Кейде бір ғана суреттің артында адамның ешкімге айтпаған бірнеше жылдық өмірі тұрады екен. Бұл видеоны жай ғана концерттен қалған естелік ретінде салғым келмейді. Өйткені осы кадрға дейін менің ішімде қанша нәрсе болғанын өзім ғана білемін. Мен негізі тұйық қыз болған жоқпын. Керісінше, өмірдегі ең ашық адамдардың бірі едім. Адамдардың бәрін өзімдей көретінмін. Өзімде жоқ болса да, өзгеге көмектесуге тырысатынмын. Біреудің мәселесін өз мәселемдей қабылдап, біреудің қуанышын өз қуанышымдай көретінмін. Бірақ өмір кейде адамды өзі танымайтын басқа адамға айналдырып жібереді екен. Ажырасқаннан кейінгі кезең мен үшін өте ауыр болды. Үш қызым мен бір ұлым бар, жалғыз басты ана ретінде бәрін көтеруге тура келді. Сол кезде өмірге өкпем қара қазан болды. Жаным қатты ауырды. Өте ауыр сөздер естідім, қатты сынға қалдым. Мені ешкім түсінбейтіндей көрінді. Тіпті өмір сүрудің өзі ауыр болып, өзіме қол жұмсауға дейін барған кездерім болды. Инсульт алдым, инфаркт алдым. Денем ғана емес, жаным да әбден шаршады. Сол кезеңнен кейін мен біртіндеп адамдардан алыстай бастадым. Бұрын бәрімен араласатын адам болсам да, өзіме өзім қамалып қалдым. Ешкіммен сөйлескім келмейтін, ешқайда барғым келмейтін кездер болды. Өзімді жоғалтып алғандай күй кештім. Бірақ сол кезде мені жалғыз қалдырмаған достарым болды. Маған қайта-қайта хабарласып, жағдайымды сұрап, «Нурика, бұлай болмайды, өзіңді өзің жеп жатырсың. Ертең өліп қаласың сен, қыз» деп ұрысқан кездері де болды. Қатты уайымдап, қолдау көрсеткен әрбір досыма осы жерден алғыс айтқым келеді. Мүмкін, сол кезде олардың жасағаны өздеріне қарапайым нәрсе болып көрінген шығар. Ал мен үшін ол өте үлкен қолдау болды. Мен өзімді өзім алып шыға алмай жатқанда, олар мені өмірге қарай қайта сүйреді. Ол жылдар мен үшін ең ауыр жылдар болды. Кейбір нәрселерді қазір де толық айтып бере алмаймын. Өйткені кейбір ауырлықты сөзбен түсіндіру мүмкін емес. Ал биыл… 2026 жыл мені тағы да сынады. Өлім аузында үш-төрт рет болдым. Екі рет ота жасаттым. Оны жақындарымның өзінен де көп адам білмейді. Бір сынақтың үстіне бірі келді. Денсаулығым сыр берді, қайта-қайта ауруханаға түстім. Бірақ соған қарамастан, мен 2026 жылдан бері жұмыс істеп жүрмін. Өмірге қайта араласуға, өзімді қайта жинауға, өз орнымды табуға тырысып келемін. Бұл мен үшін оңай шешім болған жоқ. Оның артында ешкім білмейтін қанша ішкі күрес жатқанын өзім ғана білемін. Бірақ сол шешімнен кейін де бәрі бірден орнына түскен жоқ. Өзімді қайта табу үшін әлі де уақыт керек болды. Сондықтан қыркүйектен бері ғана өзімді біртіндеп қайтадан адам сияқты сезіне бастағандаймын. Қайтадан сыртқа шығамын. Қайтадан адамдармен араласамын. Жұмыс істеймін. Күлемін. Бұрын қарапайым болып көрінген нәрселердің қадірін енді түсіне бастадым. Сол кезде менің қанмен емес, жанмен бауыр болған әпкем маған Ummom тобының Өзбекстандағы концертіне билет сыйлады. Бұл мен үшін жай ғана концертке билет емес еді. Ұзақ уақыттан кейін өзіме бір себеп тауып, үйден шығып, басқа елге барып, адамдардың ортасында ән тыңдап, көңіл көтеруге мүмкіндік болды. Өмірімде алғаш рет шетелге шықтым.Өзбекстанға бардым. Ummom-ның әндері менің жастығыммен байланысты. Олардың әндерін тыңдағанда өткен өмірім, жастық шағым, сол кездегі сезімдерім еске түседі. Сондықтан концертке мен ешқандай ерекше нәрсе күтпей бардым. Тек сүйікті әндерімді тыңдап, біраз уақытқа болса да бар уайымымды ұмытып, көңіл көтергім келді.Бірақ сол кеш мен үшін жай ғана концерт болып қалмады. Мен көп жылдан бері өзімнің ішімде жоғалып кеткен бір Нуриканы қайта сезінгендей болдым. Бұрынғыдай еркін күлгім келді. Әнге қосылып, ештеңені ойламай билегім келді. Адамдардың арасында өзімді бөтен сезінбей, жай ғана өмір сүргім келді. Сол жерде мен бір нәрсені түсіндім. Адам кейде өмірдің ауырлығынан өзін ұмытып кетеді екен. Біреудің сөзі, біреудің бағасы, біреудің #ummon #uzbekistan #рек #музыка #music - @_kurmangalikyzy_01