@preahpout00099: ☸️ពុទ្ធព្យាករណ៍អំពីការវិនាសនៃព្រះពុទ្ធសាសនា ត្រូវបានកត់ត្រាទុកថាមានអាយុកាល ៥,០០០ ឆ្នាំ ដោយបែងចែកជា ៥ ដំណាក់កាលធំៗ (មួយដំណាក់កាលមានរយៈពេល ១,០០០ ឆ្នាំ) ដែលហៅថា អន្តរធាន ៥ (ការបាត់បង់ ឬការសាបសូន្យ ៥ យ៉ាង) ដូចខាងក្រោម៖ 🪷១. រយៈពេល ១,០០០ ឆ្នាំដំបូង (បដិវេធអន្តរធាន) • ការសាបសូន្យការសម្រេចធម៌៖ ជាសម័យកាលដែលមនុស្សនៅមានសីលធម៌ខ្ពស់ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីកន្លងផុត ១,០០០ ឆ្នាំដំបូងទៅ ព្រះអរហន្តដែលសម្រេចមគ្គផល និងវិជ្ជាបី ព្រះត្រៃវិទ្យោ ឆឡភិញ្ញោ បដិសម្ភិទប្បត្តោ នឹងលែងមានទៀតហើយ។ 🪷២. រយៈពេល ២,០០០ ឆ្នាំ (បដិបត្តិអន្តរធាន) • ការសាបសូន្យការប្រតិបត្តិ៖ ជាសម័យកាលដែលមនុស្សលែងសូវយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការប្រតិបត្តិធម៌ដើម្បីរួចផុតទុក្ខ។ ការរក្សាសីលឲ្យបានបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងការចម្រើនវិបស្សនាកម្មដ្ឋានត្រូវបានបោះបង់ចោលបន្តិចម្តងៗ សល់ត្រឹមតែការធ្វើបុណ្យទានធម្មតា។ ៣ . រយៈពេល ៣,០០០ ឆ្នាំ (បរិយត្តិអន្តរធាន) • ការសាបសូន្យព្រះត្រៃបិដក៖ ជាសម័យកាលដែលព្រះត្រៃបិដក (ព្រះសូត្រ ព្រះវិន័យ ព្រះអភិធម្ម) ត្រូវរលាយបាត់បង់។ មនុស្សលែងរៀនសូត្រធម៌វិន័យ គ្មានការបង្រៀន ឬការចងចាំពុទ្ធវចនៈពិតប្រាកដទៀតឡើយ។ 🪷៤. រយៈពេល ៤,០០០ ឆ្នាំ (លិង្គអន្តរធាន) • ការសាបសូន្យគ្រឿងសម្គាល់ភេទសមណៈ៖ ភិក្ខុ សាមណេរ លែងគ្រងស្បង់ចីវរឲ្យបានត្រឹមត្រូវតាមពុទ្ធវិន័យ។ ពួកគាត់គ្រាន់តែយកក្រណាត់លឿងតូចមួយដុំមកចងដៃ ឬដោតត្រចៀក ដើម្បីជាសញ្ញាសម្គាល់ថាខ្លួនជាអ្នកបួសប៉ុណ្ណោះ (ហៅថា ករសង្ខារ) ហើយប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតដូចគ្រហស្ថ។ 🪷៥. រយៈពេល ៥,០០០ ឆ្នាំ (ធាតុអន្តរធាន) • ការសាបសូន្យព្រះសារីរិកធាតុ៖ នេះជាដំណាក់កាលចុងក្រោយបង្អស់។ ព្រះសារីរិកធាតុរបស់ព្រះពុទ្ធដែលតម្កល់នៅគ្រប់ទិសទីលើលោក នឹងយាងមកជុំគ្នានៅទីកន្លែងដែលព្រះអង្គត្រាស់ដឹង (ក្រោមដើមពោធិព្រឹក្ស) រួចបង្កើតជាភ្លើងឆេះបំផ្លាញព្រះធាតុទាំងអស់នោះ គ្មានសល់អ្វីជាតំណាងឲ្យព្រះពុទ្ធសាសនាទៀតឡើយ។