@o747008: မဆက်သွယ်ရဲတဲ့သတ္တိနဲ့ သတိရနေပါတယ်... မင်းဆီကို စာတစ်စောင်တောင် မပို့ဖြစ်တာ... မင်းကို မေ့သွားလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားချင်တဲ့စိတ်က နေ့တိုင်းရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့်... ငါ့ရဲ့ သတိရခြင်းတွေက မင်းရဲ့ အေးချမ်းမှုကို မနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့ဘူး။ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး ပြန်ပိတ်လိုက်ရတဲ့ ညတွေလည်း များခဲ့ပါပြီ စာရိုက်ပြီး ဖျက်လိုက်ရတဲ့ အခါတွေလည်း မနည်းတော့ပါဘူး။ ပို့လိုက်ရင် စိတ်သက်သာမလား... မပို့လိုက်ရင် မင်းပိုအဆင်ပြေမလားဆိုတဲ့... အဲဒီအတွေးတွေကြားမှာပဲ ငါ့နှလုံးသားက တိတ်တိတ်လေး နာကျင်နေခဲ့တယ်။ လူတွေက မဆက်သွယ်တော့ရင် မေ့သွားပြီလို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်သတိရတဲ့သူတချို့ကတော့... မဆက်သွယ်ဘဲ လွမ်းဆွတ်တတ်ကြတယ်။ မနှောင့်ယှက်ဘဲ ချစ်တတ်ကြတယ်။ မပိုင်ဆိုင်ရတော့ပေမယ့် ဆုတောင်းပေးတတ်ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အေးစက်သွားတာလို့ မထင်ပါနဲ့။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုရဲ့ အောက်မှာ... မင်းကို မေ့မရသေးတဲ့ နှလုံးသားတစ်စုံ ရှိနေပါသေးတယ်။ မဆက်သွယ်ခြင်းဟာ အဆုံးသတ်မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ... အရမ်းသတိရလွန်းလို့ပဲ မဆက်သွယ်ရဲတော့တာပါ။ ချစ်နေသေးလွန်းလို့ပဲ... အဝေးကနေ တိတ်တိတ်လေး လွမ်းခွင့်ကို ရွေးချယ်ထားခဲ့တာပါလို့မင်းသိအောင်ပြောလိုက်ချင်ခဲ့ပါတယ် ဒါပေမယ့်...#crd