@anas.malang12: #usa🇺🇸 #uktiktok #fypシ #afghanistan🇦🇫 #viral هې استاده!ته کامیاب شوې، موږ دې یوازې پرېښودو... ته د رسول الله ﷺ تر څنګ ولاړې. تا هغه مقام ترلاسه کړ چې رسول الله ﷺ یې لس ځله ارمان کړی وو. تا هغه مقام ترلاسه کړ چې خالد بن ولید رضي الله عنه ورپسې د بدن لویشت لویشت زخمونه کړي وو. ته کامیاب شوې، خو موږ لا په امتحان کې ګیر یو. ته موږ ته استاد وې، زموږ د زړه ټکور وې. کله چې به مو زړه ستړی شو، ستا خبرې به مو زړه ته ډاډ راکاوه. کله چې به مو فکرونه ګډوډ شول، ستا خبرې به مو لارې ته برابرول. ته یوازې زموږ د درس استاد نه وې؛ ته زموږ د فکر لارښود وې، زموږ د زړه ډاډ وې، زموږ د امید یوه برخه وې. ته موږ ته له هغو ۱۰۰۰ تش په نامه علماوو څخه زر چنده بهتره وې، چې قرآن او حدیث یې د مېلمستیاوو لپاره په سینه کې ساتلي دي؛ خو ته داسې نه وې. ستا علم یوازې په الفاظو کې نه و، ستا علم په عمل کې و. ستا خبرې یوازې د مجلس خبرې نه وې؛ ستا ژوند خپله یوه خبره وه، ستا کردار خپله یوه وینا وه. ته موږ ته صلاح‌الدین ایوبي رحمه الله وې؛ هغه نوم چې د امت د عزت او بیت المقدس د آزادۍ له یاد سره تړلی دی.ته موږ ته طارق بن زیاد رحمه الله وې؛ هغه نوم چې د عزم، هوډ او نه شاتګ کیسه راژوندۍ کوي.خو افسوس...زموږ امت په ډېر بې‌ارزښته خوب ویده دی. امت داسې خوب وړي چې د خپلو ریښتینو استادانو قدر هغه وخت کوي چې نور یې زموږ تر منځ نه وي. موږ د ژوندي انسان خبرې ډېرې وخت نه اورو، خو چې له موږ لاړ شي، بیا یې هره خبره په یاد راولو. استاده!ته لاړې، خو ستا خبرې پاتې شوې. ته له موږه جلا شوې، خو ستا یاد زموږ په زړونو کې پاتې شو. ستا د درس هغه شېبې، ستا د خبرو هغه انداز، ستا د نصیحت هغه جملې، ستا هغه نظرونه چې زموږ زړونو ته به یې لار پیدا کوله؛ دا هر څه اوس زموږ د تېر وخت یادونه دي. څومره سخته ده چې انسان د خپل استاد د لیدلو ارمان وکړي، خو استاد یې نور د دې نړۍ په لارو کې ونه ویني.څومره سخته ده چې څوک د یو داسې انسان په لټه کې شي چې پرون به یې ورته د ژوند لار ښودله، خو نن یې یوازې نوم په خوله پاتې وي. موږ به بیا ستا مجلس ته څنګه راشو؟ موږ به بیا ستا مخې ته څنګه کښېنو؟ موږ به بیا د هغه استاد له خولې د نصیحت خبرې څنګه واورو چې نن یې زموږ تر منځ غږ چوپ شوی دی؟ استاده!ته کامیاب شوې، خو موږ لا په امتحان کې یو. ته له دې فاني دنیا څخه د خپل رب په لوري روان شوې، خو موږ لا دلته پاتې یو؛ لا زموږ امتحان روان دی، لا زموږ د لارې دوړې نه دي پاکې شوې، لا موږ نه پوهېږو چې د ژوند په پای کې به زموږ نتیجه څه وي. همدا فکر مې زړه ماتوي. ته لاړې، خو موږ ته دې یو لوی سوال پرېښود: موږ به ستا له تګ وروسته څه کوو؟ ایا یوازې به دې یادوو؟ ایا یوازې به ستا په خاطر اوښکې تویوو؟ که به ستا خبرې په خپل ژوند کې عملي کوو؟ که به هغه لاره تعقیبوو چې تا موږ ته ښودلې وه؟ زه چې دا لیکنه کوم، دا یوازې یوه لیکنه نه ده. دا زما د زړه د درد یوه کوچنۍ برخه ده. هغه درد چې هره جمله یې نه شي بیانولای؛ هغه درد چې کله انسان یوازې شي، د زړه له تل څخه راپورته کېږي. داسې درد چې سترګې یې په اوښکو نه شي ختمولای او ژبه یې په الفاظو نه شي بیانولای. ځینې انسانان له موږه لاړ شي، خو داسې تشه پرېږدي چې په زرګونو انسانان یې ځای نه شي نیولای.ته هماغه انسان وې، استاده!ستا تشه به یوازې د یوه استاد تشه نه وي؛ دا به زموږ د مجلس تشه وي، زموږ د لارښوونې تشه وي، زموږ د زړه د هغه ټکور تشه وي چې موږ به یې په سختو شېبو کې موندلو.افسوس چې موږ ډېر ناوخته پوه شو چې ځینې خلک څومره لوی نعمت وي.افسوس چې د ځینو قدر هغه وخت راته معلوم شي چې نور زموږ تر څنګ نه وي.استاده!که نن ستا د قبر پر لور زموږ لاسونه رسېدای، شاید یوازې دومره به مو درته ویل:موږ دې یادوو... موږ دې له لاسه ورکړی... او ستا تشه مو په زړه کې ده. خو موږ ستا لپاره لاسونه اسمان ته پورته کوو. یا الله!زموږ د استاد مقام لوړ کړه. یا الله! د هغه ټولې هڅې، ټول علم، ټول خدمت او ټولې نېکې خبرې ورته د صدقې جاریې سبب وګرځوه. یا الله! که موږ د هغه د حق ادا کولو کې پاتې راغلي یو، ته یې په خپل فضل سره جبران کړه. یا الله!هغه موږ ته ډېر څه را زده کړل؛ ته موږ ته توفیق راکړه چې هغه څه هېر نه کړو. هغه موږ ته لار وښوده؛ ته موږ ته توفیق راکړه چې په هغه لار روان پاتې شو. هغه زموږ د زړونو ټکور و؛ یا الله، اوس چې هغه نشته، زموږ زړونو ته صبر راکړه. یا الله! ماته صبر راکړه... ځکه چې زه چې دا لیکنه کوم، دا یوازې د قلم لیکنه نه ده؛ دا زما د زړه درد دی... دا زما د سترګو پټه اوښکه ده... دا زما د استاد د فراق یوه کوچنۍ چیغه ده. استاده!ته کامیاب شوې... خو موږ لا په امتحان کې یو.