@_tutunamayan_: #birsözbırak #acısözler #alıntı #keşfet #keşfetteyizzz

bulent ozdemir :

buradaki "gerek de yoktur" cümlesi karşındaki kişiye anlatmak ile ilgili değil bence. Duyguların kelimelerle karşılık bulmaya çalışılması, o duygunun etkisini karşılamayacağı ihtimali ile ilgilidir..

Mr.devo :

Durul Bazan hastasıyım ya müthiş bir oyuncu 🥰

🏴Elmar ƏLizadə🏴 :

HAKİKAT :

Ayna olması, karşı tarafın yaptığı yanlışı haklı çıkarmaz. Birinin sana zulmetmesi durumunda: “Demek ki bütün suç bende.” Doğru soru “Onun yaptığı şeyden bağımsız olarak, bu hadise benim içimde neyi görünür hâle getirdi?” “Ben sandığım bu ‘ben’ neyden ibaret? Neye dayanıyor? Neyi kendime mal ediyorum? Neyi sahipleniyorum? Hangi hâlleri ‘ben’ zannediyorum?” Başkasını suçlamak için değil, kendine nazar etmek için yaşadıklarına bak. Hadisenin failini ararken, hadisenin sende açtığı mânâyı kaçırma. Çünkü dışarıdaki suret sana kendi içindeki nispetleri, kabulleri, iddiaları ve perdeleri gösterebilir. Mesele yalnızca “bana ne yaptılar?” değil; “bu yaşantı bana kendim hakkında ne gösterdi?” sorusudur. “Neyi kendime mal ediyorum?” İnsanın “ben” demesi burada çok önemlidir: Ben yaptım. Ben başardım. Ben biliyorum. Ben güçlüyüm. Ben haklıyım. Ben böyle biriyim. Burada “ben” kullanmak başlı başına problem değildir. Mesele, fiili ve sıfatı kendisine mutlak biçimde sahiplenmesidir.

HAKİKAT :

Mesela: Fakat akıl sana verilmiş bir istidat. “Ben yaptım.” Fakat yapabilme kudreti, imkânlar, beden, zaman ve şartlar senin mutlak mülkün değil. “Ben, bana verilen varlığı kendimin zannederek mi yaşıyorum; yoksa bana verilen varlık içinde, bana verileni verene nispet ederek mi yaşıyorum?” “Ben varım; fakat kendi kendime var değilim.” “Bende hayat var; fakat hayatın mutlak kaynağı ben değilim.” “Bende akıl var; fakat aklı kendim yaratmadım.” “İrade ediyorum; fakat irade edebilme imkânını kendim var etmedim.” Burada insan kendisini inkâr etmiyor. Tam tersine, kendisini daha doğru bir yere yerleştiriyor. Ben varım. Ama kendimden var değilim. Bende fiil var. Ama fiilin mutlak kaynağı ben değilim. Bende sıfat var. Ama sıfatın hakikati bana ait mutlak bir mülk değil. Bende vücûd var. Ama vücûdum müstakil değil. “Bana verilen varlığı kendime mal ettiğimde ‘ben’ büyür; bana verilen varlığı verene nispet ettiğimde ‘ben’ yerini bulur.” Buradaki mesele “benliği yok etmek” değil;

HAKİKAT :

Mesela biri seni küçümsedi. Onun küçümsemesi onun fiilidir. Ama sende oluşan öfke, incinme, değersizlik, kendini ispat etme ihtiyacı veya geri çekilme sana ait bir hâdisedir. İşte “kendine bak” denilen taraf burasıdır. “Sen düşünceni değiştir, evren senin istediğin gibi değişsin.” Buradaki dönüşüm daha ziyade idrak ve nispetin değişmesidir. Aynı olay gelir fakat sen artık onu başka bir yerden görürsün. Önceden “Bana bunu nasıl yapar? Ben neden böyle muamele görüyorum?” Sonradan “Bu olay bende neden bu kadar güçlü bir karşılık oluşturdu? Hangi ismimi, hangi zaafımı, hangi beklentimi, hangi ‘ben’ iddiamı açığa çıkardı?” Burada dış dünya mutlaka değişmiş değildir. Senin dış dünyayla kurduğun nispet değişmiştir. Asıl soru: “Bu olay bana varlık hakkında ne gösteriyor?” olabilir. Bu nedenle sana gelen bir insan bazen yalnızca “seni üzen kişi” olarak değil, sende henüz fark etmediğin bir tarafı görünür kılan bir ayna gibi işlev görebilir.