@tuppenceloves: Tap the basket to check the current bundle price and contents #plouise #dealsforyoudays #tiktokmademebuylt #plouisebundle

tuppenceloves
tuppenceloves
Open In TikTok:
Region: GB
Tuesday 29 September 2026 20:41:28 GMT
434
0
0
1

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @tuppenceloves, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

“ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုပြီး အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ တကယ်ရှိရဲ့လား… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။” “ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို… ငါပိုင်တာ တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား?” “ဒီခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်…” “ဒီစိတ်က ငါ့စိတ်…” “ဒီဘဝက ငါ့ဘဝ…” လို့ ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်းပြောနေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးတဲ့ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် တကယ်ရှိရဲ့လား။ ရှိတယ်ဆိုရင်… အသက်ကြီးမသွားအောင် တားလို့ရမလား။ ဆံပင်ဖြူမလာအောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ အသားအရေ မတွန့်အောင် ထိန်းထားလို့ရမလား။ ဖျားနာခြင်း မဖြစ်အောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ မဖြစ်ချင်တဲ့ အတွေးတစ်ခု မပေါ်လာအောင် တားလို့ရမလား။ တစ်ခါတလေ… မငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်ကျလာတယ်။ ဒေါသမထွက်ချင်ပေမယ့် ဒေါသထွက်လာတယ်။ မတွေးချင်ပေမယ့် အတွေးတွေ ဝင်လာတယ်။ အိပ်ချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် အိပ်မရဘူး။ နိုးချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် မနိုးနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်… “ငါ့စိတ်၊ ငါ့ခန္ဓာ” လို့ ပြောနေပေမယ့် တကယ်တမ်း ငါ့အမိန့်အောက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မနက်တိုင်း မျက်နှာသစ်ကြတယ်။ ရေချိုးကြတယ်။ အစားစားကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့်… ဒီခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ်ပြောတဲ့အတိုင်း အမြဲမနေပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဆာလာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိပ်ချင်လာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိမ်သာသွားရတယ်။ အစာကြေပြီးရင် ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ်တွေကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်က သူ့သဘာဝအတိုင်း စွန့်ထုတ်ပါတယ်။ ကိုယ်က “အခု မလုပ်နဲ့” လို့ အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးထားလို့ မရပါဘူး။ တချို့အချိန်မှာ ခဏထိန်းထားလို့ရပေမယ့်… အချိန်ကြာလာရင် သဘာဝရဲ့ လိုအပ်ချက်က ကိုယ့်အမိန့်ထက် ပိုအင်အားကြီးလာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ… “ငါလုပ်တာ” ဆိုတဲ့ အတ္တစိတ်ထက် “သဘာဝက သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်နေတာ” ဆိုတဲ့ အမြင်က ပိုရှင်းလာပါတယ်။ အသက်ရှူတာကိုလည်း ကြည့်ကြည့်ပါ။ “ငါ အသက်ရှူနေတယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက အသက်ရှူပေးနေလဲ။ ကိုယ်က သတိထားပြီး “ရှူ… ရှူ…” လို့ တစ်ညလုံး အမိန့်ပေးနေလို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေက သူ့သဘောနဲ့သူ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေကြတာပါ။ နှလုံးခုန်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အစာချေဖျက်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဆဲလ်တွေ ပြောင်းလဲတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အသက်ကြီးလာတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံး… တစ်နေ့မှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း ရပ်တန့်သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ… “မရပ်နဲ့…” “ငါ မသေချင်သေးဘူး…” “နောက်ထပ် နှစ် ၅၀ နေပါဦး…” လို့ ပြောလို့ရပါ့မလား။ မရပါဘူး။ ဒါဟာ ကြောက်စရာပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဓမ္မမိတ်ဆွေများအတွက်🙏🙏🙏
“ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုပြီး အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ တကယ်ရှိရဲ့လား… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။” “ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို… ငါပိုင်တာ တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား?” “ဒီခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်…” “ဒီစိတ်က ငါ့စိတ်…” “ဒီဘဝက ငါ့ဘဝ…” လို့ ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်းပြောနေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်… တစ်ခါလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးတဲ့ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် တကယ်ရှိရဲ့လား။ ရှိတယ်ဆိုရင်… အသက်ကြီးမသွားအောင် တားလို့ရမလား။ ဆံပင်ဖြူမလာအောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ အသားအရေ မတွန့်အောင် ထိန်းထားလို့ရမလား။ ဖျားနာခြင်း မဖြစ်အောင် အမိန့်ပေးလို့ရမလား။ မဖြစ်ချင်တဲ့ အတွေးတစ်ခု မပေါ်လာအောင် တားလို့ရမလား။ တစ်ခါတလေ… မငိုချင်ပေမယ့် မျက်ရည်ကျလာတယ်။ ဒေါသမထွက်ချင်ပေမယ့် ဒေါသထွက်လာတယ်။ မတွေးချင်ပေမယ့် အတွေးတွေ ဝင်လာတယ်။ အိပ်ချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် အိပ်မရဘူး။ နိုးချင်တဲ့အချိန်မှာတောင် မနိုးနိုင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်… “ငါ့စိတ်၊ ငါ့ခန္ဓာ” လို့ ပြောနေပေမယ့် တကယ်တမ်း ငါ့အမိန့်အောက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မနက်တိုင်း မျက်နှာသစ်ကြတယ်။ ရေချိုးကြတယ်။ အစားစားကြတယ်။ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့်… ဒီခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ်ပြောတဲ့အတိုင်း အမြဲမနေပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဆာလာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိပ်ချင်လာတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိမ်သာသွားရတယ်။ အစာကြေပြီးရင် ကျင်ကြီး၊ ကျင်ငယ်တွေကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်က သူ့သဘာဝအတိုင်း စွန့်ထုတ်ပါတယ်။ ကိုယ်က “အခု မလုပ်နဲ့” လို့ အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးထားလို့ မရပါဘူး။ တချို့အချိန်မှာ ခဏထိန်းထားလို့ရပေမယ့်… အချိန်ကြာလာရင် သဘာဝရဲ့ လိုအပ်ချက်က ကိုယ့်အမိန့်ထက် ပိုအင်အားကြီးလာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ… “ငါလုပ်တာ” ဆိုတဲ့ အတ္တစိတ်ထက် “သဘာဝက သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်နေတာ” ဆိုတဲ့ အမြင်က ပိုရှင်းလာပါတယ်။ အသက်ရှူတာကိုလည်း ကြည့်ကြည့်ပါ။ “ငါ အသက်ရှူနေတယ်” လို့ ပြောကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက အသက်ရှူပေးနေလဲ။ ကိုယ်က သတိထားပြီး “ရှူ… ရှူ…” လို့ တစ်ညလုံး အမိန့်ပေးနေလို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေက သူ့သဘောနဲ့သူ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေကြတာပါ။ နှလုံးခုန်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အစာချေဖျက်တာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဆဲလ်တွေ ပြောင်းလဲတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အသက်ကြီးလာတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံး… တစ်နေ့မှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း ရပ်တန့်သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ… “မရပ်နဲ့…” “ငါ မသေချင်သေးဘူး…” “နောက်ထပ် နှစ် ၅၀ နေပါဦး…” လို့ ပြောလို့ရပါ့မလား။ မရပါဘူး။ ဒါဟာ ကြောက်စရာပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဓမ္မမိတ်ဆွေများအတွက်🙏🙏🙏

About