@gullabo.1: :په وطن هر سړی دردديږي سړی خو یو ځلی مړ کېږي خو په خپل قام دي قربانيږي ښځه په هر سړې کونډيږې سړې هغه دی چې پرې خاوره کونډه شینه . ملت مي لر او بر افغان دي په قام وطن مي ځان قربان دي خير که په برخه مي زندان دي سپين مخ دي لوی افغانستان دي دا تورې زلفې دي بیرغ باد رپوینه . خیر اوس که بد شي او که ښه شي د قام په ننګ دي هر څه وشي څوک دي قیدیان شي څوک دي مړه شي رهبره وار دي خطا نه شي تر شا دي پيغلې پښتنې ولارې دینه . که کلک پښتون شوې کلک افغان شوې د پښتنو سره روان شوې نو زما ځان زما جانان شوې که د وطن په نوم قربان شوې په تار د زلفو به کفن درته ګنډمه . هغه خپلواک ژوند مو ګنډېر شو په وطن بيا مغل چاپېر شو د پلار نيکه تاريخ مو هېر شو وارد نجیب د پګړۍ تېر شو نور پکتياوال دي پګړۍ نه په سره وينه . په پښتو جنګ دي پاتې نه شي قومي غورځنګ دي پاتې نه شي ژوند مو بد رنګ دي پاتې نه شي په وطن ننګ دي پاتې نه شي زغملي نه شم د همزولو پيغورونه . زما او ستا تر منځه خنډ دی ځکه د دواړو ژوندون شنډ دی زړه مي د تورو وينو ډند دی پوزه دی کرښه د ډیورنډ دی سره انګي دي لر او بر افغانان دینه . د ګلو ښار بي بختوره خدای خو دي مه کړه د نظره زما زړګی زما ځيګره ځکه ښایسته یې پښبوره چې له کابله مرور درته راځينه . په جار نعرې د لر او بر کړه يو کابل جان بل پښبور کړه ځان انقلاب ته برابر کړه ته د منظور خولی په سر کړه زما به ملي بيرغ په سر وي دربه شمه