Pessimismus est philosophica rerum humanarum atque condicionis existentiae consideratio, quae non ex eo oritur quod homo simpliciter tristis sit, sed ex iudicio de ipsa vitae natura. Pessimista quaerit non tantum utrum homines saepe patiantur, sed utrum dolor, desiderium, frustratio atque mors partes accidentales vitae sint, an potius necessario ex ipsa existentia oriantur. In hac sententia vita humana non semper intellegitur tamquam progressus ad bonum certum. Homo nascitur sine suo consensu, in mundum quem ipse non elegit, atque statim sub condicionibus iam existentibus vivere cogitur. Desideria oriuntur antequam homo possit ea ratione eligere; cum unum desiderium impletur, saepe aliud nascitur. Ita voluntas perpetuo aliquid petit, dum satisfactio brevis est. Ex hac discrepantia inter desiderium et eius impletionem nascitur magna pars inquietudinis humanae. Pessimismus tamen non necessario significat odium vitae. Potest potius esse conatus ad vitam sine consolationibus falsis spectandam. Qui pessimisticus est, non ideo negat voluptatem, amorem, amicitiam, pulchritudinem aut scientiam existere. Negat autem has res necessario sufficere ad iustificandam totam existentiam. Gaudium potest esse verum, sed breve; amor potest esse profundus, sed etiam dolorem et timorem amittendi parere potest; successus potest voluptatem afferre, sed novis necessitatibus locum aperire. Praecipuum argumentum pessimismi est igitur asymmetria inter dolorem et voluptatem. Dolor saepe necessitatem habet, dum voluptas plerumque condicionibus indiget. Fames, morbus, solitudo et metus hominem cogere possunt ad agendum; absentia eorum non semper ut gaudium sentitur. Cum necessitas tollitur, homo saepe ad statum ordinarium revertitur. Ex hac observatione quidam philosophi concluserunt bonum vitae non esse tam simpliciter ac malum eius aestimandum. Arthur Schopenhauer hanc ideam maxime evolvit. Secundum eum, fundamentum mundi est caeca voluntas, quae semper aliquid desiderat et propterea hominem perpetuo in statu indigentiae ponit. Satisfactio desiderii non tollit voluntatem, sed paulisper eam suspendit. Postea novum desiderium apparet. Vita ergo inter dolorem desiderandi et taedium post satisfactionem oscillare potest. Alia forma pessimismi apud Emilem Cioran invenitur. Ille minus systematice quam Schopenhauer philosophatur et magis experientiam conscientiae, taedium, inanitatem atque impossibilitatem finalis solutionis describit. In eius cogitatione homo saepe intellegit se quaerere sensum in mundo qui talem sensum obiectivum praestare non potest. Pessimismus igitur non est simpliciter sententia «omnia mala sunt». Est potius quaestio de pretio existentiae, de origine doloris, de natura desiderii et de possibilitate iustificationis vitae. Pessimista quaerit utrum vita bona sit propter se ipsam, an bona et mala tantum sint eventus intra existentiam quae ipsa nullam ultimam rationem praebet. Ideo pessimismus potest esse non desperatio, sed forma severae philosophicae inspectionis: conatus videre vitam sine promissione quod mundus necessario iustus, bonus aut significativus sit. #psihologie #wellwellwell #philosophy #философия #pesemistic - @benderbased