@dary_29100: #100Б

Dary_2910
Dary_2910
Open In TikTok:
Region: BY
Sunday 27 September 2026 13:02:09 GMT
23
8
2
3

Music

Download

Comments

minlie_venturi
minlie_venturi :
красивые все и вайбушные
2026-09-27 13:38:28
0
leras0s
peRach :
это вааайб
2026-09-27 13:29:13
0
To see more videos from user @dary_29100, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

ചുമ്മ ഒരു കഥ ഉണ്ടാക്കിയത് ആണ്  ഞാവൽമരച്ചോട്ടിലെ വിടപറയൽ ആറാം ക്ലാസിൽ നിന്ന് ഏഴാം ക്ലാസിലേക്ക് ജയിച്ചുകയറിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു എല്ലാവരും ആ ഒരുസന്തോഷമൊന്നും അന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, നെഞ്ചിലൊരു കനൽക്കട്ടയായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു സ്കൂളിലും നൂറുശതമാനം വിജയം വരാൻ പാടില്ലെന്ന ഏതോ അടിയുറച്ച നിയമത്തിന്റെ ഇരയായി ഏഴാം ക്ലാസിൽ തോറ്റുപോയവരിൽ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു.
ചുമ്മ ഒരു കഥ ഉണ്ടാക്കിയത് ആണ് ഞാവൽമരച്ചോട്ടിലെ വിടപറയൽ ആറാം ക്ലാസിൽ നിന്ന് ഏഴാം ക്ലാസിലേക്ക് ജയിച്ചുകയറിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു എല്ലാവരും ആ ഒരുസന്തോഷമൊന്നും അന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, നെഞ്ചിലൊരു കനൽക്കട്ടയായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു സ്കൂളിലും നൂറുശതമാനം വിജയം വരാൻ പാടില്ലെന്ന ഏതോ അടിയുറച്ച നിയമത്തിന്റെ ഇരയായി ഏഴാം ക്ലാസിൽ തോറ്റുപോയവരിൽ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു. "എടാ, എല്ലാവരെയും ജയിപ്പിച്ചാൽ അത് സ്കൂളിന്റെ സിസ്റ്റത്തിന് ശരിയാവില്ല..." അധ്യാപകൻ ആശ്വാസവാക്കുകൾ പറയുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞത് നീതികേടിന്റെ കനലായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞാൻ ഏഴാം ക്ലാസ് എഫിലെത്തി. എഫ് ഡിവിഷന് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ക്ലാസ് മുറിയൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാ ഡിവിഷനിൽ നിന്നുമുള്ള ഏഴെണ്ണം വീതം ചേർത്തുവെച്ചൊരു കൂട്ടം. മറ്റു ക്ലാസുകളിൽ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ മാത്രം ഇടനാഴികളിലും തണൽമരച്ചോട്ടിലും ചിതറിക്കിടന്നു. തോൽപ്പിച്ചതിന്റെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ഞാൻ ദിവസവും സ്കൂളിലെത്തും, പക്ഷേ ക്ലാസിൽ കയറില്ല. മാഷ് ദൂരത്തുനിന്ന് വിളിച്ച് ചോദിക്കും, "എടാ... നിന്റെ ക്ലാസിലുള്ളവരൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ടോ?" "ഉണ്ട് മാഷേ, എല്ലാവരും എത്തിയിട്ടുണ്ട്!" ഓരോ ഡിവിഷനിലെയും ആ ഏഴുപേർക്കും അങ്ങനെ എളുപ്പത്തിൽ ഹാജർ വീഴും. സ്കൂൾ കോമ്പൗണ്ടിലെ ചുറ്റിയടിക്കലും വെറുതെയിരിക്കലുമായി ആ ദിനങ്ങൾ നീണ്ടു. പക്ഷേ, മൂന്നു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായൊരു ക്ലാസ് മുറി കിട്ടിയതോടെയാണ് എന്റെ ലോകം മാറിമറിഞ്ഞത്. ആ മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ, വെളിച്ചം