@mitijomaarhun: جهوڙا رستا، اداس شامون ۽ مغرب جي لهندڙ سج جون آخري ڪِرڻيون… عجيب ڳالهه آهي، ڪي شامون صرف شامون ناهن هونديون، اهي دل ۾ دفن ٿيل پراڻين يادُن کي جاڳائي ڇڏينديون آهن. جڏهن هوا آهستي آهستي وڻن جي پنن کي ڇهندي گذري ٿي، تڏهن ائين لڳندو آهي ڄڻ ڪو وسريل ماڻهو وري نالي سان سڏي رهيو هجي. جيڪي ماڻهو ڪڏهن هنن رستن تي گڏ هلندا هئا، سي هاڻي رڳو يادُن ۾ رهجي ويا آهن؛ ڪي وڻ ڇڻجي ويا، ڪي رستا ويران ٿي ويا، پر انهن سان جڙيل ڪهاڻيون اڄ به دل ۾ ساڳيون تازيون آهن. مغرب جي ان اداس روشنيءَ ۾ مان اڪيلو مسافر، خاموش قدمن سان اڳتي وڌندو وڃان ٿو. پٺيان رهجي ويل لمحا بار بار مُڙي ڏسڻ تي مجبور ڪن ٿا، پر وقت ڪڏهن واپس نٿو اچي. شايد سفر جو نالو ئي اهو آهي—ڪجهه ماڻهو رستي ۾ ملن ٿا، ڪجهه وڇڙي وڃن ٿا، ۽ آخر ۾ انسان پنهنجي ئي يادُن سان گڏ اڪيلو هلندو رهي ٿو…