@vaktiaraf: Burada günler geçmiyor. Nasıl olduğumu hiç sorma. Bazı yaraların adı yoktur. Ne anlatılabilir ne de tamamen susulabilir. İçimde birikenleri bir duvarın üzerine yazsam, belki şehirler karanlığa gömülür. Ama yine de susuyorum. Çünkü insan bazen derdinden değil, derdini kimin umursamayacağını bildiğinden susuyor. Ne garip değil mi bir zamanlar varlığıyla içimi ısıtan şeyler, şimdi yokluğuyla üşütüyor beni. Gece oluyor, herkes evine çekiliyor. Işıklar birer birer sönüyor. Herkes ait olduğu yere dönüyor. Ben ise yine kendi içimde kayboluyorum. Bilirsin, benim bir evim yok. Dört duvarım var belki ama insanın evi bazen taşla, toprakla yapılmıyor. İnsan bazen bir seste yaşar, bir bakışta dinlenir, bir kalpte yuva bulur. Ben çoktan kaybettim o yuvayı. Bu yüzden nereye gidersem gideyim, içimde geçmeyen bir gurbet taşıyorum. Düşüncelerim bir çıkmaz sokak gibi; ne sonu görünüyor ne de geri dönmeye cesaretim kalıyor. Kalabalıkların arasında unutulmuş bir gölge gibiyim. Herkes bir yere aitmiş gibi dururken, ben bu dünyanın kenarında unutulmuş bir misafir gibi hissediyorum kendimi. Şimdi içimde konuşan tek şey yorgunluk. Kimseye anlatamadığım, kimsenin görmediği bir yorgunluk... Yıllardır sırtımda taşıdığım, her sabah benimle uyanan bir yalnızlık. Gırtlağıma kadar dolan cümleler var. Bağırsam kimse duymayacakmış gibi, sussam içimde bir şeyler ölecekmiş gibi. Belki de insanı en çok yalnızlık yormuyor. Kendini ait hissedeceği tek bir kapının bile kalmadığını fark etmek yoruyor. Bir gün dönmek istediğinde dönebileceği bir kalbin olmadığını bilmek yoruyor. Ve insan bazen ağladığı için değil, sesini duyurabileceği bir yüreğe rastlayamadığı için kırılıyor. #Araf

ARAF

Open In TikTok:

Region: TR

Saturday 26 September 2026 13:20:02 GMT