@zuls_lookbook: This scent is so good too! @Marshalls #marshallsfinds #marshalls #tjmaxx #jomalone

Zulema Gonzalez
Zulema Gonzalez
Open In TikTok:
Region: US
Tuesday 06 October 2026 06:40:44 GMT
1862
107
1
11

Music

Download

Comments

lelecocos
ℒ𝑒𝓈𝓁𝒾𝑒 ˚₊‧꒰ა♡໒꒱ ‧₊˚ :
how muchhhh🥹
2026-10-06 07:37:26
0
To see more videos from user @zuls_lookbook, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…
Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…

About