⫷( - CoKoPrEnS - )⫸ :
Bazı insanlar vardır, gidişleri bir kapının kapanması gibi değildir; ardında kocaman bir sessizlik bırakır. Günler geçer, hayat devam eder, insanlar gelir geçer… Ama insanın içinde bir yer vardır ki, oraya dokunabilenler bir kez gittikten sonra bir daha geri gelmez. Mezarda yatan sevdiklerimiz gibi… Onları ne kadar özlediğimizi, ne kadar beklediğimizi kimse bilmez. Bir fotoğrafa bakıp sessizce dalarsın, bir şarkı duyarsın boğazın düğümlenir, bir anı çıkar karşına ve anlarsın ki bazı gidişlerin dönüşü yoktur.
Hayat bize birçok insan gönderiyor; kimi kalıyor, kimi bahane bulup gidiyor, kimi de hiçbir şey söylemeden uzaklaşıyor. Ama insan en çok, geri dönmeyeceğini bildiği kişileri özlüyor. Çünkü diğerlerinin kapısını çalma ihtimalin var; mezarda olanların ise yalnızca hatıralarına sarılabiliyorsun.
Belki de bu yüzden, hâlâ yanımızdayken sevdiklerimizin kıymetini bilmek gerekiyor. Çünkü bazı vedaların telafisi yok… Bazı insanlar bir daha gelmiyor. Ve insan, en çok da “keşke biraz daha sarılsaydım, biraz daha konuşsaydım, biraz daha yanında kalsaydım” dediği gecelerde anlıyor; bazı sevgiler ertelenmeye gelmiyor.
Gidenlerin hepsi geri dönmüyor… Hele ki mezara gidenler, hiç dönmüyor. Geride sadece özlem, anılar ve söyleyemediğimiz cümleler kalıyor. O yüzden bugün yanımızda olanlara sevgimizi esirgemeyelim. Çünkü hayat, “nasıl olsa yarın söylerim” dediğimiz insanları bazen yarına bırakmıyor.
2026-10-01 04:57:41