tropical mist :
23 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਆਹ ਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ,ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ… ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਈਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ-ਜਾਇਦਾਦ ਵੀ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਸੀ।ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਏਂ?
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇਬਸੀ ਸੀ।
ਉਸ ਬੇਬਸੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਅਯੋਗਤਾ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ, ਸਮਾਜ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਅਣਕਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਐਸਾ ਘਾਅ ਛੱਡਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੀਵਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਕੱਢਿਆ ਨਹੀਂ।ਸਾਲ ਲੰਘਦੇ ਗਏ… ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ…ਪਰ ਉਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲਾ ਪਿਆਰ ਕਿਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇ ਫਿਰ 23 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਸਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਿਆ।ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਸਮਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ,
ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਬਦਲ ਗਏ ਸੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ… ਪਰ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਦੀ ਉਹ ਖਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀ।ਉਹੀ ਅਹਿਸਾਸ, ਉਹੀ ਚੁੱਪ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿ ਜਾਂਦੀ ਏ।ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,ਪਰ ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਲ 23 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਛਤਾਵੇ, ਅਣਭਰੇ ਜ਼ਖ਼ਮ, ਬੇਬਸੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਹੇ ਹੋਏ ਦਰਦ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇ ਨੇ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
2026-10-07 20:18:09