@psikolog.goktugdugeroglu: İnsan bazen kendi hayatını yaşarken bile sanki görünmez bir seyirciye hesap veriyormuş gibi hisseder. İstemediği bir davete “ayıp olmasın” diye gider, iyi gelmeyen bir ilişkiyi “el âlem ne der” diye sürdürür, yorulduğu bir düzenden ayrılmayı başarısızlık sayılacağından korktuğu için erteler. Bu kararların ortak noktası şudur: İnsan, ne istediğini düşünmeden önce seçiminin başkalarının gözünde nasıl görüneceğini hesaplamaya başlar. Zamanla kendi memnuniyetinden çok çevresinin onayını ölçü alır. Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda görünürken, yaşadığı hayatın içinde kendine giderek daha az yer bulabilir. Haluk’un reddettiği teklif bu yüzden yalnızca bir iş fırsatı değildir; kendini yeniden kanıtlama baskısından çıkma fırsatıdır da. Çevresindekilerin küçümsemesi canını yakmış olabilir. Yine de onların gözündeki yerini düzeltmek için kendi hayatından vazgeçmemeyi seçer. Bunu kendi hayatımıza taşımak kolay değil; sevdiklerimizi hayal kırıklığına uğratmak, yanlış anlaşılmak ya da “böyle bir fırsat kaçırılır mı?” sözünü duymak zor gelebilir. Ama bir kararın doğru olup olmadığını yalnızca başkalarının takdiriyle anlayamayız. Bazen kendimize sormamız gereken soru şudur: “Kimse beni yargılamayacak olsaydı, ben yine de bunu seçer miydim?”