:"တစ်ချိန်တုန်းကတော့ သတိရတာနဲ့ မင်းကိုချက်ချင်းခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်… ဘာလုပ်နေလဲ၊ စားပြီးပြီလား၊ နေကောင်းရဲ့လားဆိုတဲ့ စကားလေးတွေက ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ အရမ်းရိုးရှင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့… မင်းကို သတိရတဲ့ညတွေ ရှိနေသေးတယ်။ မင်းနဲ့ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေကို ပြန်တွေးမိတဲ့အချိန်တွေလည်း ရှိနေသေးတယ်။ ဖုန်းနံပါတ်ကိုဖွင့်ကြည့်ပြီး ခေါ်လိုက်ချင်တဲ့အခါတွေလည်း မနည်းပါဘူး… ဒါပေမယ့်… မခေါ်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ မခေါ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး… မင်းကို မချစ်တော့လို့လည်း မဟုတ်ဘူး… သတိမရတော့လို့ဆိုတာတော့ ပိုပြီးမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ… လူနှစ်ယောက်ဟာ အရမ်းသတိရနေလည်း ပြန်မခေါ်သင့်တဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိတတ်တယ်။ ပြန်ပြောချင်နေလည်း မပြောသင့်တော့တဲ့ စကားတွေ ရှိတတ်တယ်။ အရင်လို ဖုန်းခေါ်လိုက်ရင်… မင်းက အရင်လို ဝမ်းသာနေမလားဆိုတာ မသိတော့ဘူး။ အရင်လို ငါ့အသံကို ကြားချင်နေသေးလားဆိုတာလည်း မသိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့်… သတိရတိုင်း ခေါ်လိုက်မယ့်အစား ဒီသတိရခြင်းကိုပဲ တိတ်တိတ်လေး သိမ်းထားလိုက်တယ်။ တစ်ချိန်က… မင်းက ငါ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါဝမ်းနည်းရင် ပြောချင်တဲ့သူ… ပျော်ရင် မျှဝေချင်တဲ့သူ… နေ့တစ်နေ့ရဲ့ အဆုံးမှာ အသံကြားချင်တဲ့သူက မင်းပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့… မင်းဟာ ငါသတိရလို့ရပေမယ့် ပြန်သွားပြီး မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့တဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတစ်လေ ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး မင်းနာမည်လေးကို မြင်ရတဲ့အခါ… ခေါ်လိုက်ချင်စိတ်က ရင်ထဲမှာ အရမ်းပြင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ချောင်းလေးကတော့ ခေါ်ဆိုတဲ့ခလုတ်ကို မနှိပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့… ငါတို့ကြားက အကွာအဝေးဟာ ဖုန်းတစ်ခေါက်ခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ ပြန်နီးလာနိုင်တဲ့ အကွာအဝေး မဟုတ်တော့လို့ပါ။ သတိရပါတယ်… ဒါပေမယ့် မင်းကို မနှောင့်ယှက်ချင်တော့ဘူး။ ချစ်ခဲ့ပါတယ်… ဒါပေမယ့် ပြန်လာဖို့ မတောင်းဆိုတော့ဘူး။ လွမ်းပါတယ်… ဒါပေမယ့် မခေါ်ဖြစ်တော့ပါဘူး… တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ဒီသတိရခြင်းတွေတောင် အမှတ်တရအဖြစ် ပြောင်းသွားကောင်း ပြောင်းသွားနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် ဒီနေ့အထိတော့— မင်းကို သတိရနေတုန်းပဲ… သတိရပေမယ့်… မခေါ်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ #copy - @nanglily