ည ၁၀ နာရီခွဲလောက်ဆို အိမ်ထဲက မီးတွေ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မှိတ်သွားပြီ။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အိမ်စာဗလာစာအုပ်တွေကို အနီရောင်ဖောင်တိန်နဲ့ အမှန်ခြစ်ပြီး စာသင်ခုံပေါ်ကနေ ထလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ခြေကုန်လက်ပမ်းကျနေတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အသိဆုံးပါ။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ဘေးနားက စာရေးခုံလေးမှာ စာအုပ်ဖွင့်လျက်သားနဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကိုယ့်သားသမီးလေးကို လှမ်းကြည့်မိတော့တယ်။ စာအုပ်လေးကို သွားလှန်ကြည့်လိုက်တော့ မပြီးသေးတဲ့ အိမ်စာတွေ၊ နားမလည်လို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပုစ္ဆာတွေ... "မေမေ သမီးကို ဒါလေးရှင်းပြပေးပါဦး" ဆိုပြီး ညနေက လာမေးတုန်းက "ခဏနေဦး ကလေးရယ်... မေမေ ဒီမှာ စာအုပ်တွေ စစ်မပြီးသေးလို့" ဆိုပြီး လက်ပြကာ လွှတ်လိုက်မိတာကို သတိရသွားတဲ့အခိုက်အတန့်။ ရင်ထဲမှာ တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်သွားရတာပေါ့။ သူများသားသမီးတွေကိုတော့ ထူးချွန်အောင်၊ အဆင့်ကောင်းအောင် မနားတမ်း သင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့်... တကယ်တမ်း ကိုယ့်ရင်သွေးလေး နားမလည်တဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကိုတောင် အချိန်ပေးပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့တဲ့ ညတွေ မနည်းတော့ပါဘူး။ တစ်နေကုန် ကျောင်းမှာ စာသင်၊ ကျောင်းဆင်းတော့ ကျူရှင်ပြ၊ စီးပွားရေး၊ အိမ်မှုကိစ္စတွေကြား လုံးချာလိုက်နေရတာ မိဘတစ်ယောက် မေတ္တာမရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူဆိုတာ စက်ရုပ်မှမဟုတ်တာ... အင်အားတွေ အကုန်ပြေသွားတဲ့အခါမျိုးလည်း ရှိတာပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိနေတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေ အများကြီးရှိမယ်ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမတို့ရယ်... ဆရာမတို့လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေတာပါပဲ။ ကိုယ့်သားသမီးအတွက် စာပြချိန် မပေးနိုင်တာဟာ မေတ္တာနည်းတာ မဟုတ်သလို၊ ဆရာမကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်လို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တခါတလေမှာ ကိုယ်တိုင် အကုန်လုံးကို ပခုံးထမ်းမထားဘဲ ကလေးကိုယ်တိုင် အဆင်ပြေပြေ လေ့လာနိုင်မယ့် အထောက်အကူကောင်းတွေနဲ့ ဝိုင်းဝန်းပံ့ပိုးပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ဒီညတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့။ ပင်ပန်းနေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နားခွင့်ပေးလိုက်ပါဦးခင်ဗျာ။ _______________________________ YOUR ACADEMIC PARTNER - NEC - @nobleeducarecentre922