വീഴുന്ന ജാലകത്തിനരികെ അവളെ ഞാൻ കണ്ടു. ആദ്യമായി അവളെ കണ്ട ആ നിമിഷത്തിൽ, ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞിരുന്ന ദേഷ്യവും നിരാശയുമെല്ലാം ഏതോ മഞ്ഞിൻതുള്ളി പോലെ അലിഞ്ഞുപോയി. പിന്നീട് ഒരു ദിവസവും ഞാൻ ക്ലാസ് മുടക്കിയില്ല. മുടക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഡയറ്റ് ലാബ് സ്കൂളിന്റെ പറമ്പിലെ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ ഞാവൽമരച്ചോട്ടിലും, കുന്നിൻചെരുവുകളിലും ഞങ്ങൾ ഒപ്പമിരുന്നു. ഇലച്ചാർത്തുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ വെയിൽത്തുണ്ടുകൾ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിന് സാക്ഷിയായി. വാചാലമായ മൗനങ്ങളും, നാണം കലർന്ന പുഞ്ചിരികളും കൊണ്ട് ആ ഏഴാം ക്ലാസുകാലം ഒരു കവിത പോലെ മനോഹരമായി ഒഴുകിനടന്നു. പക്ഷേ, ഏഴാം ക്ലാസിലെ അവസാന മണിയടിച്ചതോടെ ആ വസന്തത്തിനും തിരശ്ശീല വീണു. ഇനി ഹൈസ്കൂളിലേക്കാണ്. എല്ലാവരും വെവ്വേറെ വഴികളിലേക്ക് പിരിയുന്ന സമയം. അവളും ഒരുപാട് ദൂരെയുള്ള മറ്റൊരു സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. ടി.സി. വാങ്ങാൻ വരുന്ന ആ അവസാന ദിവസം വരെ എന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു. അവളെ എങ്ങനെ പിരിയും? ഈ മുഖം കാണാതെ, ആ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഇനിയെങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും? മനസ്സ് ഒരു വലിയ ശൂന്യതയിലേക്ക് വീണുപോയി. പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ചിന്ത വന്നത്. ഇത്രയും സ്നേഹിച്ച ശേഷം പിരിഞ്ഞുപോയാൽ, ആ ഓർമ്മകൾ അവളെ പിന്നീട് ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെടുത്തും. എന്നെ ഓർത്ത് അവൾ കരയാൻ പാടില്ല. തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള മധുരമുള്ള ഓർമ്മകളല്ല അവളിൽ അവശേഷിക്കേണ്ടത്, പകരം കടുപ്പമുള്ള വെറുപ്പ് മാത്രമായിരിക്കണം. എന്നെ വെറുത്താൽ അവൾക്ക് എന്നെ വേഗത്തിൽ മറക്കാൻ കഴിയും... ടി.സി. വാങ്ങാൻ വന്ന ആ ദിനത്തിൽ, ഞാൻ കാരണമില്ലാതെ അവളോട് വഴക്കിട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അമ്പരപ്പും ദേഷ്യവും സങ്കടവും മാറിമറിയുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിന്നു. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ കെട്ടിയുയർത്തിയ ആ കൃത്രിമമായ ദേഷ്യത്തിന് പിന്നിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന ഒരു ഹൃദയമുണ്ടെന്ന് അവളറിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ, എന്നെ വെറുപ്പോടെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി അവൾ ആ സ്കൂൾ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോയി. ഞാവൽമരത്തിൽ നിന്ന് അപ്പോൾ അടർന്നുവീണ പഴുത്ത ഞാവൽപ്പഴം പോലെ, എന്റെ ആദ്യ പ്രണയവും ആ മണ്ണിൽ വീണ് ഉടഞ്ഞുപോയി. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ തണലിൽ, ഞാൻ എന്റെ സങ്കടങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി തിരിഞ്ഞുനടന്നു...

About