زندگی ما روایت عجیبی است؛ قصه‌ی فصل‌هایی که می‌آیند و میروند و عمرهایی که در سکوت و شتاب از میان انگشتان‌مان می‌لغزند. ما تنها برای زنده ماندن و دوام آوردن نمی‌جنگیم؛ دل‌مان می‌خواهد زندگی کنیم، لمسش کنیم و در آغوشش بگیریم. اما معنای زیستن برای انسانِ این سرزمین، تنیده در کلافی از تناقض‌های عمیق است: امیدی که از دل ناامیدی می‌روید، رویاهایی که در آستانه رسیدن شکست می‌خورند، و خواستن‌هایی که به دیوارِ نتوانستن می‌خورند. گاهی به پشت سر نگاه می‌کنیم و می‌بینیم گذشته، هم‌زمان هم بی‌نهایت دور است و هم به اندازه یک نفس به ما نزدیک. این حجم از رنج، ایستادگی و تعلیق، شاید تجربه زیسته‌ی مشترک تمام کسانی باشد که با جغرافیای ما گره خورده‌اند. اما در تمام این سال‌ها، حقیقت بزرگ‌تری نیز در جریان بوده است: ما حتی آن‌جا که کاری از دست‌مان برنمی‌آمد، دست روی دست نگذاشتیم. زیستن برای ما، صرفاً نفس کشیدن نیست؛ «ایستادگی» است. مقاومتِ انسان افغانستان، نه فقط در نبردهای بزرگ، بلکه در همین تصمیم‌های کوچک روزمره جاری است: در ادامه دادن، در نوشتن، در بوم نقاشی را رنگ زدن، در روایت کردنِ حقیقت، و در حفظِ آن شعله‌ی باریک امید در تاریک‌ترین شب‌ها. ما با همین ماندن، خلق کردن و شهادت دادن به حقیقت، به رنج معنا می‌دهیم. گذشت زمان شاید تلخی‌ها را با خود بیاورد، اما ریشه‌های ما را در خاکِ این زیستنِ متعهدانه و آگاهانه محکم‌تر می‌کند. هر جا که هستید، جاری باشید و سرشار از زندگی. اگر روزهایی دارید که در آن قفل می‌شوید و خسته، بدانید که تنها نیستید؛ ما همه با هم،‌ اما شاید جدا از هم،‌ در این جنگ نابرابر پیش می‌‌رویم و ادامه می‌دهیم. - @fforotan_