@paoovelas:

♡🌹❤paola🌻☆
♡🌹❤paola🌻☆
Open In TikTok:
Region: GT
Thursday 08 October 2026 15:23:59 GMT
2238
43
1
8

Music

Download

Comments

sarita.ut
$$$$ :
🥺🥺🥺
2026-10-08 15:37:59
1
To see more videos from user @paoovelas, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Ekziston një pikë e heshtur brenda njeriut, ku edhe shpirti më i durueshëm pushon së luftuari. Jo sepse dhimbja ka marrë fund, por sepse ka kuptuar se jo çdo plagë mund të shërohet aty ku është shkaktuar. Vjen një kohë kur lodhesh duke qenë strehë për të gjithë, ndërsa vetë mbetesh jashtë në shi. Lodhesh duke kërkuar kuptim në sjelljet e të tjerëve, duke u dhënë arsye atyre që të lëndojnë dhe duke i falur ata që e ngatërrojnë mirësinë tënde me pafundësinë e durimit. Dhe pastaj, dalëngadalë, diçka brenda teje ndryshon… Aty ku dikur shpërthente zemërimi, lind heshtja. Aty ku dikur kërkoje përgjigje, lind indiferenca. Aty ku dikur shpresoje se gjërat do të ndryshonin, mbetet vetëm një qetësi e çuditshme, që nuk vjen nga paqja, por nga dorëzimi i një shpirti që ka luftuar më gjatë sesa duhej. Nuk largohesh menjëherë. Fillimisht largohet besimi, pastaj pritshmëritë, më pas dëshira për t’u shpjeguar. Derisa një ditë, njeriu që dikur do të jepte gjithçka për t’u kuptuar, nuk ndien më nevojën të thotë asgjë. Sepse edhe zemra ka kufijtë e saj. Edhe zjarri më i madh, kur ushqehet vetëm me hirin e vet, një ditë shuhet. Dhe ndoshta kjo është tragjedia më e madhe e durimit të tepërt: nuk të mëson të urresh atë që të lëndoi, por të mëson të jetosh sikur ai të mos ketë ekzistuar kurrë në botën tënde. E kur më në fund ftohesh, mos mendo se brenda teje nuk ka mbetur më ndjenjë. Ndoshta ka mbetur aq shumë dhimbje, sa shpirti ka mësuar ta kthejë në heshtje gjithçka që dikur e shprehte me lot. Sepse njeriu nuk ftohet brenda një nate. Ai digjet për një kohë të gjatë, derisa nuk i mbetet më as flakë për të treguar se dikur ka qenë zjarr. 🖤🥀
Ekziston një pikë e heshtur brenda njeriut, ku edhe shpirti më i durueshëm pushon së luftuari. Jo sepse dhimbja ka marrë fund, por sepse ka kuptuar se jo çdo plagë mund të shërohet aty ku është shkaktuar. Vjen një kohë kur lodhesh duke qenë strehë për të gjithë, ndërsa vetë mbetesh jashtë në shi. Lodhesh duke kërkuar kuptim në sjelljet e të tjerëve, duke u dhënë arsye atyre që të lëndojnë dhe duke i falur ata që e ngatërrojnë mirësinë tënde me pafundësinë e durimit. Dhe pastaj, dalëngadalë, diçka brenda teje ndryshon… Aty ku dikur shpërthente zemërimi, lind heshtja. Aty ku dikur kërkoje përgjigje, lind indiferenca. Aty ku dikur shpresoje se gjërat do të ndryshonin, mbetet vetëm një qetësi e çuditshme, që nuk vjen nga paqja, por nga dorëzimi i një shpirti që ka luftuar më gjatë sesa duhej. Nuk largohesh menjëherë. Fillimisht largohet besimi, pastaj pritshmëritë, më pas dëshira për t’u shpjeguar. Derisa një ditë, njeriu që dikur do të jepte gjithçka për t’u kuptuar, nuk ndien më nevojën të thotë asgjë. Sepse edhe zemra ka kufijtë e saj. Edhe zjarri më i madh, kur ushqehet vetëm me hirin e vet, një ditë shuhet. Dhe ndoshta kjo është tragjedia më e madhe e durimit të tepërt: nuk të mëson të urresh atë që të lëndoi, por të mëson të jetosh sikur ai të mos ketë ekzistuar kurrë në botën tënde. E kur më në fund ftohesh, mos mendo se brenda teje nuk ka mbetur më ndjenjë. Ndoshta ka mbetur aq shumë dhimbje, sa shpirti ka mësuar ta kthejë në heshtje gjithçka që dikur e shprehte me lot. Sepse njeriu nuk ftohet brenda një nate. Ai digjet për një kohë të gjatë, derisa nuk i mbetet më as flakë për të treguar se dikur ka qenë zjarr. 🖤🥀

About