@roundtrip_: the most beautiful lakeside town in all of france 🦢✨ the venice of the alps or annecy, france is a lakeside town that feels like you are stepping into a postcard! save this for your next europe trip inspiration 💌 #francetravel #annecyfrance #annecy #traveldestinations

roundtrip┃travel creator
roundtrip┃travel creator
Open In TikTok:
Region: US
Tuesday 06 October 2026 03:26:34 GMT
17486
2024
7
166

Music

Download

Comments

kindacas
kindacas :
So good
2026-10-06 18:13:36
0
mindfultravelvibes
SARA | Travel Nature Florida :
What a lovely place.
2026-10-06 16:20:08
1
whereisweiler
whereisweiler :
one of my favorite places in the entire world!!
2026-10-06 17:54:18
1
ayoubkha009
Ayoubkhan :
2026-10-06 07:36:29
0
To see more videos from user @roundtrip_, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…
Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…

About