🪡 :
Bilmirəm insan bir vaxtlar həyatının ən böyük hissəsi olan birini necə bu qədər uzaqdan seyr etməyi öyrənir. Bir vaxtlar günümün ən adi anını belə səninlə bölüşmək istəyirdim. Nə baş verirdisə, ilk ağlıma gələn insan sən olurdun. Sevinəndə sənə danışmaq, əsəbiləşəndə sənə gileylənmək, darıxanda səninlə söhbət etmək istəyirdim. Mən səni sadəcə həyatımda olan biri kimi görmürdüm, sən artıq həyatımın özünə qarışmışdın. Sonra hər şey dəyişdi. Bir gün əvvəl hər şeyini danışdığın insanla ertəsi gün sanki heç tanış olmamısan kimi davranmaq məcburiyyətində qalmaq çox qəribə imiş. Ən çətini də ayrılığın özü deyilmiş, ayrıldıqdan sonra vərdiş etdiyin hər şeyi tək etməyə başlamaq imiş. Telefonu əlinə alıb nəsə yazmaq istəyirsən, sonra dayanırsan. Bir şey olur, avtomatik olaraq ona danışmaq istəyirsən, sonra yadına düşür ki, artıq o əvvəlki yaxınlıq yoxdur. Mən səni unutmağa yox, səndən sonrakı həyata öyrəşməyə çalışdım. Çünki bəzi insanları unutmaq olmur, sadəcə onların yoxluğuna alışmağa çalışırsan. Bəzən günlərlə ağlıma gəlmirsən, elə bilirəm artıq keçib. Sonra heç gözləmədiyim bir anda hansısa xatirə qarşıma çıxır və başa düşürəm ki, bəzi hisslər insanın içindən tam getmir, sadəcə səssizləşir. Amma bir şeyi də bilirəm: mən səni itirdiyim qədər, sən də məni itirdin. Sən bəlkə də bunu indi hiss etmirsən, bəlkə bir gün anlayacaqsan. Amma mən səni həqiqətən sevmişdim. Sənin üçün içimdə qurduğum o qədər şey, sənə verdiyim o qədər dəyər, susub keçdiyim o qədər məsələ var idi ki… Mən səninlə qalmaq üçün əlimdən gələn qədər çalışdım. Ona görə bu gün geriyə baxanda özümə “kaş daha çox etsəydim” demirəm. Sadəcə heyfim gəlir. Çünki mən səni itirmək istəmirdim, amma sən məni itirməkdən qorxmadın. İndi isə hərəmiz öz yolumuzdayıq. Bəlkə bir gün mən də tamamilə keçib gedəcəyəm səndən. Amma bu gün üçün həqiqət budur: mən səni unutmağa çalışmıram artıq. Sadəcə bir vaxtlar həyatımın ortasında olan bir insanın indi həyatımda olmaması ilə yaşamağı öyrənirəm.
2026-10-04 19:34:56