1. Home
  2. Detail

@lenguyenkhang030915: #tinhdauque #tinhdausa #tinhdautunhien

Shop Trang Trí
Shop Trang Trí
Open In TikTok:
Region: VN
Monday 28 September 2026 05:22:06 GMT
3
1
0
0

Music

Download

No Watermark .mp4 (5.13MB) No Watermark(HD) .mp4 (5.13MB) Watermark .mp4 (5.63MB) Music .mp3

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @lenguyenkhang030915, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

🤲🏽 #shoppe #outbound #flashsale #spxexpress
🤲🏽 #shoppe #outbound #flashsale #spxexpress


🖤.#موديل_ندي #fyp #dubai #foryou
🖤.#موديل_ندي #fyp #dubai #foryou
#asmr #rageroom #xyzbca #galaubrutal #fypシ
#asmr #rageroom #xyzbca #galaubrutal #fypシ
“ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုပြီး အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ တကယ်ရှိရဲ့လား… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။” “ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို… ငါပိုင်တာ တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား?” “ဒီခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်…” “ဒီစိတ်က ငါ့စိတ်…” “ဒီဘဝက ငါ့ဘဝ…” လို့ ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်းပြောနေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးတဲ့ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် တကယ်ရှိရဲ့လား။ ရှိတယ်ဆိုရင်… အသက်ကြီးမသွားအောင် တားလို့ရမလား။ ဆံပင်ဖြူမလာအောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ အသားအရေ မတွန့်အောင် ထိန်းထားလို့ရမလား။ ဖျားနာခြင်း မဖြစ်အောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ မဖြစ်ချင်တဲ့ အတွေးတစ်ခု မပေါ်လာအောင် တားလို့ရမလား။ တစ်ခါတလေ… မငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်ကျလာတယ်။ ဒေါသမထွက်ချင်ပေမယ့် ဒေါသထွက်လာတယ်။ မတွေးချင်ပေမယ့် အတွေးတွေ ဝင်လာတယ်။ အိပ်ချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် အိပ်မရဘူး။ နိုးချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် မနိုးနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်… “ငါ့စိတ်၊ ငါ့ခန္ဓာ” လို့ ပြောနေပေမယ့် တကယ်တမ်း ငါ့အမိန့်အောက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မနက်တိုင်း မျက်နှာသစ်ကြတယ်။ ရေချိုးကြတယ်။ အစားစားကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့်… ဒီခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ်ပြောတဲ့အတိုင်း အမြဲမနေပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဆာလာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိပ်ချင်လာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိမ်သာသွားရတယ်။ အစာကြေပြီးရင် ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ်တွေကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်က သူ့သဘာဝအတိုင်း စွန့်ထုတ်ပါတယ်။ ကိုယ်က “အခု မလုပ်နဲ့” လို့ အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးထားလို့ မရပါဘူး။ တချို့အချိန်မှာ ခဏထိန်းထားလို့ရပေမယ့်… အချိန်ကြာလာရင် သဘာဝရဲ့ လိုအပ်ချက်က ကိုယ့်အမိန့်ထက် ပိုအင်အားကြီးလာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ… “ငါလုပ်တာ” ဆိုတဲ့ အတ္တစိတ်ထက် “သဘာဝက သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်နေတာ” ဆိုတဲ့ အမြင်က ပိုရှင်းလာပါတယ်။ အသက်ရှူတာကိုလည်း ကြည့်ကြည့်ပါ။ “ငါ အသက်ရှူနေတယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက အသက်ရှူပေးနေလဲ။ ကိုယ်က သတိထားပြီး “ရှူ… ရှူ…” လို့ တစ်ညလုံး အမိန့်ပေးနေလို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေက သူ့သဘောနဲ့သူ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေကြတာပါ။ နှလုံးခုန်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အစာချေဖျက်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဆဲလ်တွေ ပြောင်းလဲတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အသက်ကြီးလာတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံး… တစ်နေ့မှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း ရပ်တန့်သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ… “မရပ်နဲ့…” “ငါ မသေချင်သေးဘူး…” “နောက်ထပ် နှစ် ၅၀ နေပါဦး…” လို့ ပြောလို့ရပါ့မလား။ မရပါဘူး။ ဒါဟာ ကြောက်စရာပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ မြင်အောင်ကြည့်ဖို့ ပြောတာပါ။ အနတ္တဆိုတာ… “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ ဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ကိုယ်ခန္ဓာမရှိဘူး၊ စိတ်မရှိဘူး” လို့ ငြင်းဆိုတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ရှိပါတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိတယ်။ ခံစားချက်ရှိတယ်။ အတွေးရှိတယ်။ စိတ်ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့်… “ငါ့အလိုအတိုင်း အမြဲတမ်း ဖြစ်ရမယ်” လို့ အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး။ အဲဒါကို