलवायु विपत्तिको पागलपनविरुद्ध मानवतालाई खबरदारी गर्नुभएको थियो। तर संसारको शिरबाट आएको त्यो चित्कार पर्याप्त रूपमा सुनिएन। हामीले नेपालमा त्यो सुन्यौँ। हाम्रा समुदायहरूले सुने। संसारभरका वैज्ञानिकहरूले सुने र प्रमाणसहित त्यसलाई दोहोर्याइरहे। तर हामी—विश्वका राजनीतिक नेतृत्व—जोखिममा परेका नागरिकहरूलाई चाहिने गति र स्तरमा ती चेतावनीहरूलाई कार्यमा बदल्न असमर्थ र लापरवाह रह्यौँ। गत महिना हामीले त्यसैको दुःखद परिणाम भोग्यौँ। ===== बढ्दो विश्वव्यापी तापक्रमले हिमालयको संवेदनशील परिस्थितिकीय प्रणालीलाई अस्थिर बनाउँदै लगेको छ। हिमनदीहरू मुनिको जमेको जमिन (पर्माफ्रोस्ट) पग्लिँदै जाँदा पहाडका भित्ताहरू कमजोर बन्दै गएका छन् र हिउँ-पहिरो, बाढी तथा शृङ्खलाबद्ध विपद्को जोखिम तीव्र रूपमा बढिरहेको छ। यसबाट सिर्जित विनाशले नेपाल र चीन दुवैतर्फ हाहाकार मच्चायो र त्यो बाढी तल्लो तटीय क्षेत्र भारततर्फ बग्दै गयो। यसले हामीलाई एउटा आधारभूत सत्य सिकाउँछ: जलवायु परिवर्तनले कुनै सीमा चिन्दैन। हिमनदी र बाढीहरू राहदानीमा भिसाको छाप लगाएर यात्रा गर्दैनन्। महामहिमहरू, म यहाँ गुनासो पोख्न आएको होइन, केही ठोस सुझावहरू राख्न उपस्थित भएको हुँ। सर्वप्रथम, जलप्रलयपछिको संकटमा हामीलाई सहयोगको हात बढाउने सबैप्रति म नेपालको तर्फबाट हार्दिक कृतज्ञता व्यक्त गर्न चाहन्छु। हाम्रा निकटतम छिमेकीहरू—भारत र चीन—ले तत्काल र उदारतापूर्वक सहयोग प्रदान गरे। अन्य मित्रराष्ट्रहरू, संयुक्त राष्ट्रसंघीय प्रणाली, मानवीय सहायता निकायहरू, परोपकारी संस्थाहरू र विश्वभरका शुभचिन्तकहरू नेपालको पक्षमा उभिए। ती सबैलाई कृतज्ञ नेपाली जनताको तर्फबाट म भन्न चाहन्छु: यहाँहरूलाई धेरै-धेरै धन्यवाद। अब नेपालका सामु पुनःस्थापना र पुनर्निर्माणको एउटा विशाल चुनौती खडा छ। कम्तीमा १,४०० जनाको मृत्यु पुष्टि भइसकेको र ६,००० भन्दा बढी अझै बेपत्ता रहेको अवस्थामा, हाम्रो प्रारम्भिक मूल्याङ्कनले भौतिक पुनर्निर्माणका लागि मात्रै देशको कुल गार्हस्थ्य उत्पादन (GDP) को करिब १० प्रतिशत रकम आवश्यक पर्ने देखाएको छ। सन् २०१५ को गोरखा भूकम्पपछिको पुनर्निर्माणमा जस्तै, यस पटक पनि हामी यहाँहरूको ऐक्यबद्धता र सहयोगको अपेक्षा गर्दछौँ। तर यो विपद् नेपालको सीमाभन्दा बाहिर किन महत्वपूर्ण छ, त्यो पनि हामीले बुझ्नुपर्छ। विश्वको कुल हरितगृह ग्यास उत्सर्जनमा नेपालको हिस्सा ०.१ प्रतिशतभन्दा पनि कम छ। यो संकट हामीले सिर्जना गरेका हैनौँ। तर यसको भयानक मूल्य भने हामी चुकाइरहेका छौँ। हाम्रा हिमनदीहरू पग्लिएर खुम्चिँदैछन्। हाम्रा पहाडका भित्ताहरू कमजोर बनिरहेका छन्। हाम्रा नदीहरूको बहाव अनिश्चित बन्दै गइरहेको छ। र, हरेक ठूला विपद्ले वर्षौँको विकास प्रयासलाई एकैपटक नामेट पार्ने जोखिम बढाइरहेको छ। नेपालका लागि जलवायु विपद् केवल मानवीय संकट मात्र होइन, यो विकासकै संकट हो। यसले हाम्रा सडक, पुल, विद्यालय, घर, खेतबारी र रोजगारी नष्ट गर्छ। यसले हाम्रो भविष्य निर्माण गर्न आवश्यक पर्ने स्वच्छ ऊर्जा पूर्वाधारहरूलाई तहसनहस बनाइदिन्छ। - @maunata.shrestha