დიდხანს ვერ ვბედავდი აფხაზეთის თემაზე სიმღერის დაწერას. ეს ჩემთვის უაღრესად მტკივნეული, მძიმე და ამავდროულად ძალიან საპასუხისმგებლო თემა იყო. მით უფრო, რომ მე არ ვარ აფხაზეთიდან და ყოველთვის მქონდა განცდა, რომ როგორ უნდა გადმომეცა ის უდიდესი ტკივილი, მონატრება და ნოსტალგია, რასაც აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული ჩვენი თანამემამულენი წლების განმავლობაში ატარებენ გულით, როცა თავად ეს ყველაფერი არ გამომიცდია? ერთ დღეს ჩემს კლასელ ლელა დადიანს, რომელიც აფხაზეთიდანაა და დღეს ემიგრაციაში ცხოვრობს, ვესაუბრე. საუბრისას მითხრა: — „კახა, აფხაზეთზეც დაწერე სიმღერა.“ მე ვუპასუხე: — „ლელა, ძნელია დაწერო იმაზე, რაც თავად არ განგიცდია...“ ლელამ კი მითხრა: — „კახა, შენ შეძლებ. და ერთი თხოვნა მექნება — სიმღერაში ენგური და ფსოუ აუცილებლად ახსენე.“ იმ წუთში ვერ მივხვდი, რომ ეს ორი სიტყვა — ენგური და ფსოუ — საბოლოოდ მთელი სიმღერის დაბადების მიზეზი გახდებოდა. მისი სიტყვები თითქოს გულში ჩამრჩა. მერე კი ამ ორმა მდინარემ მოსვენება არ მომცა. ვფიქრობდი: როგორ უნდა შევხებოდი მათ? რას მეტყოდნენ ენგური და ფსოუ, თუ მათ ერთმანეთის გვერდით დავაყენებდი? და უცებ გაჩნდა აზრი... ენგურიც და ფსოუც ბოლოს ხომ შავ ზღვას უერთდება. ორი მდინარე, ორი სხვადასხვა გზით მომავალი წყალი, საბოლოოდ ერთ ზღვაში ერთიანდება. იქნებ ეს უბრალო ბუნებრივი კანონზომიერება კი არა, რაღაც უფრო დიდი სათქმელის სიმბოლოა? იქნებ ადამიანებიც, რომლებიც დღეს სხვადასხვა მხარეს აღმოჩნდნენ, საბოლოოდ ისევ ერთმა სიყვარულმა, ერთმა მიწამ და ერთმა ზღვამ უნდა გააერთიანოს? სწორედ ეს გახდა ჩემი სიმღერის მთავარი სათქმელი. მე არ მინდოდა ომზე სიმღერა. არ მინდოდა სიძულვილზე სიმღერა. მინდოდა დამეწერა მონატრებაზე, დაკარგულ სახლზე, წინაპრების საფლავებზე, ადამიანურ ტკივილზე და იმ იმედზე, რომ ერთ დღეს დაშორებულ ადამიანებს ისევ ექნებათ ერთმანეთისკენ მიმავალი გზა. და ასე, ლელას ერთი თხოვნით, ორი მდინარის — ენგურისა და ფსოუს — სახელებით, ნელ-ნელა დაიბადა სიმღერა აფხაზეთზე. მეორე დღეს კი უკვე ლელა უსმენდა ამ სიმღერას... და იმ მომენტში მივხვდი, რომ ზოგჯერ სიმღერის დასაწერად აუცილებელი არ არის ყველაფერი თავად გქონდეს განცდილი. ზოგჯერ საკმარისია, მოუსმინო ადამიანს, რომელსაც ეს ტკივილი საკუთარ გულში აქვს, და მისი სიტყვები შენს გულშიც გააგრძელებს ცხოვრებას. ეს სიმღერა ჩემი მოგონება არ არის — ეს არის ჩემი მცდელობა, პატივისცემით მოვუსმინო იმ ადამიანების მონატრებას, რომლებმაც აფხაზეთი საკუთარ გულში ატარეს და დღემდე ატარებენ. და მინდა მჯეროდეს, რომ როგორც ენგური და ფსოუ საბოლოოდ ერთ შავ ზღვაში ერთიანდებიან, ადამიანებსაც შეიძლება ოდესმე კვლავ ჰქონდეთ ერთმანეთთან მისასვლელი გზა. ✍️სიმღერის ტექსტის ავტორი: კახა რაფავა 🎵 მუსიკა და ვოკალი: Suno AI-ს დახმარებით ✨ ლექსი: ჩვენ დავბრუნდებით ! ✂️ მონტაჟი: კახა რაფავა მეგობრებო, გაცნობოთ, რომ შეიქმნა ახალი სივრცე — ჩვენი ჯგუფი! 🌟 ეს არის სივრცე ყველასთვის, ვისაც მუსიკა, პოეზია და ხელოვნება უყვარს. ჩვენი მიზანია შემოქმედებითი ადამიანების გაერთიანება და ახალი, ორიგინალური ნამუშევრების გაზიარება. ვისაც გსურთ, უფრო ახლოს გაეცნოთ როგორც ჩემს, ისე სხვა ავტორების ლექსებზე შექმნილ ახალ სიმღერებსა და მუსიკალურ კომპოზიციებს, შემოგვიერთდით და გახდით ჩვენი ჯგუფის წევრი. 👉 გაწევრიანების მისამართი: https://www.facebook.com/groups/draizer.songs თბილი და მუსიკალური გარემო! ✨ #კლიპი #клип #სიმღერა #reels #კახარაფავა - @draizer64