မြင်တာက… အနတ္တသဘောကို မြင်တာပါ။ တစ်နေ့မှာ… ကိုယ်အရမ်းချစ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အိုလာမယ်။ အခု လှပနေတဲ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားမယ်။ အခု သန်မာနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလာမယ်။ အခု ကိုယ်ပိုင်တယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက… နောက်ဆုံးတော့ သဘာဝထဲကိုပဲ ပြန်ဝင်သွားမယ်။ ပြီးတော့… “ငါ့ခန္ဓာကိုယ်” လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့အရာကိုတောင်… ကိုယ်နဲ့အတူ ယူသွားလို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်… ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို မုန်းဖို့ မလိုပါဘူး။ လျစ်လျူရှုဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ သိတတ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ “ဒါဟာ ငါပိုင်တာ” ဆိုပြီး တွယ်တာမနေဘဲ… “ဒါဟာ အကြောင်းတရားတွေနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခုပါ” လို့ မြင်တတ်ဖို့ပါ။ အဲဒီအမြင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့… “ငါ့ကို သူဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ…” ဆိုတဲ့ ဒေါသကို လျော့စေတယ်။ “ငါ့မှာ ဒါရှိရမယ်…” ဆိုတဲ့ လောဘကို လျော့စေတယ်။ “ငါဆိုတာ ဒီလိုလူပဲ…” ဆိုတဲ့ အတ္တကို လျော့စေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့… အရာအားလုံးဟာ အကြောင်းတရားနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အကြောင်းတရားနဲ့ ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်နေကြလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့… ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်ပါ။ အသက်ရှူနေတာကို ကြည့်ပါ။ နှလုံးခုန်နေတာကို သတိထားပါ။ ခံစားချက်တွေ ပေါ်လာပြီး ပြန်ပျောက်သွားတာကို ကြည့်ပါ။ အတွေးတွေ ဝင်လာပြီး ပြန်ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ… “ဒါတွေကို ငါက အမိန့်ပေးပြီး ဖြစ်အောင်လုပ်နေတာလား… ဒါမှမဟုတ် အကြောင်းတရားနဲ့ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေကြတာလား…” အဖြေကို စာအုပ်ထဲမှာပဲ မရှာပါနဲ့။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်ကြည့်ပါ။ တစ်နေ့… ကိုယ်လို့ ထင်ထားတဲ့အရာတွေကို ကိုယ်ပိုင်အမိန့်အာဏာနဲ့ ထိန်းချုပ်လို့မရကြောင်း မြင်လာတဲ့အခါ… အတ္တက နည်းနည်းလျော့လာမယ်။ တွယ်တာမှုက နည်းနည်းလျော့လာမယ်။ ပြီးတော့… “ငါ” ဆိုတဲ့ အလေးကြီးကို ခဏချထားနိုင်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ အရင်က မသိခဲ့တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်မျိုးကို စတင်တွေ့လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါဟာ… အနတ္တသဘောကို စတင်မြင်လာခြင်းရဲ့ သံဝေဂတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ #credit- မူရင်း#fypシ #foryou
“ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုပြီး အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ တကယ်ရှိရဲ့လား… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။” “ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို… ငါပိုင်တာ တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား?” “ဒီခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်…” “ဒီစိတ်က ငါ့စိတ်…” “ဒီဘဝက ငါ့ဘဝ…” လို့ ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်းပြောနေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးတဲ့ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် တကယ်ရှိရဲ့လား။ ရှိတယ်ဆိုရင်… အသက်ကြီးမသွားအောင် တားလို့ရမလား။ ဆံပင်ဖြူမလာအောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ အသားအရေ မတွန့်အောင် ထိန်းထားလို့ရမလား။ ဖျားနာခြင်း မဖြစ်အောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ မဖြစ်ချင်တဲ့ အတွေးတစ်ခု မပေါ်လာအောင် တားလို့ရမလား။ တစ်ခါတလေ… မငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်ကျလာတယ်။ ဒေါသမထွက်ချင်ပေမယ့် ဒေါသထွက်လာတယ်။ မတွေးချင်ပေမယ့် အတွေးတွေ ဝင်လာတယ်။ အိပ်ချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် အိပ်မရဘူး။ နိုးချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် မနိုးနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်… “ငါ့စိတ်၊ ငါ့ခန္ဓာ” လို့ ပြောနေပေမယ့် တကယ်တမ်း ငါ့အမိန့်အောက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မနက်တိုင်း မျက်နှာသစ်ကြတယ်။ ရေချိုးကြတယ်။ အစားစားကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့်… ဒီခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ်ပြောတဲ့အတိုင်း အမြဲမနေပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဆာလာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိပ်ချင်လာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိမ်သာသွားရတယ်။ အစာကြေပြီးရင် ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ်တွေကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်က သူ့သဘာဝအတိုင်း စွန့်ထုတ်ပါတယ်။ ကိုယ်က “အခု မလုပ်နဲ့” လို့ အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးထားလို့ မရပါဘူး။ တချို့အချိန်မှာ ခဏထိန်းထားလို့ရပေမယ့်… အချိန်ကြာလာရင် သဘာဝရဲ့ လိုအပ်ချက်က ကိုယ့်အမိန့်ထက် ပိုအင်အားကြီးလာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ… “ငါလုပ်တာ” ဆိုတဲ့ အတ္တစိတ်ထက် “သဘာဝက သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်နေတာ” ဆိုတဲ့ အမြင်က ပိုရှင်းလာပါတယ်။ အသက်ရှူတာကိုလည်း ကြည့်ကြည့်ပါ။ “ငါ အသက်ရှူနေတယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက အသက်ရှူပေးနေလဲ။ ကိုယ်က သတိထားပြီး “ရှူ… ရှူ…” လို့ တစ်ညလုံး အမိန့်ပေးနေလို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေက သူ့သဘောနဲ့သူ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေကြတာပါ။ နှလုံးခုန်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အစာချေဖျက်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဆဲလ်တွေ ပြောင်းလဲတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အသက်ကြီးလာတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံး… တစ်နေ့မှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း ရပ်တန့်သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ… “မရပ်နဲ့…” “ငါ မသေချင်သေးဘူး…” “နောက်ထပ် နှစ် ၅၀ နေပါဦး…” လို့ ပြောလို့ရပါ့မလား။ မရပါဘူး။ ဒါဟာ ကြောက်စရာပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ မြင်အောင်ကြည့်ဖို့ ပြောတာပါ။ အနတ္တဆိုတာ… “ဘာမှမရှိဘူး” လို့ ဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ကိုယ်ခန္ဓာမရှိဘူး၊ စိတ်မရှိဘူး” လို့ ငြင်းဆိုတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ရှိပါတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိတယ်။ ခံစားချက်ရှိတယ်။ အတွေးရှိတယ်။ စိတ်ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့်… “ငါ့အလိုအတိုင်း အမြဲတမ်း ဖြစ်ရမယ်” လို့ အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး။ အဲဒါကို မြင်တာက… အနတ္တသဘောကို မြင်တာပါ။ တစ်နေ့မှာ… ကိုယ်အရမ်းချစ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အိုလာမယ်။ အခု လှပနေတဲ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားမယ်။ အခု သန်မာနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလာမယ်။ အခု ကိုယ်ပိုင်တယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက… နောက်ဆုံးတော့ သဘာဝထဲကိုပဲ ပြန်ဝင်သွားမယ်။ ပြီးတော့… “ငါ့ခန္ဓာကိုယ်” လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့အရာကိုတောင်… ကိုယ်နဲ့အတူ ယူသွားလို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်… ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို မုန်းဖို့ မလိုပါဘူး။ လျစ်လျူရှုဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ သိတတ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ “ဒါဟာ ငါပိုင်တာ” ဆိုပြီး တွယ်တာမနေဘဲ… “ဒါဟာ အကြောင်းတရားတွေနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခုပါ” လို့ မြင်တတ်ဖို့ပါ။ အဲဒီအမြင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့… “ငါ့ကို သူဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ…” ဆိုတဲ့ ဒေါသကို လျော့စေတယ်။ “ငါ့မှာ ဒါရှိရမယ်…” ဆိုတဲ့ လောဘကို လျော့စေတယ်။ “ငါဆိုတာ ဒီလိုလူပဲ…” ဆိုတဲ့ အတ္တကို လျော့စေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့… အရာအားလုံးဟာ အကြောင်းတရားနဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အကြောင်းတရားနဲ့ ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်နေကြလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့… ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်ပါ။ အသက်ရှူနေတာကို ကြည့်ပါ။ နှလုံးခုန်နေတာကို သတိထားပါ။ ခံစားချက်တွေ ပေါ်လာပြီး ပြန်ပျောက်သွားတာကို ကြည့်ပါ။ အတွေးတွေ ဝင်လာပြီး ပြန်ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ… “ဒါတွေကို ငါက အမိန့်ပေးပြီး ဖြစ်အောင်လုပ်နေတာလား… ဒါမှမဟုတ် အကြောင်းတရားနဲ့ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေကြတာလား…” အဖြေကို စာအုပ်ထဲမှာပဲ မရှာပါနဲ့။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်ကြည့်ပါ။ တစ်နေ့… ကိုယ်လို့ ထင်ထားတဲ့အရာတွေကို ကိုယ်ပိုင်အမိန့်အာဏာနဲ့ ထိန်းချုပ်လို့မရကြောင်း မြင်လာတဲ့အခါ… အတ္တက နည်းနည်းလျော့လာမယ်။ တွယ်တာမှုက နည်းနည်းလျော့လာမယ်။ ပြီးတော့… “ငါ” ဆိုတဲ့ အလေးကြီးကို ခဏချထားနိုင်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ အရင်က မသိခဲ့တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်မျိုးကို စတင်တွေ့လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါဟာ… အနတ္တသဘောကို စတင်မြင်လာခြင်းရဲ့ သံဝေဂတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ #credit- မူရင်း#fypシ #foryou
🫴❤️‍🩹Qurban de shma rora sta insaniyta slam🤲insaniyt zindabad👈muhabbt luya sjda da virl vdio faryoupage🫴🌹
🫴❤️‍🩹Qurban de shma rora sta insaniyta slam🤲insaniyt zindabad👈muhabbt luya sjda da virl vdio faryoupage🫴🌹

About

Legal